Στο βάθος κήπος...

"Δάσκαλε γιατί με εκπαιδεύεις να αγωνίζομαι

αλλά μου μιλάς συνέχεια για την ειρήνη;

Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;

Κι ο δάσκαλος απαντά:

Είναι καλύτερα να είσαι πολεμιστής 

στον κήπο παρά ένας κηπουρός στον πόλεμο"

Όταν είσαι νέος νομίζεις πως η μάχη σώμα με σώμα είναι η μόνη λύση... 

Άγουρος κι απαίδευτος, είσαι έτοιμος να κονταροχτυπηθείς με ορμή, σε ανταπόδοση οποιασδήποτε μορφής κακίας κι αδικίας. Η ζωή όμως είναι ο καλύτερος δάσκαλος που θα μπορούσες να έχεις κι αν η συνείδησή σου είναι ένας καλός μαθητής κι επιδοθεί με θέληση στο κυνήγι της αυτογνωσίας, τότε θα φορέσεις την ιπποτική πανοπλία και θα οδηγηθείς στον κήπο της ευγενούς ομορφιάς. Αυτόν που ονειρεύεται κάθε σωστός πολεμιστής...

Η γνώση είναι η μοναδική πανοπλία που χρειάζεσαι για ν' αντέξεις την ασχήμια, ώστε να είσαι ο υπερασπιστής της ομορφιάς. Πρέπει να μάθεις να σκέφτεσαι και να χειρίζεσαι αυτό το σπουδαίο όπλο! Τη μεγαλύτερη δύναμη του πολεμιστή. Την ατσαλένια σου θωράκιση για να ζήσεις ήρεμος  κι ανεπηρέαστος καλλιεργώντας τα λουλούδια σου στον κήπο. Να μπορείς να ξαπλώνεις γαλήνιος στο υγρό χορτάρι και ν' ατενίζεις τ' αστρικά συστήματα μαζί με το φεγγάρι και τα νυχτολούλουδα, έχοντας το αστραφτερό σπαθί σου στο θηκάρι, πανέτοιμο κι ακονισμένο για να δράσει όταν απειληθείς. Έχεις εκπαιδευτεί να πολεμάς, για να υπερασπίζεσαι την ειρήνη. Κραδαίνεις το όπλο σου πάνω από τα κόκκινα τριαντάφυλλα και  τ' ανοιγμένα κρίνα... Δεν πολεμάς με την οργή γιατί ξέρεις να κερδίζεις με το νου. Είσαι μαχητής, μα ζεις με την καρδιά του κηπουρού, κι όταν μυρίζεις ένα ανοιξιάτικο μπουμπούκι, κλείνεις τα μάτια και βλέπεις να θεριεύει ως τα ουράνια ο ανθισμένος κήπος σου.

Δάσκαλε σε ευχαριστώ που μ' έμαθες να αγωνίζομαι για ν' αγαπώ τους κήπους...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ευλογημένοι εκείνοι... Ευλογημένοι όλοι!

Όταν συμβιώνεις με ανθρώπους που η μοναδική τους έγνοια είναι να παίρνουν, να οικειοποιούνται και να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τα υλικά αγαθά και τα ανθρώπινα αισθήματα, θα είσαι αναπόφευκτα για εκείνους ένα μαύρο ανυπότακτο πρόβατο, μια αριστοφανική τραγελαφική φιγούρα.. 

Πολλές φορές θα γελούν μαζί σου και θα χλευάζουν τη συναισθηματική σου διαφορετικότητα σαν να είσαι ένα απόκοσμο μυστηριώδες φαινόμενο που ξεπρόβαλε ξαφνικά μπροστά στα μάτια τους. "Too good to be true" θα σκέπτονται... Πολύ καλός για να είναι αληθινός... Ίσως μια παρανοϊκή προσωπικότητα με χαρακτηριστικά ακραίας ανιδιοτέλειας που δεν ταιριάζει στο προφίλ της μοντέρνας κοινωνίας. Δε σε απασχολεί η κατάφωρη επιδίωξη του πλούτου και δεν προσδοκείς κανενός είδους αλισβερίσι με απώτερο σκοπό τα εφήμερα ανταλλάγματα και τις απατηλές ικανοποιήσεις. 

Σε μια κοινωνία που μοιάζει σαν ένα απέραντο σφαγείο σάρκας και συναισθημάτων, πώς μπορεί να επιβιώσει ένας παθιασμένος ρομαντικός που ενδέχεται να μην αφομοιωθεί ποτέ για να συμβαδίσει με τους σκληροτράχηλους αριβίστες και τους αχόρταγους λύκους που διψώντας για αίμα, ξεχύνονται στο κυνήγι της δόξας του παράλογου καταναλωτισμού και της ευφάνταστης αλαζονείας;

Όταν η ηθική του δομή θα συναντά την πλήρη ασυμφωνία και θα συγκρούεται σφοδρά με τα κοσμικά στάνταρς και τις αδηφάγες κοινωνικές απαιτήσεις, θα ορθώνεται θεόρατο ένα απροσπέλαστο εμπόδιο, ένα ανυπέρβλητο ιδανικό ενός συντριπτικού χάσματος ανάμεσα σε αυτόν και στους υπόλοιπους... Αυτός που δεν μπορεί να μετουσιωθεί στην ανθρώπινη κατάντια επειδή βασανίζεται από την αδυσώπητη συνείδησή του, θα χαρακτηρίζεται ως τρελός κι αφύσικος από αυτούς που τους κατάπιε η γη και παραδόθηκαν αμαχητί στα επίγεια και παραστρατημένα πάθη τους. Θα είναι μια ασήμαντη εναλλακτική παρουσία που θα μάχεται σώμα με σώμα, ψυχή με ψυχή σε κάθε ευκαιρία με τις εκούσιες υλιστικές συνήθειες των πολλών. 

Μια δύσκολη και θλιβερή μάχη μα τόσο εκστατική και όμορφη...

Η αποδέσμευση από την απληστία "πλούτου και εγωισμού" και η χάρη της δοτικότητας σε χρίζει με μαγικές ιδιότητες και μέσω αυτών προσεγγίζεις τις μεταφυσικές διαστάσεις. Είναι ένας διακτινισμός στα άστρα! Μπορείς να κοιτάξεις κατάματα ένα αστέρι κι αυτό να σου ανταποδώσει τη λάμψη του στοχεύοντας κατευθείαν την καρδιά σου. Όπως εκείνο έδωσε ανεπιστρεπτί τα ζωογόνα συστατικά από τη φωτεινή υπόστασή του, έτσι κι εσύ είσαι υποχρεωμένος ,υπό αυτή την άτυπη δέσμευση, να δώσεις κάθε ίντσα του παθιασμένου εαυτού σου, φωτοβολώντας το φως που κληρονόμησες, για το καλό της ανθρωπότητας, για τη συνέχιση της ιστορίας της δημιουργίας... Το μήνυμα είναι απλοϊκό και άκρως φιλοσοφημένο μα χωλαίνει όταν γίνεται δυσνόητο από τον εγωκεντρικό ανθρώπινο νου. 

Πάντοτε θα υφίστανται δύο αντιφατικοί μα συνάμα παράλληλοι δρόμοι που ίσως να υπάγονται κι αυτοί στην ευρύτερη έννοια του "καλού και του κακού". Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει είναι μια αντίθεση που πασχίζει να αποδεχτεί ο δοτικός άνθρωπος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ίσως η ευλογία που συντροφεύει το χάρισμα του χεριού της δοτικότητας να προέρχεται από την παραδοχή του αρπακτικού χεριού που το κατατροπώνει.. Την ώρα που ένας άνθρωπος δίνει τα πάντα ως ένας παρεξηγημένος σούπερ ήρωας, εκείνος που κατασπαράζει ανελέητα και φωλιάζει κουρνιασμένος στη σκιά του, θα βγει στην επιφάνεια αναδεικνύοντας το μεγαλείο αυτής της προσφοράς.

Οι δοτικοί αποζητούν την ευχαρίστηση στην αρμονία και την αλληλεγγύη, όμως δεν τη βρίσκουν όταν αντικρίζουν τους ανόμοιούς τους. Αντικατοπτρίζεται μόνο στα φυλλοκάρδια τους όταν κοιτάζουν τ' άστρα. Αυτή είναι η οδός που ρίχτηκε στο διάβα τους και το αστέρι που κοιτάζουν θα ακτινοβολεί κατάφωτο πάνω στα πρόσωπά τους, επειδή κυριαρχεί στον κόσμο αυτή η αντικρουόμενη αντίθεση.

Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο.. Είναι μια αλληλένδετη συμφωνία φυσικής ανομοιότητας για την κοινή πορεία όλων μας προς τ' άστρα..

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Το πρώτο ταξίδι

Ήμουν 14 χρονών, στη Β΄Γυμνασίου, όταν μια υπέροχη καθηγήτρια άνοιξε το βιβλίο των Νεοελληνικών Κειμένων στη σελίδα ενός ποιήματος του Καρυωτάκη. Μικρά παιδιά ακόμη, εγώ και οι συμμαθητές μου, δεν είχαμε ιδέα για την ομορφιά που έκρυβε η ποίηση και η λογοτεχνία. Η καθηγήτριά μας διάβασε το ποίημα κι εμείς γεμάτοι με εικόνες κι απορίες για τα βαθιά νοήματα, βαλθήκαμε να δίνουμε τις δικές μας εξηγήσεις για το Τελευταίο Ταξίδι του Καρυωτάκη. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα.. Το κουδούνι χτύπησε κι εμείς ζητήσαμε από την καθηγήτρια να μείνουμε στην τάξη και να συζητήσουμε τους στίχους που αποτύπωναν τη θλίψη στην ψυχή του ποιητή. Είναι μαγικό να μιλάνε οι στίχοι απευθείας στην καρδιά σου... Αυτή η πρώτη συνάντηση έγινε η αφορμή να αγαπήσω τη λογοτεχνία και το γράψιμο. Να θέλω να αναλύω και ν' αναζητώ, ψάχνοντας τα κρυμμένα νοήματα και τα ακραία συναισθήματα στα κείμενα που διαβάζω και στα κείμενα που γράφω. Ο λυρισμός που χτύπησε σαν αστροπελέκι τα σκηνικά της παιδικής μου φαντασίας, συνεχίζει να με κεντρίζει με την ίδια περιπετειώδη αίσθηση μέχρι σήμερα..

Έχω διαβάσει αρκετά, όμως αυτό το Τελευταίο Ταξίδι του Καρυωτάκη παρέμεινε το αγαπημένο μου πρώτο ταξίδι στον κόσμο των στίχων. Ευγνωμονώ εκείνη τη σπουδαία καθηγήτρια που μας έβαλε μέσα σε εκείνο το θλιμμένο καράβι με προορισμό έναν ουρανό γεμάτο από αστερισμούς συναισθημάτων. Αν κάποτε ξεκίνησα να γράφω, ήταν γιατί ζήλεψα αυτούς που άνηκαν σε αυτόν τον ουρανό και ήθελα κι εγώ έστω και λίγο να τους μοιάσω. Όχι για τη δόξα, μα για να νιώσω πώς είναι να πετάς πάνω απ' τα μέτρα και τις ρίμες.

Κάθομαι ακόμη σε εκείνη την πλώρη και κοιτάζω τα ονείρατα τα πρώτα. Αυτά που έκανα σε εκείνο το θρανίο και με οδήγησαν σε τούτο το ταξίδι...

Set sail and dream big through poetry...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ο κοσμικός πρωτομάστορας

"Χρόνος! Η κινούμενη μορφή 

  της ακίνητης αιωνιότητας.."

  Ζαν-Ζακ Ρουσσώ

  Γαλλοελβετός Φιλόσοφος

Βαδίζουμε επάνω στη ροή της απεραντοσύνης του. Η ύλη είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την εξελικτική πορεία μιας μεγαλοφυούς ψευδαίσθησης κι εμείς ως ένα εφήμερο σημείο αναφοράς, επικροτούμε τις θαυμαστές του χάρες. Νομίζουμε πως είναι εχθρός μας, μα είναι η σπουδαιότερη έννοια που συντροφεύει ευλαβικά την απατηλή ύπαρξή μας. Είμαστε σιδηροδέσμιοι στα χρονικά που εκείνος έθεσε και ξεγελιόμαστε πολλές φορές, νομίζοντας πως θα βασιλεύουμε αιώνια δίπλα του, στα αέναα ανάκτορα που έχτισε το φως του.

Ο χρόνος τρέχει με την ύλη και ταξιδεύει με το άρμα του φωτός τριγυρίζοντας στα άκαμπτα μέρη του Σύμπαντος. Κι αν τύχει και πέσει στα βαρυτικά δίχτυα κάποιου υπέρογκου αστρικού σώματος, ξεκουράζεται για λίγο στα έγκατα του χωροχρόνου και ξαποσταίνει απ' την πεπερασμένη αποστολή που του ανατέθηκε με την εκρηκτική εντολή της δημιουργίας του. Στους επιστήμονες παρουσιάστηκε μέσα στην ταυτότητα E=mc2 και έτσι αποκάλυψε τις αινιγματικές διαστάσεις της θεϊκής του υπόστασης. Ακολουθώντας τη γραμμική οδό στα ενεργειακά πεδία του ανθρώπινου μικρόκοσμου, φαντάζει ασύνετος κι αμείλικτος μπροστά στη χρονικότητα μιας ζωής, μα είναι εδώ για να χτυπάει ρυθμικά τικ-τακ με το γλυκό φευγιό του, θυμίζοντας πως η μοναδική ευθύνη μας απέναντί του, είναι η συλλογή των όμορφων στιγμών που προσμετρoύνται ανυπολόγιστα από το εκκρεμές του.

Ο χρόνος είναι ένα δώρο ανεκτίμητο στη νιότη... Τον εκτιμάς όταν τον έχεις ήδη χάσει, όμως ακόμη και τότε το αχνό του αποτύπωμα θα αναφαίνεται στις σελίδες του ημερολογίου της μνήμης μας, με την ανάκληση των αναμνήσεων του σκορπισμένου παρελθόντος. Δε χάνεται άσκοπα όπως νομίζουμε. Μας παρασύρει μαζί του στη μαγεία των στιγμών που θα ορίσει το ανθρώπινο συναίσθημα. Τον νιώθουμε, τον αναπολούμε και στο τελευταίο δευτερόλεπτο του χτύπου της καρδιάς, τον ευγνωμονούμε που μας ράπισε ασυναίσθητα με τα μακριά πλοκάμια του. Χρόνια, ώρες, λεπτά και ζωηρά τα δευτερόλεπτα περνούνε από πάνω μας, ως χάρισμα από τον ευεργέτη άρχοντα που δάμασε το φως. Δημιουργήματα της ενέργειας που απορρέει από τη διαγραφή της φωτεινής τροχιάς του, δε χρειαζόμαστε περισσότερο από το μέγεθος μιας ζωής για να τον υμνήσουμε. Παρέρχεται και χάνεται στα κύτταρα της σάρκας, μα παραμένει άσβεστος κι αλώβητος στα θεωρεία της αθάνατης ψυχής μας.

Αισθανόμαστε τόσο μικροί κι ανίσχυροι μπρος στο θεόρατο κοσμικό ρολόι που μας κλείνει περιμετρικά μέσα στην αχανή διάμετρο της αγκάλης του, όμως κάθε κοσμικός χτύπος μαρτυρά τη σημαντικότητά μας από τη στιγμή που καταφέραμε να τον κατανοήσουμε. Η αποκωδικοποίηση του χρόνου θεμελιώνεται στον βιολογικό κώδικα του ανθρώπου από την πρώτη του αναπνοή και σε κάθε κλάσμα του που πάλλεται σταθερά κι ακούραστα μέσα μας, εκπληρώνεται διαχρονικά ο σκοπός της ύπαρξής μας.

Ας μην τον απογοητεύσουμε.. ας τον κάνουμε υπερήφανο για τις μεγάλες προσδοκίες του. Ας μάθουμε να τον αγαπάμε ζώντας χαρούμενες στιγμές κάτω απ' το θόλο του κοσμικού πρωτομάστορα!

Ευτυχές το νέο κοσμικό έτος!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Σας ευχαριστώ για την αγάπη...

                 

Όπου υπάρχει μεγάλη αγάπη,

υπάρχουν πάντοτε θαύματα"

Willa Cather

Αμερικανίδα αρθρογράφος

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την ημέρα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ο Δημότης" το άρθρο "Αιέν Αριστεύειν Ελένη". Η δημοσιογραφική μου μητέρα, η ιδιοκτήτρια της πειραϊκής εφημερίδος, η κυρία Κρυσταλλία Ραΐση, με ιδιαίτερη χαρά κι υπερηφάνεια έγραψε ένα άρθρο αναφερόμενη στο αγαπητό της "παιδί" με άφθονο το αίσθημα της στοργής, πλημμυρισμένη από το ζεστό μητρικό της ένστικτο.

Ήμουν 16 χρονών όταν πάτησα στο πλατύσκαλο του "Δημότη". Ήταν Σεπτέμβριος του 1992. Ξύπνησα νωρίς εκείνο το πρωί και διάβασα γρήγορα τα μαθήματά μου. Μαθήτρια της Ά Λυκείου στο 1ο Λύκειο Πειραιά, ήμουν απογευματινή στο σχολείο κι έτσι είχα όλο το πρωινό στη διάθεσή μου για να φέρω εις πέρας το σχέδιο που τριβέλιζε το μυαλό μου για αρκετό καιρό εκείνη την εποχή... Έβαλα παραμάσχαλα ένα ντοσιέ με δείγματα γραφής-σχολικές εκθέσεις που είχα μέχρι τότε στο ενεργητικό μου και με το παιδικό θάρρος που διέκρινε την αγνή κι αισιόδοξη νιότη μου, πήρα το δρόμο για την πιο παλιά εφημερίδα του Πειραιά! Μην έχοντας την παραμικρή ιδέα ποιους πρόκειται να συναντήσω και εντελώς απληροφόρητη για τη λαμπρή πορεία που είχε διαγράψει στον πειραϊκό χώρο η εφημερίδα, χτύπησα την πόρτα του Δημότη στην οδό Υψηλάντου... Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και η κυρία Ραΐση υποδέχτηκε το ανήσυχο πιτσιρίκι με ευγένεια και ενθουσιώδη περιέργεια στο ιστορικό τυπογραφείο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη λάμψη και τη δυναμικότητα αυτής της αξιαγάπητης γυναίκας που από εκείνη την ημέρα της γενναίας επίσκεψης με αγκάλιασε δείχνοντας σεβασμό, διώχνοντας ως δια μαγείας το φόβο που είχε κυριέψει την άπειρη μορφή μου. Με ρώτησε το λόγο της επίσκεψης κι εγώ κόκκινη από ντροπή μα αποφασισμένη να μην κάνω πίσω, άφησα το ντοσιέ με τις εκθέσεις μου πάνω στο γραφείο της. Αμέσως μετά αναφέρθηκα στα κολακευτικά λόγια της καθηγήτριάς μου, της κυρίας Αργίτη (1ο Πειραιά τότε), που επαινούσε τα γραπτά μου διαβλέποντας την υπόσχεση μιας καλής γραφής, αρχής γενομένης από την καλή βαθμολογία των εκθέσεών μου. Της είπα επίσης πως αποζητούσα να γράψω δημόσια για να ακουστούν οι απόψεις μου στον κόσμο, μήπως και καταφέρω να κάνω τους ανθρώπους καλύτερους (ονειροπόλα από κούνια). Η κυρία Λίτσα εξεπλάγη μα δεν με αποπήρε για το μεγαλεπήβολο όραμά μου. Χαμογελαστή και καλοσυνάτη όπως ήταν, μου είπε πως θα χαιρόταν πολύ να συνεργασθεί μαζί μου και πως θα 'πρεπε να συμφωνήσουμε την αμοιβή μου. Πρότεινε μέχρι να ενηλικιωθώ να πληρώνομαι μηνιαίως με δωρεάν εισιτήρια για διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικά δρώμενα που λάμβαναν χώρα στα θέατρα και στις δημοτικές αίθουσες του Δήμου Πειραιά. Δώσαμε τα χέρια κι ενώ πετούσα απ' τη χαρά μου, επικυρώσαμε τη συμφωνία με τη δέσμευση από μέρους μου να προμηθεύω την εφημερίδα με ένα άρθρο την εβδομάδα. Έτσι το πιτσιρίκι που πέρασε το κατώφλι σαν σχολιαρόπαιδο, χρίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά ως η νέα και πολλά υποσχόμενη αρθρογράφος της πιο φημισμένης εφημερίδας του Πειραιά. Έφυγα τρέχοντας από το τυπογραφείο γεμάτη από ιδέες και όνειρα κι έφτασα στο σπίτι και ρίχτηκα μανιωδώς στο γράψιμο. Όταν είδα δημοσιευμένο το πρώτο μου άρθρο, χοροπηδούσα στο δωμάτιό μου και δεν χόρταινα να βλέπω το όνομά μου να δεσπόζει έντονο και μεγαλοπρεπές-για τα δικά μου μάτια- κάτω από τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. 

Από τότε πέρασαν 25 χρόνια και η συμφωνία άλλαξε μέσα στη ροή του χρόνου (λόγω αμέτρητων υποχρεώσεων γράφω όποτε μπορώ) όμως η αγάπη που πήρα από την οικογένεια του Δημότη που όσο μεγάλωνα εγώ τόσο δυνάμωνε κι αυτή, έγινε έκτοτε μια ισχυρή οικογενειακή φιλία που με συντροφεύει σε όλες τις δραστηριότητές μου και στις σημαντικότερες στιγμές της ζωή μου, με αποκορύφωμα το άρθρο-φόρο τιμής της κυρίας Ραϊση στην πολυετή σχέση μας! Η κυρία Ραΐση όλα αυτά τα χρόνια δεν λογόκρινε ποτέ τα άρθρα μου και δεν άλλαξε ούτε μία λέξη από τα γραπτά μου, που ίσως μερικές φορές να έδειχναν άπειρα και τολμηρά και να χρειάζονταν περαιτέρω επεξεργασία από μια πιο έμπειρη πένα. Αντιθέτως εκείνη με ενθάρρυνε για την ευαισθησία μου και προωθούσε με θέρμη τα προοδευτικά άρθρα μου που τα χαρακτήριζε τότε ο έντονος αυθορμητισμός του νεαρού της ηλικίας μου. Όταν τη ρωτώ καμιά φορά τι την ώθησε να δώσει βήμα και δημοσιογραφική φωνή σε ένα μικρό κοριτσάκι, εκείνη το ίδιο διορατική και στοχαστική όπως τότε μου απαντά δίχως να κάνει δεύτερη σκέψη: "Μου άρεσαν τα γραπτά σου για τη φρεσκάδα τους κι εκτίμησα το θάρρος σου και την αγάπη σου για τη γραφή..."

Συγκινούμαι όταν ανατρέχω στο παρελθόν στα χρόνια που έγραφα με πάθος στις στήλες του Δημότη. Άφησα το όνομά μου κάτω από εκατοντάδες άρθρα στο πλούσιο αρχείο της εφημερίδας χάρις στην αγάπη αυτής της αξιοθαύμαστης γυναίκας. Δεν προβάλω το άρθρο αυτό για να ευλογήσω τα γένια μου. Θέλω να εκφράσω δημόσια την ευγνωμοσύνη μου για τη ζεστή συντροφιά και την αληθινή αγάπη που έλαβα σε αυτήν τη δεύτερη οικογένεια που στα χρόνια της αθωότητάς μου με βάπτισε με την εκτίμησή της στη χάρη μιας ακμαίας αρθρογράφου, κάνοντας τ' όνομά μου γνωστό σε ολόκληρο τον Πειραιά. 

Αγαπημένη μου κυρία Λίτσα, σας ευχαριστώ που με βάλατε στην καρδιά σας και δώσατε αξία σε ένα ρομαντικό πιτσιρίκι που αποζητούσε να εκφράσει τις ανησυχίες του στον κόσμο. Τώρα μεγάλωσα και σας ευγνωμονώ, αναπολώντας το μελάνι και τη μυρωδιά του χαρτιού που πάνω του ψήθηκα, εξελίσσοντας τις δυνατότητες της παρανοϊκής γραφής μου... 

Θα θυμάμαι πάντοτε εκείνη την ευλογημένη μέρα της γνωριμίας μας!

Με πειραϊκούς χαιρετισμούς κι αμέριστη αγάπη...

 Ελένη Ψαρρά

"Το παιδί σας"

Η καθολική έννοια του αγαθού της διάσωσης

"Η μεγαλοπρέπεια του κόσμου θα

  βρίσκεται πάντοτε σε συμφωνία

  με το μέγεθος της ψυχής εκείνου 

  που τον αγναντεύει"

  Χάινριχ Χάινε

  Γερμανός ποιητής

Δεν μπορείς να σώσεις ολάκερο τον κόσμο υπό τους όρους των πραγματικών του διαστάσεων. Είναι πολύ βαρύς και τα μεγέθη του πολύ μεγάλα για δυο μοναχικούς ώμους. Θα ήταν όνειρο πλανεμένο και ένα γελοίο παραμύθι να στοχάζεσαι μια ουτοπία.

Η σωτηρία είναι μια έννοια διφορούμενη καθώς η ανθρώπινη υπόσταση διχοτομείται εν τη γενέσει της, στη δυαδικότητα του σώματος και της ψυχής, με δομημένο στα θεμέλια αυτών των δυο τον βιολογικό κώδικα της αγάπης. Η πνευματική σωτηρία είναι ισοβαρής και ισομεγέθης όταν την καθίζεις στο ζύγι αντικριστά από τη διάσωση της ζωής ενός θύματος. Μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο ανατάσσοντας τον καρδιακό ρυθμό του ή σταματώντας την αιμορραγία του, μα μπορείς επίσης να μεταγγίσεις λίγη από τη φωτεινότητα της ψυχής σου, διασώζοντας την παραστρατημένη του ύπαρξη όταν το έχει ανάγκη. Είναι ένα είδος επουράνιας ευλογίας όταν στρατεύεται το χρέος του δυνατού για το καλό του αδύναμου. Το άγγιγμα της προσφοράς που αναπαριστά τη θεϊκή παρέμβαση στα μάτια του διασωθέντος, μπορεί να τον οδηγήσει με ασφάλεια σοφότερο, έχοντας το σημάδι της ευγνωμοσύνης σε ένα νέο ξεκίνημα, σε έναν καλύτερο εαυτό...

Διασώστης δεν είσαι μόνο όταν τα χέρια σου απλώνονται και προστατεύουν ένα ζωντανό ξεγελώντας σε μία στιγμή την κολασμένη επιθυμία του θανάτου, μα κι όταν θα βρεθείς μπροστά σε έναν "νεκρό" και τον καθοδηγήσεις από την πνευματική ανυπαρξία στα σταυροδρόμια της ορθής σκέψης.

Έτσι σώνονται οι ζωές κι έτσι λυτρώνονται οι ψυχές τους. Με αυτόν τον τρόπο θ' αντέξεις κι εσύ να προχωράς ανάμεσα στα θύματα, υπενθυμίζοντάς τους, κάθε τόσο, τις αξίες της ζωής που λησμονούνται και δύουν με φόντο το ανθρώπινο στερέωμα..

«Σώσε» όσους μπορείς αγναντεύοντας τον κόσμο από ψηλά για το χατήρι τους. 

Ευλογημένο να είναι το έργο όσων διαλογίζονται με το αγαθό της διάσωσης. 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Νυχτερινή πτήση

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που είδα για πρώτη φορά τον Χιονάνθρωπο του Raymond Briggs. Ήμουν μικρό παιδάκι... Από εκείνη την όμορφη χριστουγεννιάτικη μέρα δεν μπορώ να ξεχάσω τη μαγεία που ένιωσα όταν είδα τη νυχτερινή πτήση του James μέσα στην αγκαλιά του τρυφερού χιονάνθρωπου. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή αναζητώ τον παιδικό μου φίλο και τη μοναδική πτήση επάνω από τα χιονισμένα βουνά και τις παγωμένες θάλασσες. 

Δείτε με τα παιδιά σας αυτή τη γλυκιά ταινία! Ονειρευτείτε μαζί τους κατά τη διάρκεια της νυχτερινής πτήσης. Δεν έχει μείνει τίποτε άλλο για να ευχαριστεί την άχαρη και σκληρή πραγματικότητα της άχρωμης επιβίωσής μας, παρά μόνο η αναβίωση της παιδικής μας φαντασίας. 

Ώρα να πετάξω μακριά, ανάμεσα στις νιφάδες του λευκού χιονιού μέσα στα χέρια του χιονάνθρωπου! Ταξιδέψτε μαζί μου ακολουθώντας τον σύνδεσμο και δείτε το συγκλονιστικό "We walking in the air". 

https://youtu.be/ubeVUnGQOIk

Καλά Χριστούγεννα με τη μαγεία της νυχτερινής πτήσης! 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Πλατιά χαμόγελα σε μια Αγέλαστη Πολιτεία

                                              

 Όταν ψάχνεις για θαύματα πρέπει να έχεις διαρκώς την καρδιά σου ανοιχτή... Κι όταν θα βρεις κάτι που θα τραβήξει τ' απομεινάρια της χαμένης σου ζωντάνιας απ' τα υπόγεια της απόγνωσης, πρέπει να το φωνάξεις...

Πώς θα ήταν άραγε αν ζούσαμε σε έναν κόσμο που δε θα υπήρχε καμία διάκριση ανάμεσα στα παιδιά που γεννιούνται διαφορετικά και στα παιδιά που λέγονται "κανονικά"; Να χαίρονται και ν' αγαπιούνται με ίση αγάπη και χαρά σαν να γεννήθηκαν με τις ίδιες αξιώσεις και τις ίδιες προσδοκίες. Να χανόταν μονομιάς η σκιά της προκατάληψης και στη θέση της να καθηλωνόταν θριαμβευτικά το αξίωμα της αποδοχής.

Τα κορίτσια των Ιδρυμάτων "Μ.Κόκκορη" και "Ψαραύτειο" που έχω την τιμή να έχω μαθήτριες στο κολυμβητήριο, μοιράστηκαν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες με τις εργασιοθεραπεύτριες τους που φοιτούν στο ΙΕΚ ΑΛΦΑ και όλες μαζί ανέβηκαν στη σκηνή ενσαρκώνοντας ρόλους για το έργο "Αγέλαστη Πολιτεία".

Είναι προνόμιο να είσαι θεατής σε κάτι τόσο καλοπροαίρετο και αυτούσιο. Να κοιτάς και να σκέπτεσαι και κάπου-κάπου να δακρύζεις από συγκίνηση. Υπάρχει τόση δύναμη κρυμμένη πίσω από τη γενναία απόφαση της καλής θέλησης. Είναι επιλογή μας η οπτική που θα διαλέξουμε για να κοιτάξουμε τον κόσμο. Μια οπτική απελευθερωμένη από τον προσδιορισμό της ανωτερότητας. Χωρίς ταυτότητες και στοχοποίηση της αδυναμίας του άλλου. Όταν γεννιέσαι διαφορετικός, να γεννιέσαι τυχερός για την περίσσια αγάπη που πρόκειται να λάβεις.

Ευχαριστώ τα παιδιά που ανασήκωσαν τη ναυαγημένη μου ύπαρξη απ' τ' απύθμενα σκοτάδια στην καθαρότητα του φωτός. Αναπνέω για τέτοιες στιγμές και ονειρεύομαι το ξημέρωμα της ελπίδας. Φτιάξατε έναν παραμυθένιο κόσμο για τα δικά μου μάτια, όπως ακριβώς τον επιθυμώ να είναι!

  Συγχαρητήρια σε όλους! Σας αγαπώ!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Προς Βηθλεέμ...

Την Άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη

-ποιος δεν το ξέρει-

των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα

λάμπει τ' αστέρι

Κι όποιος το βρει μες στ' άλλα

αστέρια ανάμεσα και δεν το χάσει,

σε μια άλλη Βηθλεέμ

ακολουθώντας το μπορεί να φτάσει

Νύχτα Χριστουγεννιάτικη

Γεώργιος Δροσίνης

Κάθε χρόνο μια καινούρια Βηθλεέμ σε περιμένει. Ακολούθησε το άστρο της αναγέννησης σαν τους μάγους που ξεχύθηκαν στο μονοπάτι της αναζήτησης. Δεν είναι για τον προορισμό. Είναι για το νόημα και την κατεύθυνση. Η θεϊκή παρέμβαση μετουσιώνεται στη λάμψη του άστρου θυμίζοντας το θαύμα της Γένεσης και τη σπουδαιότητα της κατανόησης της ζωής. Δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς ή βοσκός. Η φύση δεν κάνει διακρίσεις. Σε χρειάζεται! Είναι ανάγκη να εκπληρώσεις το σκοπό.. Κάθε τέτοια εποχή πρέπει ν' αναρωτηθείς για να καταλάβεις: "Γιατί είμαι εδώ;" 

Πόσο θα ήθελα να ήμουν ένας απ' τους μάγους... Να χαράξω την πορεία μου έχοντας στον εξάντα μου τις συντεταγμένες ενός ασυνήθιστα φωτεινού ουράνιου σώματος... Να νιώσω την ελπίδα ν' ανασηκώνει τα φτερά της μικροσκοπικής μου ύπαρξης, διασχίζοντας τον δρόμο προς τη Βηθλεέμ. Ζηλεύω τους μάγους γι' αυτό το ταξίδι... Ήξεραν πως πέρα απ' τη σοφία και τα πλούτη τους, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Η υπέρτατη γνώση για την απαρχή της ζωής. Άφησαν πίσω τους την Περσία κι αναζητώντας το θαύμα, βρήκαν τη δική τους Βηθλεέμ. Όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται, πάντοτε θα υπάρχει μια Βηθλεέμ γι' αυτούς που ψάχνουν. Αρκεί μόνο ν' αποφασίσεις να ξεκινήσεις για το ταξίδι...

Καλή πορεία!

Χρόνια Πολλά!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ανεπαρκής

 ''Ποτέ να μην είσαι ευχαριστημένος.

  Όλο το μυστικό βρίσκεται εκεί..."

  Jules Renard

Είμαι ο μοναχικός τύπος που ψάχνει για θαύματα. Περιπλανιέμαι κι αναζητώ...

Είμαι το πρόσωπο πίσω απ' τη μάσκα. Αυτός που δεν αρκείται στο τίποτα. Δεν φοβάμαι να πέσω στο κενό για μια ιδέα και να βάλω το κεφάλι μου στο στόμα του κτήνους για την αγάπη. Δίνομαι για μια ευχή κι ένα όνειρο. Κατακτώ τον κόσμο και δεν ευχαριστιέμαι... Είμαι το τίποτα που ήτανε σημαντικό και το σημαντικό που είναι τίποτα... Ο κόσμος δε θα είναι ποτέ αρκετός για να βρω τη γαλήνη. Σαν να γεννήθηκα για μια αποστολή και χάνομαι κάθε τόσο παίζοντας κρυφτό με την ελπίδα. Δε θα ησυχάσω μέχρι να έρθει η ώρα που θα φύγει η τελευταία μου πνοή. Είναι στη φύση μου να πνίγομαι για μια επιθυμία και να ζω στη σκιά της άπιαστης ικανοποίησης. Καρπώνομαι την ευλογία μιας έμφυτης κατάρας. Βλέπω αυτό που δεν υπάρχει και προσδοκώ το ανέφικτο. Ό,τι δίνω δεν είναι ποτέ αρκετό και ό,τι παίρνω ποτέ δεν μου φτάνει... Δεν είμαι αγνώμων...

Είμαι ο περιπλανώμενος που ψάχνει για θαύματα και νιώθει διαρκώς ανεπαρκής. Αυτός που αγαπά τους άλλους πιο πολύ από τον εαυτό του και δε χαρίζεται στη χαρά.

Μη γίνεις σαν κι εμένα...

Αγάπα τον εαυτό σου!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Μπορούν τελικά τα παιδιά να σώσουν ζωές;

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Έλαβα το ενημερωτικό email σας που με καλεί να παραστώ στη συνέλευση των εκπαιδευτών Βασικής Υποστήριξης Ζωής της ΕΕΕΠΦ με θέμα την οργάνωση του προγράμματος "KIDS SAVE LIVES" που πήρε έγκριση να επεκταθεί και στα σχολεία της Περιφέρειας Αττικής. Στην πρόσκλησή σας δε διευκρινίζετε αν το πρόγραμμα αυτό αφορά παιδιά της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έχω παραστεί αρκετές φορές ως εκπαιδεύτρια σε σεμινάρια BLS, τα οποία διεξήχθησαν από τη εκπαιδευτική ομάδα που ανήκω σε σχολεία Δημοτικής εκπαίδευσης και από την προσωπική μου πείρα, θέλω να εκφράσω τους ακόλουθους προβληματισμούς:

1. Τα παιδιά του Δημοτικού (ειδικά των πρώτων τάξεων) είναι ακόμη πολύ μικρά για να κατανοήσουν την έννοια του θανάτου. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Να μελαγχολήσουν και να φοβηθούν ή να μην καταλάβουν τη σοβαρότητα του περιστατικού της καρδιακής ανακοπής και να κάνουν αστεία κατά τη διάρκεια της επίδειξης ΚΑΡΠΑ. Δεν κατανοούν πως ο άνθρωπος που κείτεται αναίσθητος ή απνοϊκός στα σενάρια που παρουσιάζουν οι εκπαιδευτές, χαροπαλεύει και αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή. Πολλές φορές τα κοριτσάκια αγκαλιάζουν το πρόπλασμα και παίζουν μαζί του σαν να είναι η κούκλα τους και τα αγοράκια σπρώχνουν την κακομοίρα τη CPR Annie λες και παίζουν καράτε. Θέλουμε πραγματικά να περάσουμε την καρδιακή ανακοπή ως ένα παιχνίδι;

2.  Ασφαλής Προσέγγιση. Δεν μπορούν να εφαρμόσουν ικανοποιητικά το πρώτο βήμα που αφορά την ασφάλεια του χώρου. Διασώστες που είναι χρόνια στο επάγγελμα έχουν χάσει τη ζωή τους από απροσεξία και από έλλειψη ασφαλούς προσέγγισης. Μπορούν τα μικρά παιδιά να προστατέψουν τον εαυτό τους σε ένα πραγματικό περιστατικό;

3.  Σωματική διάπλαση. Όλοι ξέρουμε πως οι ποιοτικές συμπιέσεις πρέπει να εμβαθύνουν τον θώρακα τουλάχιστον 3-4 εκατοστά. Μπορούν τα μικρά παιδιά να εκτελέσουν επαρκείς θωρακικές συμπιέσεις βάσει της σωματικής τους διάπλασης;

4.  Μ.Α.Π (Μέσα Ατομικής Προστασίας). Μπορούν τα παιδιά να έχουν συνεχώς μαζί τους μάσκες εμφυσήσεων (pocket masks) και γάντια ή σε περίπτωση που κάποιος χρειαστεί ΚΑΡΠΑ θα αρχίσουν να φυσούν στο στόμα του θύματος χωρίς προστασία από τα μικρόβια και από άλλες πιθανές  εκκρίσεις;

Υπάρχει η πιθανότητα τα μικρά παιδιά να παρεξηγήσουν τον ρόλο τους, που σε ένα πραγματικό περιστατικό θα πρέπει να είναι αυστηρά επικουρικός και να νομίσουν πως είναι επαρκώς εκπαιδευμένα για να παρέμβουν ενεργά σε πρώτο ρόλο κι έτσι να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους αλλά και την εξέλιξη της κατάστασης του θύματος.

Εκφράζοντας την προσωπική μου άποψη, υποστηρίζω πως το "KIDS SAVE LIVES" θα πρέπει να εφαρμοστεί σε παιδιά της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τους ανωτέρω λόγους.

Για να μπορούν να παρέχουν επαρκείς Πρώτες Βοήθειες θα πρέπει να έχουν την ανάλογη σωματική διάπλαση και να κατανοούν πλήρως τη σοβαρότητα του επιθανάτιου περιστατικού, διασφαλίζοντας πρώτα τη ζωή τους και μετά του θύματος. Μην ξεχνάμε το σοφό Ωφελέειν ή μη Βλάπτειν που αφορά αμφότερους τους διασώστες και τα θύματα.

Θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν ένα σχετικό εκπαιδευτικό βίντεο και να πάρουν την πληροφόρηση, ώστε να εκπαιδευτούν σε μεγαλύτερη ηλικία. Σεμινάρια BLS μπορούν να παρακολουθήσουν οι εκπαιδευτικοί των σχολείων για να είναι σε θέση να βοηθήσουν τους μαθητές τους και τους συνανθρώπους τους σε περιστατικά που θα χρειαστεί να παραστούν ως εθελοντές ανανήπτες.

Έχω επαναφέρει στη ζωή ανθρώπους και έχω νιώσει από πρώτο χέρι την αξία της παροχής των γνώσεων αυτής της δεξιότητας, όμως θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα σοβαρότητα και τον ανάλογο σεβασμό. Οι ζωές των συνανθρώπων μας δεν είναι παιχνίδι και ο χειρισμός ή η διδασκαλία της ΚΑΡΠΑ χρειάζεται να αντιμετωπιστεί με ωριμότητα και σύνεση.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Μαγική χρονοκάψουλα

  

"Η πραγματική ευτυχία 

έρχεται από τη χαρά να 

κάνεις κάτι καλά, 

από το ζήλο να δημιουργείς 

καινούργια πράγματα".

Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ

Δεν είμαι συγγραφέας... Μου αρέσει να ονειροπολώ...

Γράφω ιστορίες για να βρω ανθρώπους που σκέπτονται σαν κι εμένα...

Με μαγεύει η ιδέα ν' αγοράσει κάποιος τα βιβλία μου σήμερα και να βρεθούν στα ράφια μιας βιβλιοθήκης μετά από διακόσια χρόνια και να τα διαβάσει ο δισέγγονος του. Θέλω το πνεύμα μου να ταξιδέψει στο χρόνο μέσα στη μαγική χρονοκάψουλα των βιβλίων.
Αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ επάνω στις αθρόες γραμμές ενός βιβλίου και να αποτυπωθώ στην ψυχή ενός μελλοντικού αναγνώστη, αυτή θα ήταν η υπέρτατη τιμή της ύπαρξής μου. Αν έστω κι ένας βρει παρηγοριά κι αντίκρισμα στις λέξεις που κάποτε γράφτηκαν από ένα πύρινο μολύβι, βγαλμένες από μια αγνή καρδιά που αναζητούσε την αλήθεια, αυτό θα ήταν ένα είδος επίγειας αθανασίας.
Τα βιβλιαράκια μου εστάλησαν στις Εκδόσεις Πατάκη και έχουν περάσει από την πρώτη αξιολόγηση. Αναμένοντας να περάσουν κι από την τελική (οικονομοτεχνική μελέτη) με την πιθανότητα να εγκριθούν για έκδοση, είναι ευκαιρία ν' αρμενίσω για άλλη μια φορά σε τόπους ονειρικούς και να φανταστώ ένα πνευματικό ταξίδι στο χρόνο. Ποιος ξέρει; Ίσως να έχω φτιάξει μία χρονοκάψουλα και να βρεθώ στην εκροή του χρόνου, μέσα στα χέρια κάποιου που θα σκέπτεται το ίδιο σαν κι εμένα...
Καιρός για ένα ακόμη όνειρο...
Μια ευχή και μια επιθυμία! Καιρός για ένα ταξίδι στο χρόνο..

Ρομαντική... μέχρι η αγάπη να με καταστρέψει! (ανίατη κατάσταση).😊

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Σκέψεις

«Οι βασανιστικές σκέψεις είναι αναπόφευκτες 

για τους ευφυείς και τους καλόκαρδους ανθρώπους.

Αυτοί πιστεύω πως έχουν τη μεγαλύτερη θλίψη πάνω στη Γη».

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Μπορούν να σε φέρουν στο φως ή να σε πάνε στο σκοτάδι. Βασανιστικές ή ευχάριστες σε πηγαίνουν στ’ αστέρια ή ανακρίνουν μ’ αστείρευτες ερωτήσεις την ενοχική σου συνείδηση. Τα πήγα καλά; Είμαι καλός άνθρωπος; Πώς θα μπορούσα να γίνω καλύτερος; Γιατί είμαι θλιμμένος; Βρήκα αυτό που έψαχνα; Και τώρα τι; 

Μερικοί λένε πως οι σκέψεις είναι ευλογία κι άλλοι πως είναι μια μορφή επίγειας κατάρας. Αν είναι και τα δύο; Είσαι ευλογημένος γιατί μέσα απ’ αυτές θα ψάξεις την αλήθεια μα συνάμα καταδικασμένος να τριγυρνάς στο χρονικό μιας ζωής να βρεις τις απαντήσεις, ικανοποιώντας την αχόρταγη όρεξη των σκέψεών σου. Αναρωτήσεις, αναζητήσεις, λάθη και μετανοήσεις που προκαλούν και διεγείρουν ένα ξέφρενο γαϊτανάκι μυριάδων σκέψεων. Αν μπορούσες να μη σκέπτεσαι; Τι θα γινόσουν χωρίς τη νόηση; Τι θα ήσουν χωρίς το συναίσθημα; Θα ήσουν άραγε ευτυχισμένος δίχως συναίσθηση και ορισμό, να διαμένεις σε έναν κόσμο που δε θα τον καταλαβαίνεις; Τι είναι ευτυχία; Να κατανοείς και να γνωρίζεις με τίμημα τη βαρύτητα των σκέψεων ή να μένεις αβασάνιστος κι ελαφρωμένος στο έλεος των καιρών;

Οι σκέψεις καθορίζουνε τον δρόμο σου κι αν δεν προσέξεις θα σημάνουν την καταστροφή, μα δίχως αυτές ο αγώνας δε θα είχε νόημα. Στον σκεπτόμενο έχει δοθεί ένας ρόλος. Να αγαπά αυτούς που δεν μπορούνε να σκεφθούν και να προσπαθεί να τους αφυπνίσει με τις δικές του μαρτυρικές σκέψεις. Αυτό μπορεί να τον κάνει θλιμμένο, όμως έτσι έρχεται πιο κοντά στην αλήθεια.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Μια ώρα με τον Άγιο Βασίλη

Άγιε Βασίλη, θέλω να ζητήσω το δώρο μου...

Θα περιμένω να σε δω τη νύχτα να προσγειώνεσαι κάτω από το παράθυρό μου. Πιστευώ σε σένα... Θέλω να έρθεις να με πάρεις απ' το χέρι και να με πας μακριά, εκεί που βρίσκεται το εργαστήρι σου. Να παίξω με τα χριστουγεννιάτικα παιχνίδια και να ρουφήξω τ' αχνιστό κακάο από την κούπα σου, στη ζεστασιά που αναφαίνεται απ' το τζάκι σου. Να λικνίσω ρυθμικά τα μελωδικά καμπανάκια και να χαζέψω τις αναλαμπές από τα φωτεινά στολίδια παρέα με τα καλικατζαράκια σου. Θέλω πολύχρωμα ζαχαρωτά και γιγάντια γλειφιτζούρια. Θέλω να έρθεις να με πάρεις τη νύχτα και να πετάξουμε μαζί πάνω από τις παγωμένες θάλασσες και τα λευκά βουνά, στις χιονισμένες κορυφές που φωτοβολεί το Βόρειο Σέλας.

Βάλε με κρυφά στα σπιτικά που γιορτάζουν και χαίρονται όλοι αγαπημένοι τη γέννηση ενός μωρού που έφερε το φως με την αγάπη. Ρίξε με μέσα σε μια χιονόσφαιρα και κούνησέ τη δυνατά κι άσε με εκεί για πάντα να χορεύω στο ανακατεμένο χιόνι τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Να μείνω μακριά από έναν κόσμο που οι γονείς σκοτώνουν τα παιδιά τους γιατί αγαπούν τον εαυτό τους περισσότερο από αυτά. Αφήνουν την εμπάθεια και τον εγωισμό τους να καταπνίξει μ' απονιά την αθωότητα μιας παιδικής ψυχής που λαχταρά ένα φωτεινό παραμύθι σαν και το δικό μου.

Θέλω μια ώρα με τον Άγιο Βασίλη... Να ζήσω αυτά που άφησαν στα σύννεφα όλα τ' αδικοχαμένα παιδάκια που δεν τ' αγάπησε κανείς τόσο πολύ για να τα ταξιδέψει στον μαγικό κόσμο της φαντασίας τους κι έσβησαν με το παράπονο, κάτω από το λαμπρό αστέρι της Βηθλεέμ. Θέλω να δω τα όνειρα που δε θα δουν ποτέ μ' αγνότητα τα μάτια τους και να χωθώ σε μια γιορτινή αγκαλιά για το χατήρι τους.

Άγιε Βασίλη, θέλω το δώρο μου.. Έλα να με πάρεις απ' το χέρι.. 

Σώσε με...

Για τα δυο αδικοχαμένα αγοράκια που τα παρέδωσε

στον θάνατο το φλογισμένο χέρι του πατέρα τους και

δε θα δουν ποτέ ξανά τα γιορτινά στολίδια

Θα ονειρεύομαι για σας...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Το σπιτικό είναι ο ταξιδευτής

"Home is the sailor, home from the sea

 and the hunter home from the hill"
 Robert Louis Stevenson-"Requiem"

Το σπιτικό είναι ο ταξιδευτής όταν γυρίζεις από
τη θάλασσα και το καταφύγιό σου πάνω στο λόφο.

Καλό γιορτινό μήνα! Καλές γιορτές με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Καλά Χριστούγεννα με το φως της αγάπης να ζεσταίνει τις όμορφες οικογενειακές στιγμές. May the Christmas force be with you!

BAZAAR με την αγάπη των παιδιών

                               

Την 11η και 12η Δεκεμβρίου το ίδρυμα Κόκκορη-Ψαραύτειο που φιλοξενεί κορίτσια με σύνδρομο Down διοργανώνει χριστουγεννιάτικο BAZAAR με δημιουργίες των παιδιών. Ραντεβού στο Μερόπειο Ίδρυμα Διονυσίου Αεροπαγίτου 45 Αθήνα (έναντι Ηρωδείου).  Ώρες 11:00 ως 18:00

Τα κορίτσια είναι μαθήτριές μου στο κολυμβητήριο. Η προσφορά σας θα βοηθήσει τα παιδιά και η αγάπη σας θα τα κάνει ευτυχισμένα.

Be the best!

Κέρδισέ τους όλους με το ήθος σου! Μη σκοτώσεις τους λύκους, αλλά δείξε τους τον δρόμο... Ακόμη και οι πιο άγριοι θα θαυμάσουν το μεγαλείο της καλοσύνης και της μεγαλοψυχίας σου. Γι' αυτό διαφέρεις! Γι' αυτό πρέπει να είσαι ο καλύτερος. Γεννήθηκες για να οδηγήσεις την αγέλη και δεν μπορείς να γίνεις σαν κι αυτούς. Δείξε τους την καρδιά σου και θ' ακολουθήσουν...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Σημασία έχει να αισθάνεσαι κι όχι ποιος είσαι

''Είσαι εδώ για να βοηθήσεις το θείο 

έργο του Σύμπαντος να ξεδιπλωθεί. 

Τόσο σπουδαίος είσαι!"

Δεν είσαι σημαντικός για τ' αξιώματα και την κοινωνική σου καταξίωση. Είσαι εδώ γιατί το Σύμπαν εξελίχθηκε και κατέληξε στην δημιουργία σου, για να κατανοήσεις την αλήθεια και να το θαυμάσεις.
Σήκωσε τα μάτια ψηλά, δες τ' άστρα και φέρε την ομορφιά τους μέσα σου. Είσαι ο απόηχος της μεγάλης έκρηξης. Τίμησε τον λόγο της δημιουργίας σου και άνοιξε την καρδιά σου. Θα καταλάβεις μόνο αν αισθανθείς! Τόσο σπουδαίος είσαι!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Στα ράφια το βιβλίο Αθλητική Ναυαγοσωστική

Στα ράφια του βιβλιοπωλείου Πολιτεία το πανεπιστημιακό βιβλίο που αναλύει την ασφάλεια στο νερό παρουσιάζοντας επιστημονικά την ειδικότητα της θαλάσσιας διάσωσης. Είναι άκρως συγκινητικό να βλέπεις τ' όνομά σου ανάμεσα στους συντελεστές... Καλή επιτυχία! Εύχομαι ν' αγαπηθεί από τους φοιτητές του ΣΕΦΑΑ που διδάσκεται ως μάθημα επιλογής! Ευχαριστώ θερμά τον επιμελητή του βιβλίου, Δρ. Στάθη Αβραμίδη (καθηγητή-ΣΕΦΑΑ), για τη συμμετοχή μου στη συγγραφική ομάδα. Ας εμπνεύσουμε τους νέους για να μπορούν να ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο προσφέροντας στην κοινωνία με τις εξειδικευμένες γνώσεις τους!
https://www.politeianet.gr/books/9789606180064-sullogiko-idiotiki-athlitiki-nauagosostiki-276071

Άσκηση φυσικών καταστροφών εις μνήμην του Γρηγόρη

Αγαπημένε μας Γρηγόρη,

Μακάρι να μας βλέπεις από ψηλά και να χαίρεσαι.
Θα ζεις πάντοτε μέσα στις καρδιές μας.

Αλαφροΐσκιωτος

«Αν είμ’ αλαφροΐσκιωτος

και μέσα μου η αστροφεγγιά

της γης έχει γελάσει

κράξε, αλαφριά ω πανάρχαιο

αιώνιο πνεύμα, μέσα μου

ακόμα ειν’ η ορμή μου

με τη ζωή αν με μάγεψες

και με καλείς ψηλότερα

εδώ είναι το κορμί μου.

Βοή του πελάγου πλημμυρίζει

τις φλέβες μου

Απάνω τρίζει

σαν μυλολίθαρο ο ήλιος

Γεμάτες χτυπάει τις φτερούγες ο αγέρας

Γαληνεύει ως την άμμο βαθιά μου

και απλώνεται η θάλασσα η πάσα…»

Άγγελος Σικελιανός-«Αλαφροΐσκιωτος»

Ο αγέρας εισχωρεί μέσα μου πιο βαθιά από τους κοσμικούς ανθρώπους. Είναι το φτερούγισμα στο στήθος και το ρίγος που προκαλεί η ομορφιά της φύσης που με υψώνει από το έδαφος ο ελαφρύς μου ίσκιος. Ο νόμος της βαρύτητας δε σταματά το ονειρικό σκαρί μου. Αλαφροΐσκιωτος και νεραϊδοπαρμένος σαν καραβάκι χάρτινο σε φουσκωμένο κύμα στον πορτοκαλί ήλιο του δειλινού, κάτω από τα αρχέγονα τα άστρα τις νύχτες αρμενίζω. Τη μαγεία ψάχνω στ’ ανοιχτά σαν το παιδί χωρίς σκιά που πέταξε για τη χώρα του Ποτέ με τα χρυσά φτερά των αναμνήσεών του.

Απόκοσμο το κάλεσμα χαϊδεύει την ψυχή μου. Ανάμεσα σε γη και ουρανό αλαφροΐσκιωτος γυρνώ, σαν ήρωας παραμυθιού περιπλανιέμαι με νεράιδες κι αερικά, την άδικη πραγματικότητα απαρνιέμαι. Και κάποια μέρα όταν η αγάπη θα έχει καταστρέψει τη φαγωμένη μου σκιά, θα ρίξω μεσοπέλαγα το απομεινάρι της σαν πέπλο, για να ενωθώ με του αέρα τα παιδιά στου φεγγαριού τη σκόνη. Το σπίτι μου… των άστρων η φεγγοβολιά θα μαρτυρά τη φύση μου που αιώνες τώρα αναζητά και τριγυρνάει μόνη.

Αλαφροΐσκιωτε σήκωσε τ’ άσπρα τα πανιά, η ώρα σου ζυγώνει… 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

O παρατηρητής

"Ο Φάρος είναι το μοναδικό μου
  καταφύγιο στην καταιγίδα που έρχεται..
  Τα κύματα της πραγματικότητας χτυπούν με δύναμη
  Καιροί που φέρνουν την καταστροφή
  καιροί που ζητούν αποδημητικότητα.
  Καιρός να αγαπήσεις και να ξαναγεννηθείς
  στον ορίζοντα της φαντασίας, σε μια γλυκιά ζεστή καρδιά..."

Θα ήθελα να ζω σε έναν φάρο, πάνω σε ένα παραθαλάσσιο λόφο. Να υπηρετώ τα πλοία και να παρατηρώ την ομορφιά της θάλασσας. Να γίνομαι μάρτυρας της εναλλαγής των διαθέσεών της. Να χαίρομαι την ηρεμία στη γαλήνη και να αναμαλλιάζομαι στην αγριότητά της. Να νοτίζω από την αλμύρα και να χάνομαι στη γραμμή του ορίζοντά της. Να υπακούω τις εντολές της και να ειδοποιώ τους θαλασσινούς ανάβοντας το φως. Ένας παρατηρητής της ομορφιάς, μακριά από την θορυβώδη ανθρωπότητα, ένας φύλακας που καταγράφει τον ψίθυρο των κυμάτων και αφουγκράζεται τον χορό των υποθαλάσσιων ρευμάτων. Χαρτογραφεί τις ρότες των πλοίων και μαγεύεται από το κάλεσμα του φεγγαριού στην παλίρροια. Με τους ζωδιακούς αστερισμούς συντροφιά τις χειμωνιάτικες νύχτες, τα κύματα σκάνε πάνω στον φάρο αφρίζοντας κάτω από τις μπότες του. Μια πολύτιμη μοναξιά, μια πνευματική σιωπή… Η χαρά του παρατηρητή. Όλα τα θαύματα της ζωής φτιάχτηκαν για τα δικά του μάτια, για το δικό του νου. Για να τα ζωγραφίσει, για να γράψει και να υμνήσει τη μοναδικότητά τους. Να καταγράψει τις νότες της μελωδικής σιωπής τους.

Θέλω να ζήσω σε έναν φάρο για να παρατηρώ τους ανθρώπους από μακριά, ανάβοντας το φως μου. Θα ξέρουν πως υπάρχω αλλά δε θα μπορούν να με δουν, καθώς η λάμψη του φάρου θα σκεπάζει τη μορφή μου. Καμιά φορά σαν θα φαίνεται η σκιά μου σαν σκοτεινή φιγούρα μπροστά από το φανό, θα θυμούνται πως υπάρχει αυτός που επέλεξε να παρατηρεί για να σηματοδοτεί την απομόνωση στη θάλασσα που τόσο αγάπησε ώστε να αφιερωθεί σ’ αυτή. Αυτή η αγάπη τον τυλίγει με τη χρυσή αλυσίδα μιας άγκυρας που τον ρίζωσε στο βυθό του πάθους του. Αλυσοδεμένος με αυτό που αγάπησε δίνει όρκο ζωής και δεσμεύεται με την απεραντοσύνη. Αιώνιος θεατής και θαυμαστής της Γένεσης θα στέλνει σήματα στην ανθρωπότητα, δείχνοντας τον δρόμο στα χαμένα καράβια που βασανίζονται στην τρικυμία. Στο φάρο κυματίζει πειρατική σημαία, καθώς πάντοτε θα ψάχνει για το θησαυρό της σοφίας που πλαισιώνει τη μοναξιά του.

Θέλω να ζήσω σε έναν φάρο. Με την ανάσα μου γεμάτη αλάτι και τη ματιά μου καρφωμένη στο ηλιοβασίλεμα. Σε ένα απόρθητο καταφύγιο, σε ένα έναστρο παλάτι κάτω από την σκέπη του Σύμπαντος που με γέννησε. Να εκπληρώνω τον σκοπό της ύπαρξής μου, θαυμάζοντάς το, λέγοντας : «Σε ευχαριστώ για την αγάπη!», καθώς το φως του φάρου θα μεταδίδεται στο χρονικό όριο του ορίζοντα.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Το ρίγος μπροστά στην καταστροφή και η θεωρία της ανθρωπικής αρχής

Πολλά βιβλία εκλαϊκευμένης φυσικής αναφέρουν με απλοϊκό τρόπο για λόγους κατανόησης από το κοινό, αποδεδειγμένες θεωρίες για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Την αρχή των Πάντων και τους νόμους της φυσικής που διέπουν τον μεγαλόκοσμο. Την απεραντοσύνη και τις δυνάμεις που συγκρατούν το σκηνικό μέσα στο οποίο υπάρχουμε κι εμείς. Οι επιστήμονες στην ερώτηση : "Γιατί το Σύμπαν δημιούργησε τον άνθρωπο;" έχουν καταφύγει στην θεωρία της ανθρωπικής αρχής. Η μεγαλοσύνη και η μεγαλοπρέπεια του Σύμπαντος χρειαζόταν έναν νοήμονα νου που θα είναι σε θέση να θαυμάσει την ομορφιά και να κατανοήσει τις συνθήκες που χρειάστηκαν για να υπάρξει. Είμαστε οι θεατές που θα χειροκροτήσουν την εκρηκτική δημιουργικότητα και την εξέλιξη των ειδών. Αυτοί που θα υμνήσουν το θαύμα της Γένεσης και τα υπέροχα σκηνικά που ζωγραφίζει η φύση. Οι παρατηρητές ενός πίνακα ζωγραφικής. Αν λοιπόν κάποιος ψάχνει για το νόημα της ζωής θα το βρει μόνο αν κοιτάξει ψηλά στο φως και ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Η ύπαρξη του ανθρώπου υφίσταται υπό την προϋπόθεση ότι αυτός θα υμνεί την ομορφιά που τον πλαισιώνει, εκτιμώντας το περιβάλλον και δείχνοντας τη δέουσα αγάπη προς αυτό.

Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος δε δείχνει να έχει τέτοιες ανησυχίες και να προβαίνει σε τέτοιου είδους αναζητήσεις. Δεν εκτιμά και δε σέβεται το σκηνικό που ο Μεγάλος σκηνοθέτης παρουσιάζει μόνο για τα δικά του εξελιγμένα μάτια. Αντιθέτως μάλιστα καταστρέφει με αδιαφορία και απερισκεψία την ομορφιά και τη μοναδικότητα της φύσης.

Χωρίς ίχνος ευαισθησίας αλλά με κοντόφθαλμο εγωισμό, ισοπεδώνει την αθωότητα με γνώμονα το προσωπικό του όφελος και την οικονομική του ευημερία, δίχως να σκέφτεται τις συνέπειες.

Η αυτοