Η πομπή

Το κείμενο συμμετείχε στον 

λογοτεχνικό διαγωνισμό των

Εκδόσεων Καλλιτεχνείον, με θέμα 

"Ο άνθρωπος δίχως προσωπείο".

Θα ταξιδεύει στο ίντερνετ και 

από αυτή την ταπεινή σελίδα.

  Είναι αργά. Κάθομαι απέναντι από ένα μαγικό παράθυρο. Κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό και αναγνωρίζω τους φωτεινούς σχηματισμούς του χρόνου και της ύλης. Η αντανάκλασή τους καθρεφτίζεται στα μάτια μου και νιώθω ότι όλα τα μυστήρια της πλάσης παραδίνονται απόψε στα χέρια μου για να τα αγκαλιάσω. Θεατής των καιρών και των γεγονότων παρακολουθώ την κοσμική παράσταση με εισιτήριο τη χρονική στιγμή της ύπαρξής μου. Αυτή η ώρα είναι δική μου, μα η γλυκύτητά της με παρακινεί να σε σκεφτώ. Να γράψω μερικές λέξεις, πριν κλέψει η ασυναίσθητη μορφή του ύπνου την πληρότητα αυτού του συναισθήματος. 

  Κρατώ μια υγρή, ολόλευκη σελίδα. Ψάχνω, εναγωνίως, να βρω έναν τίτλο για το καινούριο μου ξεκίνημα. Έκανα ένα σκοτεινό ταξίδι στη σκέψη και στη γνώση, με όνειρο μια ηλιαχτίδα στην απεραντοσύνη του κόσμου. Ύφανα με τον ιστό των αισθήσεων τη βιωματική μου διαδρομή, έτσι ώστε να συμβαδίζει με τον αφηγηματικό μου εαυτό, για να μπορώ να βρω την αλήθεια. 

  Αν ήθελα να αποτυπώσω, με λογοτεχνική χάρη, τις αναμνήσεις μου σε τούτο το χαρτί, θα ήταν σαν να υπέγραφα ένα άθλιο μονόπρακτο έργο, μόνο και μόνο, για να μη χαθεί η μνήμη μου με την τροχιά του χρόνου. Θα προσποιηθώ πως έχω ελάχιστες ανάσες ζωής, πριν χαθεί απ’ τα μάτια μου το φως και θα γράψω ένα σύντομο κάλεσμα για σένα και για μένα.  

  Αναρωτιέσαι, ποιος είμαι; Αναζητώ την ταυτότητά μου από το πρώτο χτύπημα της καρδιάς μου. Είμαι, άραγε, το σύνολο των βιοχημικών αντιδράσεων ενός εγκεφαλικού μηχανισμού ή κείτεται στο βάθος μου το άυλο ολόγραμμα της αιωνιότητας; Ό,τι δεν αποτελείται από τα άτομα της ύλης, δεν υπάρχει. Το αόρατο είναι μια ψευδαίσθηση, λένε οι λογικοί… Τότε, τα λόγια μου είναι ο ψίθυρος του ανέμου που φτάνει από τα πελάγη μιας άγνωστης διάστασης. Πορεύεται μαζί μου η πνοή του θαύματος της ψυχής ή είμαι ένα κατευθυνόμενο αντικείμενο που ορίζει η τυχαιότητα της εξελικτικής παντοδυναμίας; Τα συναισθήματά μου δεν μπορεί να είναι μόνο γενετικά ψυχρές, κωδικοποιημένες παρορμήσεις που ελέγχουν, δίχως βούληση, το αιτιοκρατικό πεπρωμένο μου. Είμαι ο δημιουργός του μέλλοντος; Μήπως… η αλήθεια, που τόσο απεγνωσμένα αναζητώ να μάθω, καταντά ένα ευφάνταστο ψέμα που τρέφεται λαίμαργα από την πλάνη αυτής της αναζήτησης;

  Θέλω να πιστέψω σε μένα, για να υπάρχω για σένα, σε μια απτή και ένδοξη πραγματικότητα. Θα σου δώσω τα πάντα! Ακόμη και τη σκόνη από τα πρώτα άστρα του συμπαντικού θόλου. Θα σε αγαπήσω περισσότερο κι από την ομορφιά του ανοιξιάτικου πρωινού της υπαίθρου. Θα είσαι πιο θαυμαστός κι από τη θέαση χιλιάδων δειλινών, ενόσω δύουν στις αιχμές των λαμπρών κορυφογραμμών. Από σένα ζητώ την επιθυμία να με ακολουθήσεις. Θέλω μονάχα να θέλεις…

  Έχω απαρνηθεί την πεπερασμένη αίγλη της κοινωνικής καταξίωσης. Πέταξα από πάνω μου το τραγικό κέλυφος κάθε ανούσιας δέσμευσης κι εφήμερης επιδίωξης, για να σου δείξω την αξία της ανθρώπινης ευθύνης. Την υπερδύναμή σου! Μια αθανασία που θα λατρέψεις, γιατί είναι πέρα από τις ηδονές της ζωής και πέρα από τη γλυκιά σιγαλιά του θανάτου. 

  Μπορείς να ακούσεις το αρχαίο ρολόι της δημιουργίας να χτυπά; Προχωρά δίχως να υπολογίζει τον μηδαμινό χρόνο που αναλογεί σε μια ανθρώπινη ζωή. Κάθε γενιά διαδέχεται την άλλη, σαν να παρελαύνει σε μια μακρόσυρτη πομπή που προχωρά μονάχα προς το μέλλον.

  Η νοήμων ζωή είναι το μέσο για να καταλάβει το Σύμπαν τον εαυτό του. Την υπόστασή του. Ένα εξελικτικό χρέος εκατομμυρίων ετών, που περνά με την κληρονομική σκυτάλη από τον γονέα στο παιδί του. Δισεκατομμύρια ρολόγια του παρόντος και του παρελθόντος παλεύουν για τον ερχομό εκείνης της μοναδικής γενιάς του μέλλοντος που θα φτάσει εκεί που δεν μπόρεσαν να φτάσουν οι αρχέγονες γενιές. Θα έχει στα κύτταρά της τα σημάδια όλων των πρόδρομων γενεών και τη συνολική γνώση των προκατόχων της, αλλά μια καρδιά απελευθερωμένη από μικρόψυχα δόγματα. 

  Είμαστε εδώ για να ακολουθήσουμε την πομπή μιας πρόδρομης οδού. Τη διάνυσαν χιλιάδες γενεές πριν από εμάς, ώστε να υπάρχουμε και να εξελίσσεται με αυτόν τον τρόπο, η νοήμων ζωή. Κρατάμε στα χέρια μας τη γνώση των φυσικών ανακαλύψεων και έχουμε αναλάβει την ευθύνη να την παραδώσουμε στην επόμενη γενιά, με την ελπίδα ότι κάποτε το είδος μας, θα γίνει μια μορφή απόλυτης, συναισθηματικής διάνοιας. Εκείνης της μακρινής και επερχόμενης γενιάς που δε θα ντρέπεται για τα καμώματά της. 

  Ακολουθούμε τον χάρτη των ονείρων της δημιουργίας και διαβαίνουμε την πορεία της ανθρώπινης πομπής που θα φέρει κάποτε το τέλειο ον στον κόσμο. Χρειαζόμαστε μερικές, εκατοντάδες πρόδρομες γενιές να παρελαύνουν ακούραστα μέχρι να φτάσουμε στον τελικό προορισμό της ανθρωποκαίνου εποχής. Εμπιστευτήκαμε τα όνειρά μας και φτάσαμε ως εδώ. Ποιος ξέρει τι θαύματα θα φέρει η εξέλιξη; Ποιος θα καταδικάσει μια ιερή πομπή στον χρόνο; Κάθε νεογέννητος άνθρωπος που κοιμάται στο λίκνο της Γης, είναι η ελπίδα και ο σημαιοφόρος της επόμενης πομπής. 

  Είμαστε μαζί... Είμαστε κοντά... Αναπόσπαστα κομμάτια από το ίδιο ψηφιδωτό, που δέθηκαν για να γνωρίσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Να αναγνωρίσουν την ύπαρξή τους ως το όχημα του μέλλοντος, έχοντας συντροφιά, τους πανέμορφους σχηματισμούς της φύσης.

  Πάρε τη θέση σου δίπλα μου και περπάτησε στο κέντρο της πομπής. Κράτα το χέρι μου για να οραματιστούμε μαζί την επιβίωση μιας καλύτερης εκδοχής... Τα ρολόγια μας χτυπούν και μας θυμίζουν την παρούσα υποχρέωση. Αγωνίσου πλάι μου για τους ανθρώπους του μέλλοντος! 

Η μόνη οδός... Η μόνη ελπίδα, καθώς ο χρόνος θα περνά για κάθε λιτανεία. 

Γνωρίζω, ποιος είμαι... Εσύ; 

Έλα μαζί μου… Καλημέρα! 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! Νόμος 2121/1993 και κανόνες του Διεθνούς δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Το κενόδοξο προσωπείο

«Κάθε μάσκα, κατά βάθος,
επιθυμεί να πέσει. Εκτός από
τη μάσκα της υποκρισίας».
Richard Garnett 
Άγγλος συγγραφέας
(1835-1906)

  Μέχρι πρότινος θεωρούσα πως το χειρότερο ελάττωμα των ανθρώπων ήταν η πλεονεξία. Νόμιζα πως η απληστία ήταν βαθιά ριζωμένη στο dna μας εκ φύσεως εξαιτίας της εξελικτικής ανάγκης του είδους μας να αναζητά την αφθονία για λόγους επιβίωσης. Ανέκαθεν θέλαμε περισσότερα γιατί φοβόμαστε την έλλειψη αγαθών που φέρουν μαζί τους οι «κακοί καιροί». Ιστορικά αποδεικνύεται πως εκείνοι που αποθήκευαν τροφή θεωρούνταν προνοητικοί και συνετοί εξουσιάζοντας τα πλήθη τις εποχές των ισχνών αγελάδων. Ίσως αυτή να είναι η βιολογική και κοινωνική διάσταση της γραμμικής εξακολούθησης ενός συμπεριφορικού μοτίβου που δικαιολογεί τρόπον τινά τη συνήθεια του σύγχρονου άνθρωπου να συντηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά της πλεονεξίας. Ας δεχτούμε, με επιεική διάθεση, ότι το ανθρώπινο είδος συνεχίζει τις κληρονομικές συνήθειες των «πεινασμένων» προγόνων του κι ότι εκδηλώνει τοιουτοτροπώς την ανασφάλειά του με την υπερβολική συσσώρευση υλικών αγαθών, αν και δεν θα πρέπει να μένει απαρατήρητη και ασυγχώρητη η αδιαφορία προς τους συνανθρώπους μας που επιβιώνουν στην ένδεια. 

  Παρ’ ολα αυτά το πρόβλημα της σημερινής εποχής δεν είναι η πλεονεξία. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει το «πεινασμένο μάτι» που είχαν οι παλαιότερες γενιές. Οι ανάγκες του περιορίζονται στην ενασχόληση με την εικόνα του. Με την υιοθέτηση υλιστικών κριτηρίων προσπαθεί να συνθέσει ένα τέλειο εκμαγείο, για να αναμετρηθεί επί ίσοις όροις με τα υπόλοιπα ψεύτικα προσωπεία των συναναστροφών του. Ο προσανατολισμός του νοήματος της ζωής συνοδεύεται πλέον από την αγωνία του επικού ανταγωνισμού της εικονικής πραγματικότητας σε συνάφεια με την υλιστική κατεύθυνση. Η πιο συμφέρουσα επένδυση στο χρηματιστηριακό θυλάκιο της ματαιοδοξίας είναι η απόκτηση ενός υποκριτικού προσωπείου. «Ψεύτικοι» άνθρωποι δημιουργούν αξιοπρόσεχτα προφίλ για να προσελκύσουν την εφήμερη δόξα, δίχως να νοιάζονται για την αληθινή ποιότητα της ψυχής τους. Κι αυτό δεν αφορά την επιβίωσή μας… Είμαστε πια χορτάτοι από τροφή και έχουμε ικανοποιήσει κάθε υλιστικό απωθημένο. Η δόμηση του κενόδοξου προσωπείου διαπλάθεται αποκλειστικά με σκοπό την εκπλήρωση άλλων αναγκών. Για την αδάμαστη επιθυμία των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Αφηφούμε σκόπιμα το άγγιγμα της αύρας του θανάτου, νομίζοντας πως προβάλλοντας προσωπικές θύελλες θα γίνουμε γεννήτορες της μοίρας μας. Όμως, λίγη πεπερασμένη δημοτικότητα δεν αποδιώχνει τους θρύλους της αιωνιότητας. Οι Σειρήνες της πλάνης ηχούν αδιακρίτως στο ταξίδι της ευτελούς αναγνωρισιμότητας. Η αίσθηση ανωτερότητας που προσφέρει η φορεσιά της παράδοξης μάσκας μάς απομακρύνει από τη συνειδησιακή εγκράτεια των αρχέγονων  ενορμήσεων και ως εκ τούτου από την αναζήτηση του πνευματικού προσδιορισμού. Δεν ανησυχούμε πια για το ορθό και το δίκαιο διότι δεν μας ενδιαφέρουν…

  Η φιλοσοφία της εποχής εκπορεύεται από την εικόνα μιας βενετσιάνικης μασκαράτας υπερφίαλων προσωπείων που χειρίζονται την υποκρισία με δεινό υποκριτικό ταλέντο. Ο Σαίξπηρ έγραψε : «Και στο επίχρυσο φέρετρο, το ίδιο σκουλήκι γευματίζει», εννοώντας ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στον θάνατο. Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις και συμπράττει με την ύπαρξη για να υπενθυμίζει τη δύναμη του μέτρου και την αδέκαστη εξισορρόπηση των νόμων του όντος σε όσους νομίζουν ότι ξεγελούν τη θνητότητά τους με φαντασιώσεις αθανασίας.

  Συνηθίσαμε να αξιολογούμε τους ανθρώπους από τα προσωπεία που φορούν κι όχι για τις πραγματικές τους αρετές. Αναγνωρίζουμε ως άριστους μόνο εκείνους που προβάλλουν συνεχώς την περιποιημένη εικόνα τους. Μα το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ζηλεύουμε τις μάσκες τους κι επιθυμούμε να φορέσουμε τις ίδιες κενόδοξες προσόψεις. Ονειρευόμαστε την υποκρισία, τις κατασκευασμένες αξίες και πουλάμε φθηνά την ψυχή μας στον διάβολο για ένα καλό πρεστίζ, ανταλλάσσοντας την αξιοπρέπεια μισοτιμής για λίγο μάρκετινγκ. Αποτέλεσμα: Όλα για το τίποτα και τίποτα για όλα… Συμπεριφορές δίχως αναφορά στον ουσιαστικό τρόπο ζωής και χωρίς αιδώ που αν υπήρχε θα αναζητούσε τη δίκη και ίσως να συνυφαινόταν μαζί τους κι η εκλιπούσα ελπίδα. Μοναδική μας έγνοια η συμμετοχή μας στο φασαριόζικο αποκριάτικο πάρτι με απαραίτητο αξεσουάρ το καλογυαλισμένο προσωπείο της εικονικής παραφροσύνης. 

  Όχι! Δεν είναι η πλεονεξία το χειρότερο ελάττωμά μας. Η υποκρισία είναι ο δομικός λίθος για την παρακμή της εποχής μας.

  Καλή μασκαράτα! 

***     Θερμές ευχαριστίες στον φωτογράφο Κώστα Καλύβα. Με τη συγκατάθεσή του οι υπέροχες φωτογραφίες του συνοδεύουν το ύφος αυτού του ασήμαντου κειμένου. 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Πάνω στη σφαίρα των πιθανοτήτων με το κέρμα του Κρίστιαν Χόιγκενς.

«Χιλιάδες περπατούν
στον ίδιο δρόμο.
Με τα βήματά σου,
κανείς».

    Ζούμε επάνω σε μια κινούμενη σφαίρα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ισχύσει κάθε εκδοχή και κάθε πιθανότητα. Πριν ακόμα συμπληρωθεί το πρώτο κλάσμα δευτερολέπτου της ύπαρξής μας, οι φυσικοί νόμοι των πιθανοτήτων αποφασίζουν σε ποιο μέρος θα γεννηθούμε πάνω στη Γη. Μετά τη γέννησή μας, η τύχη γίνεται πεπρωμένο.
  Φαντάσου ότι το περιβάλλον που γεννήθηκες και οι άνθρωποι που αγαπάς, είναι το αποτέλεσμα που έφερε η αξονική κίνηση μιας κοσμικής ρουλέτας. Μεγαλώνοντας, βρίσκουμε βαθιά στην τσέπη μας ένα κρυμμένο κέρμα. Με κάθε σκέψη που καταλήγει σε μια επιλογή, με κάθε πρωτοβουλία που παίρνουμε στο μονοπάτι της ζωής και με κάθε ανάμνηση που αποθηκεύουμε μέχρι τον θάνατό μας, σχεδιάζουμε την κάτοψη ενός περίπλοκου λαβύρινθου.  
  Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε με έκδηλη απορία, αν πήραμε τη σωστή απόφαση για την πορεία της ζωής μας, διότι η αποτυχία θα είχε αντίκτυπο στη μελλοντική μας εξέλιξη. Η ελεύθερη βούληση και οι επιθυμίες μας ανοίγουν στον χώρο καινούριες προϋποθέσεις και νέες πιθανότητες. Οι φίλοι που συναντήσαμε στα παιδικά μας χρόνια, οι συνάδελφοι που συνεργαστήκαμε και οι άνθρωποι που ερωτευτήκαμε, κάτω από τυχαίες συνθήκες, είναι απόρροια της αρχής των πιθανοτήτων που ορίζει τις ζωές μας. Ακόμη και τα παιδιά μας θα είχαν διαφορετική όψη, αν δεν είχαμε συναντήσει τον σύντροφό μας υπό τους όρους μιας χωροχρονικής συνάρτησης.
  Κάθε στιγμή διαμορφώνεται και μια διαφορετική πραγματικότητα. Ζούμε μέσα στο δικό μας Matrix, στο ανθρώπινο κβαντικό πεδίο που εφαρμόζονται κβαντικά άλματα συνείδησης και ύπαρξης. Αλληλοεπιδρούμε μεταξύ μας σαν φορτισμένα σωματίδια πιθανοτήτων και επιλογών. Το ανύπαρκτο γίνεται υπαρκτό, το απίθανο-πιθανό, υπό την εξέλιξη μιας συνάντησης ή την πραγματοποίηση μιας ιδέας, γιατί όλα γύρω μας κινούνται και προχωρούν αδιάκοπα μέχρι την τέλεσή τους. Αυτό είναι το κοσμικό παιχνίδι που συντελείται γύρω μας και συμμετέχουμε σε πλήρη απαρτία. Έτσι δημιουργούνται άπειροι κόσμοι, σε μικρή ή μεγαλύτερη κλίμακα, που χωρούν κάθε υλική υπόσταση. Κόσμοι μέσα σε κόσμους! Σαν ρωσικές ματριόσκες πάνω σε μια σφαιρική γεωμετρική διάσταση που κάθε επιλογή αποκτά νόημα μόνο με την αγάπη. 
  Ο Ολλανδός Κρίστιαν Χόιγκενς, μαθηματικός, αστρονόμος και οπτικός του 17ου αιώνα, είχε πάντα ένα κέρμα στην τσέπη του. Η επιστήμη του βασίστηκε στην αρχή των πιθανοτήτων. Σε ένα μέλλον γραμμένο και στις δύο όψεις του νομίσματος, που εμφανίζεται ανάλογα με τις επιθυμίες μας. Υποστήριζε, δε, πως θα πρέπει να ακολουθούμε την καρδιά μας σε κάθε μας βήμα, για να φτιάχνουμε κόσμους γεμάτους αγάπη. 
  Τυχαία γράφω κι εγώ αυτά τα λόγια, τυχαία κι εσύ τα διαβάζεις. Επιλέγω, όμως, συνειδητά να σε ευχαριστήσω για την αγάπη σου. 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Πόσο κοστίζει η αθωότητα; Όσο μια σύντομη αναλαμπή συνείδησης.

«Δε θέλω να αποκτήσω

την αθωότητα, αλλά  

την ευχαρίστηση να

τη βλέπω να χάνεται

ξανά και ξανά»

F. Scott Fitzgerald

Αμερικανός συγγραφέας

(1896-1940)

                                               

   Φιλήδονε κύριε,

  Σε κυρίεψαν τα ζωώδη ένστικτα της φύσης σου, όταν οι ορμόνες σου εξερράγησαν στη θέα μιας εύκολης λείας. Οι πονηρές σκέψεις που κατέκλυσαν τον σκοτεινό υποθάλαμο του ιδιόμορφου εγκεφάλου σου, έδωσαν  την εντολή για να επιτεθείς σαν άγριο ζώο στα ανυπεράσπιστα θηράματά σου.

  Όμως, δεν είσαι ζώο. Ανήκεις στο εξελιγμένο ανθρώπινο είδος. Είχες επιλογή. Την ευκαιρία να σκεφτείς, πριν κάνεις κακό σε μια αθώα ψυχή. Πόσο κοστίζει η καταστροφή της αθωότητας; Για σένα, μόνο λίγα λεπτά ικανοποίησης των δαιμόνων του πάθους σου. Όσο ένα λυτρωτικό ξεφάντωμα της επιθετικής ασυδοσίας ενός σαρκικού κατήφορου. Αναρωτιέμαι, πώς μπόρεσες να κρυφτείς από τον εαυτό σου; Πόσες μάσκες έχεις φορέσει στη ζωή σου; Τόσες, όσες και οι δολοφονίες που διέπραξες. Είναι τόσο τυφλό το είδωλο στον καθρέφτη σου; Γιατί δεν είδες το ηδονικό βλέμμα του βασιλιά Σαρδανάπαλου να σε κοιτά;

  Πες μου, πώς μπόρεσες να αγγίξεις κάτι τόσο όμορφο, μόνο για να το καταστρέψεις; Πόσους παραμυθένιους κόσμους γκρέμισες, για να χτίσεις τα βρομερά χαμαιτυπεία που σχεδίαζαν οι υποχθόνιες φαντασιώσεις σου;  Δίχως το ίχνος μιας γενναίας ενοχής που θα μπορούσε, ίσως, να σε αποτρέψει από την επανάληψη των έκφυλων πράξεών σου. Γιατί δεν πάλεψες με τις Ερινύες; Θα σου πω τον λόγο. Γιατί είσαι ένα σαθρό σαρκίο που ζηλεύει την αθωότητα. Φθονείς την ουράνια ευτυχία που φωτίζει ένα ανέμελο παιδικό πρόσωπο, επειδή δε θα την αποκτήσεις ποτέ! Είσαι δυστυχισμένος επειδή το παιδικό χαμόγελο σού θυμίζει το έρεβος της ψυχής σου. Δε θα νιώσεις ποτέ την αγνότητα και η αντίθεση αυτή σου τρώει τα σωθικά. Καταστρέφεις με μίσος τα αγγελικά φτερά των παιδιών για λίγη ευχαρίστηση σε κάθε αναίσχυντη αποπλάνηση. Στήνεις τις λιγδερές παγίδες σου για να φυλακίσεις την παιδική φαντασία στα χαμηλόφωτα δωμάτια των κολασμένων οργίων σου. Τόση ύβρη δεν αντέχει ούτε η Νέμεση. 

  Δεν είσαι άρρωστος. Δεν είσαι εθισμένος στο σεξ, αλλά στον ακραίο σαδισμό. Είσαι ένας ΚΑΚΟΣ άνθρωπος που προκαλεί πόνο για να νιώθει αφέντης. Είσαι ένα τέρας που πρέπει να αποκεφαλιστεί, γιατί το είδος σου δε θα υπάρχει στον νέο μας κόσμο. 

  Θα σου πω πόσο αξίζει η αθωότητα μιας παιδικής ψυχής. Όσο μια φευγαλέα αναλαμπή συνείδησης. Μονάχα μια στιγμή συνειδητοποίησης αρκεί, για να μη γευθείς τον φόβο ενός μικρού παιδιού. Να κρατήσεις τις ανώμαλες ορέξεις σου για τον εαυτό σου. Τόσο κοστίζει για έναν άνθρωπο που διαθέτει συνείδηση. Όμως, για σένα δεν ισχύει η ισοτιμία της ευαισθησίας, γιατί δεν έχεις καρδιά. 

  Ήρθε ο καιρός, λοιπόν, να καταστρέψουμε τον ανήθικο κόσμο σου, για να πεθάνεις μόνος, χωρίς αγάπη. Σε μισούμε, όπως μισείς εσύ τα παιδιά μας. Δεν είναι αυτή η εκδίκησή μας για το κακό που έκανες, αλλά το τίμημα της διαφορετικότητας των κόσμων μας. Είσαι το τίποτα και τα παιδιά μας είναι το μέλλον…

#MeToo για να καθαρίσουμε τον κόσμο από τα ερπετά.

                                                       

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Δώσε μου λιγάκι ουρανό

«Δεμένοι πισθάγκωνα με τα 

σχοινιά των ψευδαισθήσεων

στο πιο ευάλωτο κατάρτι της

ζωής. Στον μαγικό εκείνο 

χώρο, όπου αποτυπώνεται 

η κοινή, ανθρώπινη ανάγκη 

για ουρανό».

Μίλτος Σαχτούρης

Ποιητής (1919-2005)

  Είναι μερικές φορές που νιώθω ένα δροσερό αεράκι να εισέρχεται από τις γρίλιες του παραθύρου μου και να θροΐζει τις κουρτίνες ανάλαφρα, σαν να ανασαίνει ένας άγγελος. Αισθάνομαι τη γλυκύτητα αυτής της ανάσας να γεμίζει με φρέσκο οξυγόνο το δωμάτιό μου, σαν να θέλει να ξυπνήσει την κοιμισμένη μου διαίσθηση από την αδράνεια. Με καλεί ν’ ανοίξω το παράθυρο και να κοιτάξω για τελευταία φορά τον κόσμο.

  Πέρασα τη ζωή μου, προσδοκώντας ένα σημάδι από τον ουρανό. Μια ένδειξη ότι πλησιάζει η αλλαγή των εφήμερων καιρών. Υπομένω τη φθορά της εποχής μου, για να γίνω μάρτυρας μιας αποκαλυπτικής διαδοχής. Θέλω να ζήσω το μεταίχμιο δύο εποχών, την αναγέννηση των ηθών, την κάθαρση των ασεβών και την πτώση των ρωμαϊκών οργίων του 21ου αιώνα, ώστε να αντικρίσω με συγκίνηση την αυγή της νέας εποχής. Να διακρίνω, από τα βάθη τ’ ουρανού, το χρώμα της αγνότητας που φέρει το ξεκίνημα μιας νεογέννητης μέρας. 

  Πριν την έλευση της καθαρής εποχής θα πρέπει όλα τα σιχαμερά κι αναίσχυντα ερπετά της ανθρωπότητας να βγουν από τον βούρκο και να καούν στην πυρά της κοινωνικής εξέτασης. Πίσω από τις κλειστές πόρτες των ανώμαλων σαδιστών, υποφέρουν αθώες ψυχές. Μέχρι σήμερα τα θύματα έπνιγαν την κραυγή τους. Ήρθε η στιγμή τα σάπια σαρκία να τα καταβροχθίσουν τα οικόσιτα σκουλήκια τους. Τα βδελυρά ψεύτικα προσωπεία να χαθούν από τον μελλοντικό ορίζοντα, όπου το ουράνιο τόξο της αλήθειας θα εναποθέσει τα υπέροχα χρώματά του. Εκείνοι που σκόρπισαν πόνο, δίχως έλεος κι εκμεταλλεύτηκαν τον αδύναμο, για να ευχαριστήσουν τις αρρωστημένες αισθήσεις τους, πρέπει να πληρώσουν για κάθε κατάπτυστη πράξη. Η εποχή της ανηθικότητας φτάνει στο τέλος της. Το μέλλον ανήκει στους καθαρούς, σε εκείνους που πέρασαν όλες τις δοκιμασίες, ακολουθώντας συνειδητά την ιερότητα της καλοσύνης. Ο Ζαν Πολ Σάτρ, είπε : «Ο άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεών του». Κανείς δε γλιτώνει από τον ζυγό της εναλλαγής των καιρών. Ο χρόνος δεν αντέχει το βάρος της αδικίας και την παράταιρη ασχήμια, γιατί το κοινωνικό ιδεώδες είναι ο καθρέφτης των πράξεών μας. 

  Όταν ζυγώνω το παράθυρό μου, ακούω τις φωνές εκείνων που μετρούν πληγές. Τα αηδιαστικά ανθρωπόμορφα υποκείμενα που ήταν κάποτε οι βασανιστές τους, δεν ανήκουν στην ιδεολογία της καινούριας εποχής. Χαμογελώ, όταν μαθαίνω ότι καταδιώκονται από τις σκοτεινές τους πράξεις. Η κάθαρση ξεκίνησε. Ο ουρανός φόρεσε τα γιορτινά του κι εγώ ψιθυρίζω μέσα στο δωμάτιο, για να μ’ ακούσει ο άγγελος. «Είμαι έτοιμη! Δώσε μου λιγάκι ουρανό!»

***Το κείμενο είναι αφιερωμένο στα θύματα του #metoo. Οι φωτογραφίες ανήκουν στον φωτογράφο MakisBitos https://m.facebook.com/MakisBitos1tsid=0.8766157862487085&source=result.Τον ευχαριστώ θερμά για την έμπνευση και την άδειά του για την αναδημοσίευσή τους στο ασήμαντο κείμενό μου. Ήταν το οπτικό ερέθισμα, για να θυμηθώ την ανάγκη μου για ουρανό.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ο ανθός του καρποσυλλέκτη. Ο ταξικός διαχωρισμός αφεντάδων και δούλων. Η ψευδαίσθηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και η πολύτιμη τεχνολογία των άστρων.

"Ελευθέρωσα χίλιους

σκλάβους. Θα ελευθέρωνα

πολλές χιλιάδες ακόμη, αν 

γνώριζαν όλοι τους, 

ότι είναι σκλάβοι".

Harriet Tubman (1820-1913)

Πολιτική ακτιβίστρια

  Είναι, πραγματικά, άξιο θαυμασμού τι μπορεί να κάνει η ύλη όταν αφεθεί στα χέρια του χρόνου. Οι βουλές και τα κέφια της εξελικτικής ικανότητας της φύσης καταλήγουν στην πανδαισία των ποικιλόμορφων ειδών χλωρίδας και πανίδας, μέχρι να εμφανιστεί εκείνο το κυρίαρχο είδος που θα δημιουργήσει τον πρώτο επαναστατικό πολιτισμό που με συλλογικό έργο, θα προάγει το λαμπρό μέλλον του.

  Φαντάζομαι τον πρώτο καρποσυλλέκτη να χώνει στη γη, με ενθουσιασμό, έναν θαυματουργό σπόρο και να οδηγεί τη φυλή του στην καινοτόμο, γεωργική ανάπτυξη. Επιτέλους! Η γη παρείχε την τροφή και με λίγη φροντίδα, ο καλλιεργητής ζούσε μια ήσυχη καθημερινότητα. Τέρμα η πείνα, η νομαδική ζωή, η μάχη με τα άγρια ζώα και η στέρηση. Εφεξής, υπήρχε χρόνος να χτίσεις ένα σπίτι, να χορτάσουν τα παιδιά σου ψωμί και να αποθηκεύσεις προϊόντα για τον χειμώνα. Το τέλος μιας ανασφαλούς κατάστασης και η αρχή της εποχής των ονείρων. Μπορεί να ήταν σκληρή η γεωργική και κτηνοτροφική εργασία, αλλά με τη σωστή οικονομική διαχείριση, υπήρχε καθημερινό φαγητό στο τραπέζι. Το φαγητό είναι ευτυχία! Η προϋπόθεση για να κυριαρχήσεις στον πλανήτη. Όποιος κατέχει την τροφή, έχει τη δύναμη. Μετά, αποκτήσαμε μεταφυσικές ανησυχίες και έπρεπε να ευχαριστήσουμε τους θεούς. Να χτίσουμε μνημεία και βωμούς για την προσφορά των καρπών. Χρειαζόμασταν την εύνοια τους, για να έχουμε καλές σοδειές. Άφθονη τροφή! Διαχρονικό φαινόμενο η ανάγκη μας αυτή. Η δομή όλων των πολιτικών συστημάτων και η εκμετάλλευση μεταγενέστερων κοινωνιών, γεννήθηκε από τον ανθό του καρποσυλλέκτη. Από τότε, η αρχή αυτή, κυβερνά αδιάκοπα κάθε επερχόμενη γενιά. 
  Κάποιοι εξελιγμένοι γεωργοί, σκέφτηκαν έναν πρακτικό τρόπο για να διαφεντεύουν τους πιο αδύναμους καλλιεργητές. Αυτοανακηρύχθηκαν εκπρόσωποι των θεών και έγιναν ιερείς, απαιτώντας σεβασμό και σκορπίζοντας φόβο. Ο φόβος καταστέλλει την ανάγκη για ελευθερία και παγώνει τη σκέψη. Ξαφνικά, εν μία νυκτί, έγιναν βασιλείς και άρχοντες του είδους τους. Θεϊκά όντα επί της γης που χρειάζονταν αυλικούς, δούλους, φροντιστές, στρατό και ένα συστημικό σχέδιο για να ανέλθουν στην ανώτερη ανθρώπινη βαθμίδα. Διαχωρίστηκαν, λοιπόν, από τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους με περίσσια θρασύτητα. 
Ναι! Αυτοί ήταν οι πρώτοι αφέντες, εκείνοι που ανακάλυψαν πώς θα καθοδηγούν τα πλήθη προς όφελός τους. Η δουλεία και η σκληρή σκλαβιά που ήρθε μετά τη γεωργική ανάπτυξη, είναι δική τους εφεύρεση. Η ιστορία μάς δίδαξε πως οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν με πρόσχημα την αφθονία τροφής των λαών τους, είχαν ως τίμημα την εκμετάλλευση και την ανηλεή ανθρωποφαγία από τις ανώτερες ισχυρές τάξεις. Κάθε πρώιμος πολιτισμός εφάρμοσε τις δικές του διακρίσεις. Δες στο παρελθόν, τους Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους, Ρωμαίους, Οθωμανούς, Σκανδιναβούς και λοιπούς λαούς με βασιλείς, αυτοκράτορες, στρατηλάτες και ύπατους που έγραψαν την ένδοξη ιστορία τους με το αίμα των αθώων υποτελών τους. 
  Όταν οι σκλάβοι άρχισαν να επαναστατούν, επειδή κατάλαβαν πως η ζωή τους ξοδεύεται άσκοπα για τη ματαιοδοξία μιας αχόρταγης ελίτ, οι άρχοντες βρήκαν έναν νέο αλγόριθμο για να κρατήσουν τον όχλο ευχαριστημένο. Μια ψευδαίσθηση που ξεγέλασε ακόμη και τους πιο έξυπνους του πλήθους. Οι ευφυέστατοι αρχαίοι Έλληνες σκέφτηκαν το ευέλικτο πολίτευμα, που ονομάζεται Δημοκρατία. Ελεύθερη βούληση, ελευθερία λόγου και ατομική λήψη αποφάσεων. Αναδείχτηκε η αξία του ΕΝΟΣ και απέκτησε ο δούλος δικαιώματα για το κοινό καλό. Θα αποφάσιζε για την κοινωνία με όπλο τη φωνή του, την ψήφο του. Τροφή για όλους, με τον ίδιο μόχθο και προοπτική εξέλιξης κατά την προσωπική του κρίση. Η εκλογή των αρχόντων γινόταν πια από τους πολλούς. Μία ευφυέστατη στρατηγική στην εξουσιαστική παρτίδα σκάκι, που παίζεται στην πλάτη μας από τις βασιλικές οικογένειες του πλανήτη. Οι ισχυροί κατάλαβαν πως η δόξα του αξιώματός τους προκαλεί φθόνο στα πλήθη και απειλείται η κυριαρχία τους. Επέλεξαν λοιπόν μερικές εξαγοράσιμες μαριονέτες για να φοράνε το στέμμα τους. Τραβήχτηκαν στο παρασκήνιο και κρύφτηκαν πίσω από το παραβάν του θεάτρου των σκιών. Έκαναν συμφωνίες με τα υποψήφια εκλογικά κλιμάκια, για να βγαίνουν πάντα εκείνοι νικητές στις εκλογές, ανεξαρτήτως πολιτικού συνδυασμού. Πόσο έξυπνοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες! Έφτιαξαν την ψηφιακή πλατφόρμα που χειρίζονται οι ηγέτες της παγκοσμιοποίησης μέχρι και σήμερα. Σκέφτηκαν : «Ψηφίστε τις μαριονέτες μας για να ζείτε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Μπορείτε να ονειρεύεστε ότι θα γίνετε κι εσείς αφέντες, ζώντας τις χαρές του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού. Μεγάλα σπίτια, φανταχτερά αυτοκίνητα, δανεισμός και κάθε λογής πολύτιμο στολίδι θα σας δοθεί στο μέτρο που θα νομίζετε ότι εσείς ορίζετε το μέλλον σας, όμως, δε θα πάψετε να είστε οι σκλάβοι μας. Μπορείτε να εκφράζεστε μέσω της τέχνης, αλλά θα ελέγχουμε τα λόγια και τα έργα σας, μήπως αυτά αφυπνίσουν τους πολλούς και χάσουμε τον έλεγχο. Παρακολουθούμε από ψηλά κάθε σας κίνηση και έχουμε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για την εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας. Όλα είναι δικά μας γιατί βρήκαμε τον τρόπο να σας έχουμε παντοτινά υποδουλωμένους, χωρίς να το καταλαβαίνετε. Η τεχνολογία είναι δική μας, η γνώση, επίσης, δική μας. Μαθαίνετε αυτά που θέλουμε εμείς και ενεργείτε σαν ελεύθεροι άνθρωποι μέχρι εκεί που επιτρέπουμε εμείς». 
  Το παγκόσμιο μοντέλο της μοντέρνας ηγεσίας δεν χρησιμοποιεί το σπαθί του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Τζέγκις Χαν ή του Καρλομάγνου, αλλά την παντοδυναμία των φυσικών νόμων της τεχνολογίας των άστρων. Την πυρηνική δύναμη των δομικών στοιχείων της ύλης, που αποτελεί, τα τελευταία χρόνια, το σημαντικότερο εξελικτικό άλμα της επιστήμης. Το επόμενο επιστημονικό επίτευγμα θα είναι για όλους ή μόνο για τους εκλεκτούς; Είναι, άραγε, μόνο μια θεωρία συνωμοσίας ότι μας κυβερνούν, συγκαλυμμένα, οι πλούσιοι του πλανήτη ή είναι η τρομακτική αλήθεια; Αν δε νιώθεις σκλάβος, τότε το σχέδιό τους είναι άριστο! Έχουν βρει την πιο επιτυχημένη πατέντα υποδούλωσης. Τον υπνωτισμό των εγκεφαλικών αισθήσεων που ξεγελά το ελεύθερο πνεύμα και τροφοδοτεί την ελαττωματική ιδιοσυγκρασία μας με τον καταναλωτισμό. Όταν η τροφή στερέψει, θα ξυπνήσεις! Κάνε το πριν μείνεις ξεχασμένος και νηστικός πάνω σε μια κατεστραμμένη Γη, όσο εκείνοι θα χτίζουν νέα βασίλεια σε άλλα άστρα. Ο Τζεφ Μπέζος και ο Έλον Μασκ έχουν ήδη ξεκινήσει διαστημικά προγράμματα που προβλέπουν τη μετοίκηση 1.000.000 ανθρώπων στον Άρη, μέχρι το 2050! Ξέρουν, μήπως, ότι η κλιματική αλλαγή είναι μη αναστρέψιμη και φροντίζουν για τη διαφυγή μερικών εκλεκτών;  
  Μην καταβροχθίζεις λαίμαργα το δόλωμα της εφήμερης καλοπέρασης. Δε ζεις κάτω από δημοκρατικό καθεστώς, εφόσον η Δημοκρατία είναι μια παγίδα σκεπασμένη με χρυσή φυλλωσιά. Το βάραθρο μεταξύ των ταξικών διακρίσεων είναι βαθύ, σκοτεινό και αόρατο. Η σκακιέρα έχει στηθεί, αλλά πρέπει κάποιος να πάρει την κρίσιμη απόφαση για την επόμενη κίνηση. Τα βασιλικά πιόνια φοβούνται, γιατί γνωρίζουν ότι είναι ανύπαρκτα χωρίς τους σκλάβους τους. Εσύ ξέρεις τη δύναμή σου; Λέγεται αφύπνιση… 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Θεατρικοί συγγραφείς των αιώνων

«Είμαι ο συγγραφέας
που γράφει ασταμάτητα
μες στους αιώνες.
Υμνώ τη σκηνή της ζωής,
χωρίς να νοιάζομαι για 
τη δόξα. Προσπερνώ τα
εμπόδια και σπάω τα
κατεστημένα. 
Απελευθερώνω κάθε 
σκέψη και συναίσθημα, 
υπομένω τον μόχθο και
γράφω τη δική μου 
κοσμική ιστορία».
Dr.Sameeksha Koundal
Ινδός γιατρός-ακτιβιστής

 «Η μέρα τελείωσε. Γύρισα στη σπηλιά. Σήμερα κυνήγησα αρκετά. Τώρα, κάθομαι στη φωτιά μαζί με τους άλλους. Τρώω την ψημένη σάρκα και σκορπάω τα κόκαλα γύρω μου. Οι σκιές μας χορεύουν στους βράχους, όπως προστάζουν οι κινήσεις της φωτιάς. Οι μέρες είναι δύσκολες. Ο μόχθος της επιβίωσης μάς κρατά δυνατούς, όμως ο κίνδυνος παραμονεύει πίσω από κάθε βουνό, μέσα στα βαθιά, θεόρατα δάση και στις όχθες των χειμαρρωδών ποταμών, καθώς βαδίζω το ξημέρωμα με τα όπλα μου για να βρω τροφή. Είμαι κατάκοπος και ξαπλώνω κάτω από τον σκοτεινό θόλο με τα φωτεινά στίγματα. Όλα όσα βλέπω είναι δικά μου, αρκεί να ζήσω την επόμενη μέρα. Τι θα απογίνω όταν πεθάνω; Θα γίνω τροφή για τα άγρια ζώα; Ζω μόνο για να κυνηγώ σάρκα και να συλλέγω τροφή; Δεν μου φαίνεται λογικό. Πρέπει να υπάρχει ένα νόημα για τη φύση που αγγίζω. Να αφήσω μια ιστορία για τα παιδιά μου. Ποιος είμαι; Είμαι αυτός που ήρθε πριν από σένα. Πρέπει να μάθεις ότι ήμουν εδώ. Θα σκεφτώ έναν τρόπο να επικοινωνήσω μαζί σου γιατί θα περάσουν οι αιώνες και θα χαθώ. Χρειάζομαι ένα σύμβολο, μια εικόνα για να έρθω σε επαφή με σένα. Το αίμα από το σκοτωμένο ζώο που τράφηκα, βρέχει τα πόδια μου. Θα το χρησιμοποιήσω. Θα βάψω τα χέρια μου και θα δηλώσω την παρουσία μου ετούτη εδώ τη στιγμή. Τώρα που η φωτιά στέγνωσε τους υγρούς βράχους της σπηλιάς, τεντώνω το χέρι μου και αποτυπώνω την παλάμη μου στην πέτρα. Είναι διασκεδαστικό, είναι όμορφο και είναι διαφορετικό από το σκληρό κυνήγι. Δεν είμαι ζώο γιατί δημιουργώ με το μυαλό μου όμορφα μοτίβα. Οι άλλοι με παρατηρούν και βάφουν κι αυτοί τα χέρια τους με αίμα. Ο βράχος γέμισε με ανθρώπινες παλάμες. Είμαι ο πρώτος συγγραφέας της Γης. Τριάντα χιλιάδες χρόνια πέρασαν κι ακόμα με βλέπεις. Μη με ξεχάσεις… Έκανα την αρχή για να αγαπήσεις εσύ το μολύβι. Μη σταματήσεις ποτέ να γράφεις! Οφείλεις την τέχνη της γραφής σε μένα. Τίμησέ με για την πρωτοπορία μου, αγάπησέ με για το συναίσθημα που άφησα πάνω στον βράχο, άκουσέ με να σου μιλώ απ’ τους αιώνες που έφυγαν και δες με νοερά να γράφω το πρώτο σύμβολο πάνω στη Γη».

  

  Η γραφή είναι μια μορφή ανώτερης τεχνολογίας για την ανταλλαγή πληροφορίας και συναισθημάτων. Οι πρώτοι συγγραφείς στην ιστορία της ανθρωπότητας άφησαν τις ιστορίες τους γραμμένες πάνω στους τοίχους μιας σπηλιάς. Όταν ο πρώτος τροφοσυλλέκτης έκανε το δάχτυλό του πένα και το αίμα των ζώων έγινε το μελάνι του, ξεκίνησε η εξέλιξη της γραπτής έκφρασης. Με φόντο το φως από τη φωτιά που σιγόκαιγε στο βάθος, άρχισε να ζωγραφίζει εικόνες που σύντομα έγιναν σύμβολα και στη συνέχεια μετατράπηκαν σε ένα νέο είδος επικοινωνίας. Περιέγραφε τις μάχες του με τα σαρκοβόρα ζώα, τα κατακλυσμιαία καιρικά φαινόμενα της εποχής του και σχεδίαζε χάρτες για τους συντρόφους του. Ο θεατρικός συγγραφέας της πέτρας μοιραζόταν τα έργα του με το κοινό του. Τους πρωτόγονους ανθρώπους της φυλής του. 

  Αυτό ήταν το πρώτο σκίρτημα πνευματικής ανάγκης που οδήγησε στο ξέσπασμα της λογοτεχνικής γραφής. Ο πρώτος λίθος για την αυγή του πολιτισμού των τεχνών και των γραμμάτων. Μετά τις παλάμες και τα σχέδια της νεολιθικής εποχής, τη σκυτάλη πήραν οι γενιές του χαλκού και συγκεκριμένα οι μεσοποτάμιες φυλές των Ασσυρίων, των Βαβυλώνιων και των Σουμέριων που επινόησαν το δικό τους σύστημα γραφής, αρχικά για λόγους αρχειοθέτησης των εμπορικών συναλλαγών τους. Σύντομα η γραφή έγινε τέχνη. Οι πρώτοι ιστορικά καταγεγραμμένοι ποιητές που υπέγραψαν τα λόγια τους, ήταν ο Αιγύπτιος Πταχοτέπ και μια Ακκάδια πριγκίπισσα που λεγόταν Ενχεντουάννα. Ήταν ιέρεια της θεάς του φεγγαριού Νάννα. Η Ενχεντουάννα κοιτούσε κάθε βράδυ τον νυχτερινό ουρανό και έγραφε στίχους για την ομορφιά των πλανητών και των θεών που στόλιζαν τους ναούς της πίστης της. Σαράντα δύο ύμνους πάνω σε τριάντα επτά πίνακες υπέγραψε με το όνομά της και έγινε η πρώτη γνωστή ποιήτρια της ανθρωπότητας. Η πρώτη ποιητική συλλογή ήταν πέτρινη!

  Η συνέχεια της ιστορίας της γραφής είναι μεγαλειώδης. Θαυμαστοί συγγραφείς που ήκμασαν στον Μεσαίωνα, στην Αναγέννηση και στις νεότερες εποχές, αφήσαν το αποτύπωμά τους σε εκείνον τον νεολιθικό βράχο. Στίχοι, πεζογραφήματα, λυρικά λόγια και θεατρικές ιστορίες ξεχύθηκαν με συναισθηματική ορμή από τα πέρατα των αιώνων και συνεχίζονται στις μέρες μας, με την ίδια θέληση κι ευαισθησία.

  Όταν καμιά φορά απογοητεύομαι και δεν θέλω να ξαναδώ δική μου λέξη στο χαρτί, θυμάμαι τον άνθρωπο που άφησε το σημάδι του στο πρώτο πέτρινο ημερολόγιο. Είμαι μέσα στη σπηλιά του και με κοιτάζει αγριεμένος με μίσος. Ντρέπομαι και πιάνω πάλι το μολύβι. Αυτό είναι το πεπρωμένο μου. Να συνεχίσω το θεατρικό έργο που σκηνοθέτησε εκείνος για τη Γη. Να γράφω σκηνές για την ανθρώπινη παράσταση. 

                                                                                                                Γραφές μεσοποτάμιων λαών

 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ο πίθηκος που δραπέτευσε. Από τον «πατέρα» Πικιά στον Μετάνθρωπο

"Η αλλαγή είναι ο 

πυρήνας της εξέλιξης.

Χωρίς αυτή, όλα τα 

είδη θα ήταν ίδια και 

θα συμπεριφέρονταν

με τον ίδιο τρόπο. 

Η ζωή θα ήταν

βαρετή."

Martin Dansky

Καναδός παραγωγός

 Πριν από 500 εκατ. χρόνια κατά την Καμπριανή περίοδο, στα νερά των προϊστορικών θαλασσών, ζούσε ένα πλάσμα που έμοιαζε με χέλι. Ήταν πλατύ, διάφανο και ασπόνδυλο με ένα πρωτόγονο νευρικό σύστημα κατά μήκος του σώματός του. Γιατί ήταν τόσο πρωτότυπο και σημαντικό αυτό το πλάσμα; Ήταν η πρώτη ύπαρξη που σχημάτισε έναν τύπο μικρής κεφαλής. Η πικιά, που επιβιώνει ακόμα στην εποχή μας, αλλά σε μικρότερες διαστάσεις, ακολούθησε το μονοπάτι των εξελικτικών μεταλλάξεων και εμφάνισε σε πρώιμο στάδιο μια υποψία κεφαλής, που πυροδότησε την ανάπτυξη του εγκεφάλου στη μετέπειτα εποχή. Είναι ο πρώτος αναγνωρισμένος μακρινός πρόγονος του ανθρώπου. Πριν από την Πικιά, βέβαια, ο κοινός πρόγονος όλων των ειδών είναι ο saccorhytus coronarius που ευδοκίμησε στο νερό, έχοντας για δική του εξελικτική πρωτοτυπία τον σχηματισμό του στόματος. 

  Λέγεται, πως από τον «πατέρα» Πικιά εξελίχθηκαν τα ψάρια και στη συνέχεια το πρώτο αμφίβιο σχημάτισε πόδια και βγήκε στη στεριά, παίρνοντας τη μεγάλη απόφαση να ζήσει μόνο με οξυγόνο. Αυτό ήταν το Τικταάλικ, που μετά από μακρά και επεισοδιακή πορεία, αφού πέρασε η εποχή των δεινοσαύρων, έγινε η αιτία εμφάνισης του πρώτου θηλαστικού. Μετά τον αφανισμό των δεινοσαύρων, ο Πλησιαδάπης ανέβηκε στα δέντρα και δίχως τον φόβο των τεράτων, εξελίχθηκε σε πίθηκο. Μετά από εκατ. χρόνια αναπτύχθηκε η νοήμων ζωή με την εμφάνιση του ανθρώπινου είδους. Ο Homo Sapiens δε φύτρωσε ξαφνικά εν μία νυκτί. Μεσολάβησαν γραμμές αίματος, DNA και πολλά παρακλάδια στο δέντρο της εξέλιξης, π.χ, ο Παράνθρωπος, ο Αυστραλοπίθηκος, ο Homo Habilis, o Homo Ergaster, o Homo Erectus, o Homo Neanderthalensis και μετά ο «Σοφός-Sapiens». 

  Είμαστε οι απόγονοι εκείνου του μοναδικού πιθήκου που δραπέτευσε από τη μοίρα του είδους του και έθεσε τις πρώτες βάσεις της εξελικτικής πανδαισίας που έφερε στο προσκήνιο τη σημερινή μορφή της ανθρώπινης φύσης και της νοήμονος ζωής.

  Σήμερα, η νοήμων ζωή παραμερίζει το θαύμα της φυσικής επιλογής και βρίσκεται προ των πυλών να βελτιώσει η ίδια τον εαυτό της. Στα επόμενα χρόνια, ο Homo Sapiens, θα δημιουργήσει τον μετάνθρωπο και κατ’ επέκταση τα είδη των υπερανθρώπων που θα κυριαρχήσουν στο Σύμπαν, με τη βοήθεια της τεχνολογίας. 

  Τα τελευταία επιστημονικά βιβλία αναφέρουν ότι το ταξίδι των διαστρικών αποστάσεων απαιτεί έναν εξελιγμένο άνθρωπο που θα είναι ανθεκτικός στη ραδιενέργεια και πρέπει να έχει προσδόκιμο ζωής εκατοντάδων ετών, για να μπορέσει η ζωή να ταξιδέψει μακριά από τη Γη. 

  Ακούγεται όμορφο και ονειρικό κάτι τέτοιο. Αν υπάρχει κάποιος σκοπός για την ύπαρξη ζωής, τότε αποκτά νόημα η διαδοχή των ειδών μέχρι το ταξίδι στ’ άστρα. Όμως, θα ήταν δίκαιο να ορίσουμε με τέτοιο τρόπο τη φύση μας, δίχως να λογαριάζουμε τον αντίκτυπο μιας τέτοιας παρεμβατικής συμπεριφοράς; Μήπως η αθανασία των επόμενων γενεών στερήσει το δικαίωμα ύπαρξης αγέννητων ανθρώπων, που δε θα δουν ποτέ το φως του ήλιου επειδή κάποιοι μετάνθρωποι θα θέλουν εγωιστικά να ζήσουν για πάντα; Θα υπάρξουν ηθικοί παράμετροι και νομοθεσίες ή θα ισχύσει ο νόμος του δυνατού; 

  Με πρόσχημα τον αφανισμό του ανθρώπου από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, οι επιστήμονες έχουν επιδοθεί σε ένα αγώνα ταχύτητας για τη δημιουργία του επόμενου είδους, που θα διασώσει τη ζωή, ταξιδεύοντας με μια κιβωτό στα κοντινότερα ηλιακά συστήματα. Το μέλλον θα είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Ίσως να ανήκει μόνο στους δυνατούς, σε εκείνους που θα εξελιχθούν στα βιολογικά εργαστήρια. Θα έχουν άραγε ανθρώπινα αισθήματα ή θα μοιάζουν με άψυχες μηχανές;

  Όταν ο πίθηκος κατέβηκε από τα δέντρα και στάθηκε στα πόδια του, η μοίρα του ορίστηκε από τη φυσική επιλογή. Τώρα, ο επόμενος πίθηκος πασχίζει μόνος του να φτιάξει την εικόνα των απογόνων του, δίχως να σκέφτεται το τίμημα της τεχνητής επιλογής. Θα γίνει αποδεκτή μία τέτοια παρέμβαση για να ξεφύγει ο μετάνθρωπος από τη βαρύτητα του ήλιου ή θα εξοντωθεί από τη γνωστή πλεονεξία του Sapiens και θα καταλήξει σε μια αποκαλυπτική καταστροφή; Η ιστορία από δω και πέρα γράφεται αποκλειστικά από τις επιλογές του ανώτερου κλιμακίου των Sapiens που κυβερνά τον κόσμο. Ας ελπίσουμε ότι δε θα πάνε χαμένα τα εκατ. χρόνια της θαυματουργής εξέλιξης. 

  Η Πικιά, ο γλυκός Τικταάλικ και χιλιάδες άλλα προγονικά είδη, κοιτάζουν από το παρελθόν και αγωνιούν για τη συνέχεια της ιστορίας, που για πρώτη φορά, κρατά στα χέρια της η ίδια η νοήμων ζωή. Θα ενεργήσουμε με υπευθυνότητα, τιμώντας τις πρώιμες μορφές ζωής ή θα τερματίσουμε τη μαγική σκηνή της φύσης με αλαζονεία; Η νοημοσύνη έχει ένα αναπάντεχο τίμημα. Την ευθύνη της επιβίωσής της. Πρέπει να τιμήσουμε την εμπιστοσύνη της φύσης και να νικήσουμε τις αδυναμίες μας. 

  Ο John Muir, ακτιβιστής και περιβαλλοντολόγος του περασμένου αιώνα, είπε : «Με κάθε βόλτα στη φύση, ο περιπατητής λαμβάνει περισσότερα από αυτά που αναζητά». Ελπίζω αυτά που έχουμε κατακτήσει, να είμαστε σε θέση να τα εκτιμήσουμε και να τα διαχειριστούμε σωστά.

            Εν συντομία οι κυριότεροι σταθμοί στην εξελικτική πορεία προς τη νοήμονα ζωή.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Αναμνήσεις. Οι άγκυρες της ζωής.

"Είμαστε οι αναμνήσεις μας.

  Το μουσείο μιας χίμαιρας που

  φτιάχτηκε από τους σπασμένους 

  καθρέφτες ενός διαδοχικού

  κόσμου". 

  Το Άλεφ

  Χορχέ Λουίς Μπόρχες

  (1899-1986)

  Όταν κοιτάζω τη ζωή μου στον χρόνο που πέρασε, βλέπω ένα θαυμαστό ανθολόγιο μυριάδων αναμνήσεων. Μερικές είναι όμορφες, άλλες κακές και κάποιες μου θυμίζουν πως χάρη σε αυτές, έγινα καλύτερος άνθρωπος. Συναισθηματικές άγκυρες που με βοηθούν να μείνω δεμένη στη Γη για τον άνισο αγώνα επιβίωσης. Είναι η απόδειξη ότι είμαι ο θεατρικός συγγραφέας του χρόνου μου. Ο δημιουργός της δικής μου ιστορίας. 

  Δεν έχει σημασία αν φαίνονται ασήμαντες στη μεγαλύτερη κλίμακα του χρόνου. Φαντάσου, ότι σε χίλια γήινα χρόνια οι στιγμές σου δε θα έχουν σημασία για τον κόσμο... Ποιος θα θυμάται ότι έγραψες μερικές αχνές γραμμές πάνω στη Γη; Σε έναν διαδοχικό κόσμο, που σχηματίζονται άπειροι κύκλοι ζωής για να υπάρχει λογική και δικαιοσύνη, οι αναμνήσεις σου δεν έχουν νόημα και αξία αναφοράς.

  Όμως, αν κοιτάξεις το χρονικό μιας ζωής, είναι το πολυτιμότερο απόκτημα για έναν άνθρωπο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Μια αόρατη κβαντική δραστηριότητα μέσα στο μυαλό σου. Το τρυφερό χάδι της μαμάς, η πρώτη μέρα στο σχολείο, οι στίχοι από ένα σπάνιο ποίημα, ένα αγαπημένο τραγούδι, οι εικόνες της φύσης και του φωτός, ένα φιλί στο φεγγαρόφωτο, το γέλιο ενός αληθινού φίλου, το χαμόγελο των παιδιών σου όταν είναι ευτυχισμένα, κάνουν τη ζωή από υποφερτή να γίνεται υπέροχη! Κι από την άλλη, οι κακές αναμνήσεις, τα λάθη και οι άκαρποι μόχθοι γίνονται επιβράβευση και αποδίδουν κρίσιμα, ηθικά διδάγματα. 

  Κάθε προσωπική και αναντικατάστατη στιγμή που γράφτηκε στο ανθολόγιό μου, δίνει νόημα στην ύπαρξη. Είμαι ένας ασήμαντος κόκκος σκόνης στον χώρο και στον χρόνο, αλλά ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ! Ζωντανή για να πω τη δική μου ιστορία, με τον δικό μου τρόπο έκφρασης, με αυτά τα λόγια που γράφω τώρα στο χαρτί. Μια ευκαιρία για δημιουργία, μακριά από την ασύμμετρη ανυπαρξία του αρνητικού μηδενός. Μια θετική παρέμβαση και μια τιμητική συμμετοχή στο μυστήριο του κόσμου.

  Οι αναμνήσεις μου, οι άγκυρες ενός ζώντος νου, με συνοδεύουν, δίνουν ευχαρίστηση, τροφή για σκέψη, παρηγοριά για να υπάρχει λογική συνέχεια και συνοχή στην καθημερινή πραγματικότητα. Είναι τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη που θα ενωθούν όταν θα έρθει ο θάνατος. 

  Φυλάω αυτόν τον θησαυρό μέχρι να πω το τελευταίο ευχαριστώ στην ύπαρξη. Μέχρι η τελευταία μου ανάμνηση στη Γη να γίνει μια δυνατή ιαχή που θα φωνάξει : ΗΜΟΥΝ ΕΔΩ !

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Το παιδί του σιωπηλού χειμώνα

«Να! Εκεί είναι! Στο χιόνι!

Ανάβει σπίρτα σε 

έναν κόσμο σβησμένο.

Με κάθε σπίρτο 

ανάβει κι ένα όνειρο.

Λίγες στιγμές στο φως

πριν χαθεί για πάντα

στον χειμώνα».

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

(1805-1875)

  Περπατά στο χιόνι και τα ίχνη της σβήνονται από τη χιονοθύελλα. Κρατά στα χέρια της μια πάνινη κούκλα και ένα άδειο κουτί που κάποτε ήταν γεμάτο με σπίρτα. Το κρύο είναι ανυπόφορο. Η κούραση την έριξε στη γη. Κάποτε πετούσε στις χιονισμένες βουνοκορφές με τη σπίθα από ένα σπίρτο, όσο διαρκούσε το άναμμά του. Όμως, στον δρόμο για το σπίτι, ξόδεψε όλα τα σπίρτα της για να ζεστάνει εκείνους που χρειάζονταν φωτιά. Δεν κράτησε κανένα για το τέλος. Τα άναψε όλα για αυτούς που αγαπούσε. Τώρα ονειρεύεται την αύρα της φλόγας ενός τελευταίου σπίρτου, για να ταξιδέψει στη ζεστασιά μιας αγκαλιάς. Το πρώτο χιόνι σκέπασε τα πόδια της. Με την επόμενη χιονόπτωση θα θαφτεί κάτω από το στρώμα του σκληρού πάγου, σαν να κλείνεται σε μια γυάλινη χιονόσφαιρα, για να κοιμηθεί στη μελωδία ενός παιδικού τραγουδιού. Σκέφτεται τα σπίρτα, τη λάμψη τους στο σκοτάδι, αλλά δε βρίσκει κανένα για ν’ ανάψει. Αγκαλιάζει την πάνινη κούκλα και στη σιωπή του χειμώνα, αφήνεται πάνω στο χιόνι. Τα σπίρτα της κάηκαν για αυτή τη θυσία. Δε θα μπορούσε κανείς να τη σώσει γιατί ήταν ηρωίδα ενός παραμυθιού χωρίς χαρούμενο τέλος. Η ιστορία της ήταν γραμμένη από την πένα ενός αυστηρού συγγραφέα που θυσιάζει τους ήρωές του για την αγάπη του κόσμου.

  Υπάρχουν άνθρωποι που θυσίασαν όλα τα σπίρτα της ζωής τους στο όνομα της αγάπης και τριγυρίζουν στον χιονιά με ένα άδειο πακέτο στα χέρια και ένα παγωμένο παράπονο στο πρόσωπο. Αν τους δεις, άναψε ένα σπίρτο για να ζεστάνεις την αποκαμωμένη τους καρδιά. Είναι κρίμα να πεθάνουν στο κρύο του σιωπηλού χειμώνα, σαν το κοριτσάκι που αναζητούσε τη φλόγα των σπίρτων για να κρατηθεί στη ζωή. Αυτά είναι τα παιδιά του σιωπηλού χειμώνα. Αγάπησέ τα για τη θυσία τους στην αγάπη…

Στην καρδιά μου ήμουν πάντα το παιδί του σιωπηλού χειμώνα. 

Φινλανδικό τραγούδι : https://youtu.be/oZtvGOCMq04

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ο θάνατος του ενθουσιασμού στην αναζήτηση του Παραδείσου

"Δώσε μου μια φευγαλαία
ματιά του Παραδείσου, μια
χαραμάδα απ΄το φως 

και τον αέρα του.
Οδήγησε, με καλοσύνη, 

αυτούς που πέθαναν
έξω απ΄τα μικρά δωμάτια, 

ώστε η φριχτή
αλλοτρίωση του θανάτου 

να χάσει κάθε
ιερότητα".

-Ιστορία Κανένος-

Κάρολος Ντίκενς

(1812-1870)

  Θέλω τα δάκρυα της χαράς μου, πίσω! Θέλω το αγνό φτερούγισμα της ευτυχίας στο στήθος μου! Την ανάμνηση της αίσθησης του ενθουσιασμού που εξοντώθηκε στον χρόνο, δίχως έλεος, από τις ανήθικες συμπεριφορές των ανθρώπων.

  Το τίμημα των πολιτισμών που ακμάζουν ιλλιγιωδώς και μετά κατρακυλούν ορμητικά στην παρακμή, συνεπάγεται με τον βίαιο θάνατο του ενθουσιασμού. Η λοξοδρόμηση από το χλοερό μονοπάτι της αναζήτησης νοηματος στην πολύβουη λεωφόρο του άνανδρου ανταγωνισμού, μας φέρνει όλο και πιο κόντα σε έναν μίζερο και άδοξο θάνατο. Πεθαίνουμε για τις αδυναμίες μας. Όχι για έναν τίμιο σκοπό, ένα ευοίωνο όνειρο ή για μια κοσμογονική ιδέα που θα τιμήσει την ύπαρξή μας. Χάνουμε την ταυτότητά μας, τα γλυκά συναισθήματα που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη φύση, για την απατηλή ευχαρίστηση του υλικού συμφέροντος. Τώρα πια η έννοια της εξέλιξης περιγράφεται με μια φράση, "κερδίζω περισσότερα-για να καταναλώνω περισσότερα". Σωρεία υλικών αγαθών ξοδεύονται για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες και τα φθαρτά όνειρα του σύγχρονου ανθρώπου. Αποθήκευση και συσσώρευση άχρηστων αντικειμένων που προσφέρουν δήθεν ασφάλεια και κύρος σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να ξεγελάσουν την ευτυχία, ώστε να ζήσουν μια "καλή ζωή".

  Τόσα κλειδιά ολόγυρά μας για να ξεκλειδώσουμε τα μυστήρια της ανθρωπότητας κι εμείς διαλέγουμε εκείνο που δεν ανοίγει καμία κλειδαριά. Οι σοφοί λένε, "μαθαίνουμε από τα λάθη μας και αναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας σαν έχουμε καεί". Τι γίνεται, όμως, αν έχουμε χάσει την αίσθηση της αυτοκαταστροφής και στροβιλιζόμαστε σε ομοιότυπους κύκλους αέναης αποτυχίας; Χωρίς χαρούμενο τέλος, μόνο γέννηση και καταστροφή...

  Πότε η συνείδηση θα κάνει τη διαφορά, για να ξεφύγει ο πιθηκάνθρωπος από τη μοίρα του, όταν άγεται και φέρεται από τις κίβδηλες αδυναμίες του; Η αναζήτηση του Παραδείσου έγινε ένα αισχρό ανέκδοτο στα χείλη των ασεβών. Ο ενθουσιασμός πέθανε και θάφτηκε σε έναν μεσαιωνικό τάφο, κάτω από μια βαριά ταφόπλακα που φέρει φαταλιστικά, τη λατινική επιγραφή : ORA PRO ME - (Προσευχήσου για μένα). Για να χαθεί η ιερότητα του θανάτου και να αναστηθεί η επιθυμία για την επιστροφή στην αληθινή ζωή!

  Βλέπω συχνά ένα όνειρο. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του διαστημόπλοιο και όποτε θελήσει, εγκαταλείπει τη Γη. Όταν φτάνει στην εξώσφαιρα, αντικρίζει τον πλανήτη μας από απόσταση και αισθάνεται σαν ένα αόρατο και λαίμαργο βακτήριο. Όταν επιστρέφει όμως στο έδαφος, καταλαβαίνει ότι είναι ο βασιλιάς της φύσης που κρατά στα χέρια του το σωστό κλειδί για την είσοδο στον κόσμο του μέλλοντος. Ίσως αν δει, να καταλάβει... Η σπίθα του ενθουσιασμού κείτεται στην οραση, στη φαντασία και μετά κατακτά την καρδιά.

  Μέχρι τότε... ORA PRO ME...

  Προσευχήσου για μένα...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

  

Μεθυσμένοι επαναστάτες του Χρόνου

«Πρέπει να είναι κανείς
μόνιμα μεθυσμένος για να
μην αισθάνεται το φριχτό
φορτίο του Χρόνου που τσακίζει
τους ώμους του και τον υποχρεώνει
να γέρνει προς τη γη. Ρωτήστε τον άνεμο,
το κύμα, το αστέρι, το πουλί, το ρολόι,
ό,τι φεύγει, ό,τι βοά, ό,τι μιλά, ό,τι άδει
και θα απαντήσουν: -Είναι ώρα να μεθύσετε
για να μην είστε σκλάβοι μαρτυρικοί του
Χρόνου. Μεθάτε χωρίς σταματημό.
Με κρασί, ποίηση ή αρετή. Ό,τι προτιμάτε…»
Σαρλ Μπωντλέρ -Μεθάτε-
Γάλλος ποιητής (1821-1867)

  Βαρύτητα. Η πιο σημαντική δύναμη στο Σύμπαν. Αν δεν υπήρχε, όλα θα ήταν ένας καυτός χυλός από ανακατεμένα ηλεκτρομαγνητικά σωματίδια. Σκοτεινά και φωτεινά νεφελώματα θα ταξίδευαν στον χώρο, χωρίς να έχουν τη μηδαμινή ελπίδα να καταλήξουν στη σημερινή τους κατάσταση. Να σχηματίσουν σμήνη γαλαξιών γεμάτα με τροχιές εκατομμυρίων αστρικών συστημάτων. 

  Αυτή η δύναμη έλκει τη μάζα των ατόμων μου, για να δεθώ με την ύλη της Γης και κατά συνέπεια με το αδιέξοδο τούνελ του Χρόνου. Η βαρύτητα μπορεί να σπάσει τα κόκκαλά μου και να με συνθλίψει αν η αναλογία της δύναμής της μπορούσε να αλλάξει ξαφνικά από το 1g π.χ στα 20g. Ο Χρόνος μπορεί να κάνει το ίδιο με τη βαρυτική επίδρασή του στην ψυχή μου.

  Πρέπει να είναι κανείς μονίμως μεθυσμένος για να αντέξει την παραδοξότητα αυτού του φαινομένου, που καθορίζει με την ίδια αυστηρότητα, τη μοίρα κάθε υλικής ύπαρξης. Μόλις συνειδητοποιήσεις ότι το μόνο κέρδος στη ζωή είναι ο Χρόνος, τότε καταλαβαίνεις ότι ζεις σε μια τεράστια φούσκα από απατηλές ψευδαισθήσεις. Η ζωή είναι ένα μεθυσμένο όνειρο. Ένα σύντομο ψέμα. Μια μνήμη που θα σβηστεί απρόσμενα μια μέρα, γιατί έτσι προστάζουν οι κανόνες του μεγάλου παιχνιδιού. Χρειάζεται, λοιπόν, ένα καλό μεθύσι με κρασί, ποίηση και αρετή, για να μη νιώθεις τη σφοδρότητα της βαρύτητάς του στο σώμα και στην ψυχή. 

  Είμαστε οι επαναστάτες της ματαιότητας του Χρόνου και ζούμε με την ψευδή αίσθηση ότι κατέχουμε τον έλεγχο του πεπρωμένου μας. Είμαστε η σκόνη που απέκτησε νόημα από τη βούληση των φυσικών δυνάμεων. Οι αναβάτες ενός περήφανου ζώου που καλπάζει μαζί με το φως πάνω στα διάφανα βαρυτικά πεδία.

  Tα πόδια μου αγγίζουν τη γη, αλλά η πραγματικότητα με τσακίζει σαν να δέχομαι ακαριαία 300g από ελεύθερη πτώση στη Γη. Ο θάνατος πλησιάζει, ο Χρόνος λοξοκοιτά και οι νοήμονες επαναστάτες μεθάνε, δίχως σταματημό, γιατί γνωρίζουν την αναπάντεχη αλήθεια… 

"Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν".

Καλή Χρονιά σε όλους τους μεθυσμένους επαναστάτες.

Ας γραφτεί στον Χρόνο, άλλη μια γήινη χρονιά για χάρη μας…

2021! Εβίβα! Χρόνια πολλά!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Οι άγγελοι της φύσης μας. Ο καλοσυνάτος λόρδος και η δύναμη της ευγνωμοσύνης.

«Χάριν απόδος»

(Να ανταποδίδεις 

την ευεργεσία)

-Περίανδρος-

  Κάτω από τον τίτλο «Οι άγγελοι της φύσης μας», θα παρουσιάζω προσωπικότητες που συνέβαλαν στην επιστήμη, ανύψωσαν το πνεύμα της ανθρωπότητας χάρις στο πάθος τους για γνώση ή χάρισαν τυχαίες πράξεις καλοσύνης, ωθώντας τους συνανθρώπους τους με το παράδειγμά τους, σε φωτεινότερα μονοπάτια. Υπάρχουν άνθρωποι που ανέβασαν την ανθρώπινη ιστορία στα υψηλότερα σκαλιά της τεχνολογικής σκάλας και της φιλοσοφικής αναζήτησης, προσφέροντας τη ζωή τους για αυτόν τον κοινό σκοπό. Η σκυτάλη του οράματός τους πέρασε στις επόμενες γενιές και συνεχίστηκε σαν ιερή αποστολή εύρεσης νοήματος της ύπαρξης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι άγγελοι της φύσης μας!

  

  Ένα παγερό χειμωνιάτικο πρωινό σε μια σκωτσέζικη επαρχία, ένας χωρικός ξεκινούσε τις καθημερινές αγροτικές ενασχολήσεις του. Ενώ τάιζε τα ζώα του, άκουσε μια παιδική φωνή να καλεί σε βοήθεια. Έτρεξε γρήγορα στο σημείο όπου ακουγόταν η φωνή και αντίκρισε ένα δεκάχρονο αγόρι να πνίγεται σε μια βαθιά λίμνη λασπόνερων, που είχε δημιουργηθεί από την καταιγίδα της προηγούμενης νύχτας. Ο χωρικός τράβηξε το αγόρι από τη λάσπη και το πήγε στη φτωχική του καλύβα. Το περιποιήθηκε, ντύνοντάς το με στεγνά ρούχα και το ζέστανε, προσφέροντας ζεστά ροφήματα δίπλα στο τζάκι του. Όταν το αγόρι συνήλθε, γύρισε στο σπίτι του, που δεν απείχε και πολύ από το μικρό αγρόκτημα του χωρικού. 

  Την επόμενη ημέρα μια πολυτελής άμαξα σταμάτησε έξω από το χωριατόσπιτο και ένας καλοντυμένος κύριος χτύπησε την πόρτα του χωρικού. Ο πατέρας του αγοριού που διασώθηκε, ήταν ένας αρχοντάνθρωπος της περιοχής. Ο καλοσυνάτος λόρδος, αφού ευχαρίστησε τον χωρικό για τη σωτήρια παρέμβαση, ζήτησε να ανταποδώσει την καλή πράξη με μια εξίσου γενναιόδωρη πράξη προσφοράς. Θα αναλάμβανε εξ’ ολοκλήρου τα έξοδα για τη μόρφωση του γιου του χωρικού, μέχρι το χωριατόπαιδο να ενηλικιωθεί. Ο χωρικός δέχτηκε και ο γιος του άφησε το αγρόκτημα με πλώρη το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Έτσι κι έγινε…

  Ο μικρός χωριάτης έγινε βιολόγος ευρείας φήμης και εργάστηκε στα καλύτερα νοσοκομεία της χώρας. Μετά από πολλά χρόνια, ο γιος του λόρδου αρρώστησε βαριά από πνευμονία. Στο πλευρό του βρέθηκε ο γιος του χωρικού, που είχε αποκτήσει την επιστημονική γνώση από την ευγνωμοσύνη του λόρδου και η ζωή του σώθηκε για δεύτερη φορά. Ο γιος του χωρικού ήταν ο διάσημος Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ο πατέρας της πενικιλίνης και ο γιος του λόρδου ήταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας. 

  Μερικοί ισχυρίζονται ότι η ιστορία αυτή δεν είναι πραγματική διότι δεν αναφέρεται στις βιογραφίες των δύο διάσημων προσωπικοτήτων. Η φήμη αυτή διαδόθηκε από στόμα σε στόμα λόγω της ιδιαιτερότητάς της. Εξάλλου, ποιος θα ενδιαφερόταν, εκείνη την εποχή, για μια πράξη ευγνωμοσύνης ενός ανθρώπου με εξουσία. Ίσως να θεώρησαν ότι ήταν μια ανταπόδοση υποχρεωτική, ένα ξεχρέωμα, μια ελεημοσύνη ενός πλουσίου, που όφειλε να ανταμείψει έναν φτωχό, με τη δύναμη του χρήματος. 

  Κάποιες φορές οι ιστορίες επινοούνται από την ανάγκη των ανθρώπων να αλλάξουν τον κόσμο. Δεν έχει σημασία αν είναι αληθινές ή αν επιβεβαιώνονται και καταγράφονται σε ιστορικά βιβλία. Πιστεύουμε σε ό,τι νομίζουμε σωστό και δίκαιο, ώστε αυτό να αποτελέσει παράδειγμα για το μέλλον. 

  Σ’ αυτήν την ιστορία, η δύναμη της ευγνωμοσύνης και η γενναιοδωρία που παρατηρείται και από τις δύο πλευρές, μας θυμίζει πως η ζωή είναι μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις και πιθανότητες. «Η ταπεινοφροσύνη θα σώσει τον κόσμο», γράφει η καθηγήτρια φιλοσοφίας, Corine Pelluchon. Η ταπεινότητα χρειάζεται μια καρδιά μεγαλύτερη από οποιαδήποτε κοινωνική καταξίωση. Πρέπει να είναι ισχυρότερη από τις μικρόψυχες ταξικές κατατάξεις των ανθρώπων, ώστε να εκφραστεί με ανιδιοτελή πρόθεση, το αγαθό συναίσθημα της ευγνωμοσύνης. Ο λόρδος απέδειξε πως η πραγματική δύναμή του δεν ήταν η κοινωνική του θέση, αλλά η μεγάλη του καρδιά. 

  Αναρωτιέμαι, αν θα έρθει κάποτε η ημέρα που θα μάθουμε να δρούμε με ένα δυναμικό και συλλογικό πνεύμα επιβίωσης. Να καταλάβουμε πως η ευημερία μας στη Γη, εξαρτάται από τον διπλανό μας, καθώς είμαστε δεμένοι με τα αόρατα δεσμά μιας κοινής μοίρας, σε έναν υλικό κόσμο που είναι απρόβλεπτος, δίχως την παραμικρή διαβεβαίωση για την έκβαση οποιουδήποτε γεγονότος.

  Ο λόρδος και ο χωρικός έδωσαν το καλό παράδειγμα στα παιδιά τους. Θα το έκανες κι εσύ; Μπορείς να γίνεις ένας άγγελος της φύσης μας;

                                                          Λόρδος Ρούντολφ Τσώρτσιλ

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου, αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό!

Οι άγγελοι της φύσης μας. Το ηλεκτρικό αγόρι

«Είναι κάποιοι άνθρωποι που μοιάζουν
να έχουν καταπιεί έναν άγγελο και
ταΐζουν τα δεινά τους μ’ αυτό το μαγικό
μείγμα πείσματος και ακεραιότητας.
Προσωπικότητες που δεν ταλαντεύονται
εν μέσω της καταιγίδας, που δεν αναπαύονται. 

Οι χειρονομίες τους λειτουργούν στο πεδίο των 

αληθινών μηνυμάτων, στο πεδίο των συμβόλων».

-Paco Ignacio Taibo II-
(Μεξικανός συγγραφέας)

  Η μικρή διάρκεια ζωής του ανθρώπινου όντος και η έλλειψη της ικανότητάς του να παρακολουθεί τα γεγονότα της ιστορίας από τη γραμμική σκοπιά του χρόνου, είναι η αιτία που η ανθρωπότητα κρίνει κοντόφθαλμα, δίχως συνολική συνείδηση, την πρόοδο και την εξέλιξή της. Οδηγούμαστε στην αίσθηση πως δεν υπάρχει ελπίδα για το είδος μας, διότι η σκέψη μας κολλά μονάχα στο παρόν, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας τις αλλαγές που υπέστη η φύση μας με το πέρασμα των αιώνων. 

  Πριν από πεντακόσια χρόνια οι άνθρωποι δεν περπατούσαν ανέμελοι στον δρόμο. Κινδύνευαν να χάσουν τη ζωή τους από ληστές που παραμόνευαν για την καθημερινή λεία τους. Οι γυναίκες δεν ήταν ασφαλείς στις μετακινήσεις τους, καθώς μια επιδρομή κακοποιών μπορούσε να στερήσει την ελευθερία τους, να βρεθούν σε επαρχιακά σκλαβοπάζαρα και να γίνουν παραδουλεύτρες ή πόρνες για όλη τους τη ζωή. Όλοι οπλοφορούσαν και συχνά-πυκνά οι μονομαχίες των αντρών κατέληγαν σε δολοφονίες, που δε διώκονταν ποτέ από τη δικαιοσύνη, αφού ο καθένας μπορούσε από μόνος του να επιβάλει την τιμωρία για την εύθικτη τιμή του.

  Για να κρίνουμε, λοιπόν, τη συνολική αξία της εξέλιξης του είδους μας, θα πρέπει να ανατρέχουμε στην εικόνα του παρελθόντος κι όχι να έχουμε μονάχα ως σημείο αναφοράς τη χρονική στιγμή που ζούμε, κυρίως όσο αφορά τη βία. Είμαστε εξελίξιμα όντα που κινούνται στον χρόνο με όνειρο την πιθανότητα μιας καλύτερης εκδοχής. Αν αναλογιστεί κανείς τη γνώση που κατακτήσαμε κατά την πορεία μας στις ράγες της ιστορίας, αντιλαμβάνεται την πρόοδο και ανακτά τη χαμένη ελπίδα, χωρίς να παραβλέπει ακόμα και τους σκοτεινούς καιρούς, που μας οδήγησαν στη σύγχρονη ανθρωπιστική περίοδο.

  Κάτω από τον τίτλο «Οι άγγελοι της φύσης μας», θα παρουσιάζω προσωπικότητες που συνέβαλαν στην επιστήμη, ανύψωσαν το πνεύμα της ανθρωπότητας χάρις στο πάθος τους για γνώση ή χάρισαν τυχαίες πράξεις καλοσύνης, ωθώντας τους συνανθρώπους τους με το παράδειγμά τους, σε φωτεινότερα μονοπάτια. Υπάρχουν άνθρωποι που ανέβασαν την ανθρώπινη ιστορία στα υψηλότερα σκαλιά της τεχνολογικής σκάλας και της φιλοσοφικής αναζήτησης, προσφέροντας τη ζωή τους για αυτόν τον κοινό σκοπό. Η σκυτάλη του οράματός τους πέρασε στις επόμενες γενιές και συνεχίστηκε σαν ιερή αποστολή εύρεσης νοήματος της ύπαρξης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι άγγελοι της φύσης μας!

  Ξεκινώ αυτήν την ενότητα με την ιστορία ενός επιστήμονα που αγωνίστηκε να αποδείξει τις κρυφές δυνάμεις του σύμπαντος και είναι εκείνος στον οποίο οφείλουμε το θαύμα της εξ’ αποστάσεως επικοινωνίας, αλλά και την αξιοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας στην καθημερινότητά μας. 

  Ο Μάικλ Φάραντεϊ, γεννήθηκε σε μια άθλια συνοικία του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 1791. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και δεν κατάφερε να έχει ούτε τη στοιχειώδη μόρφωση. Όταν ξεκίνησε το σχολείο, η δασκάλα του τον τιμωρούσε αυστηρά για την αδυναμία του στη μάθηση. Αυτό είχε σαν συνέπεια να αφήσει το σχολείο και να εργαστεί σε ένα εργαστήριο βιβλιοδεσίας. Το πρωί έδενε τα βιβλία σε τόμους και το βράδυ υπό το φως των κεριών διάβαζε όσα περισσότερα μπορούσε και ιδιαίτερα αυτά που περιέγραφαν την ανεξήγητη, μέχρι τότε, δύναμη του ηλεκτρισμού. Η αγάπη του για τη φυσική και ο πόθος του για την κατανόηση των ηλεκτρικών φορτίων τον οδήγησε στη Βρετανική Ακαδημία Επιστημών, εκεί όπου ο Χάμφρι Ντέιβι, (Πρόεδρος και διάσημος φυσικός της εποχής), έδινε διαλέξεις για το κοινό. Πεινασμένος για γνώση και με ανεξάντλητο θαυμασμό γι’ αυτόν τον επιστήμονα, ο Φάραντεϊ κατέγραφε με ζέση τις διαλέξεις του Ντέιβι και με δική του πρωτοβουλία τις τύπωσε σε ένα βιβλίο, κάνοντάς το δώρο στον σημαντικό μέντορά του. Αυτή η γενναία κίνηση του νεαρού βιβλιοδέτη ήταν τα θεμέλια για όσα ακολούθησαν. Ο Ντείβι ενθουσιάστηκε και με την πρώτη ευκαιρία τον προσέλαβε ως βοηθό του στο εργαστήριο της Ακαδημίας επιστημών. 

  Ο Φάραντεϊ καταλήφθηκε από τον οίστρο της μάθησης και με πρόδηλη όρεξη για προκοπή, έκανε τα πρώτα πειράματα μετατροπής της ηλεκτρικής ενέργειας σε κινητική. Ο Ντέιβι δεν πίστευε ότι ο φτωχός βοηθός του θα γινόταν ένας ταλαντούχος επιστήμονας και τον ζήλευε για την επιτυχία του, αποσπώντας τον πολλές φορές αναίτια από την επιστήμη του, με πρόφαση την ανάθεση μιας νέας ενασχόλησης, άσχετης με τον ηλεκτρισμό. Δεν κατάφερε, όμως, να τον απομακρύνει από το λαμπρό μέλλον που τον περίμενε. Ο Φάραντεϊ δεν άργησε να ανακαλύψει την επίδραση του ηλεκτρομαγνητισμού στο φως. Να ενώσει τα τρία φυσικά φαινόμενα σε μια κοινή θεωρία και να κατανοήσει την κίνηση τους σε κύματα. Ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε ότι η Γη είναι ένας τεράστιος μαγνήτης, με μαγνητικό πεδίο που δρα αδιάκοπα ολόγυρά μας, εξαιτίας του σιδήρου που εδράζει στο κέντρο του πλανήτη μας. Αγωνίστηκε να πείσει την επιστημονική κοινότητα για την επίδραση των μαγνητικών πεδίων στη φύση και κατηγορήθηκε ότι ήταν ένας ονειροπόλος που έβλεπε ανύπαρκτες δυνάμεις, διότι αδυνατούσε να τις αποδείξει με μαθηματικούς τύπους. Όταν οι μεταγενέστεροι επιστήμονες κατανόησαν τη δυναμική αυτής της ανακάλυψης, εξήγησαν με την ίδια θεωρία, τη βαρυτική έλξη των πλανητών, που είχε προβληματίσει τον Ισαάκ Νεύτωνα δύο αιώνες πριν. Οι μελλοντικοί εφευρέτες κατασκεύασαν συσκευές-μεταφορείς των κυμάτων, ώστε να ταξιδεύουν σε απόσταση π.χ ήχος-μικρόφωνο, ή συνδυαστικά ηλεκτρομαγνητισμός-γεννήτρια.

  Μετά τον θάνατο του Ντέιβι, ο Φάραντεϊ έγινε Πρόεδρος της Ακαδημίας επιστημών. Παθιασμένος όπως ήταν με την επιστήμη του, σκέφτηκε να μοιραστεί τη γνώση των ανακαλύψεων με τα μικρά παιδιά. Από το 1825 ξεκίνησε την παράδοση των χριστουγεννιάτικων διαλέξεων σε παιδικό κοινό, με όνειρο να προκαλέσει τον ενθουσιασμό για την κατανόηση του φυσικού κόσμου σε μικρούς εξερευνητές, κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα από πολλούς καταξιωμένους επιστήμονες. 

  Η συνεχής ενασχόλησή του με τον ηλεκτρισμό είχε ως συνέπεια να κλονιστεί η νοητική του υγεία. Στα 49 του χρόνια παρουσίασε σοβαρές κρίσεις απώλειας μνήμης και κατάθλιψη. Παρ' όλα αυτά, παρέμεινε Πρόεδρος της Ακαδημίας επιστημών μέχρι το θάνατό του το 1867. Με τη βοήθεια του νεαρού μαθηματικού Τζέιμς Μάξγουελ, αποτύπωσε τις εξισώσεις του ηλεκτρομαγνητισμού και τη διάδοσή τους σε κύματα, στο βιβλίο «Οι δυναμικές γραμμές του Φάραντεϊ», ως απόδειξη της ύπαρξης των πεδίων που μας περιβάλλουν. 

  Αν με ρωτήσετε τον λόγο που θαυμάζω τον Μάικλ Φάραντεϊ, θα απαντήσω με απόλυτη σιγουριά, ότι με συναρπάζει η δύναμη της θέλησής του για πρόοδο, που δε συνέβη αποκλειστικά με γνώμονα την προσωπική του φιλοδοξία, αλλά προήλθε από την αγάπη του για την κατανόηση της φύσης. Η αφοσίωση για την αποκάλυψη της αλήθειας και του σκοπού ύπαρξης που κυνηγούσε ο Φάραντεϊ, είναι ένα λαμπρό και χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξελικτικής δύναμης της νοήμονος ζωής, από έναν άγγελο της φύσης μας που άλλαξε τον κόσμο, υπερπηδώντας τα εμπόδια και τη δυσπιστία των συνανθρώπων του. 

  Μιλάμε στο τηλέφωνο, βρίσκουμε τον δρόμο μας με το GPS, βλέπουμε εικόνες στους δέκτες μας και φωτογραφίες στο κινητό μας, γράφουμε μηνύματα στο facebook χάρις στην αγάπη του Φάραντεϊ για τον ηλεκτρισμό. Το αγόρι που τιμωρούσε με ευχαρίστηση μια ανόητη δασκάλα έγινε ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες των μεταγενέστερων εποχών, επειδή πίστεψε στα θαύματα του κόσμου μας.

  Κλείνω αυτό το αφιερωματικό κείμενο με την υπέροχη φράση του Φάραντεϊ, που με γεμίζει συγκίνηση και ελπίδα για το είδος μας.

«Τίποτα δεν είναι τόσο απίθανο για να είναι αληθινό, 

αρκεί να είναι συνεπές με τους νόμους της φύσης» 

Michael Faraday 1791-1867 

                                         Το ηλεκτρικό αγόρι. Ένας άγγελος της φύσης μας.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου, αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό!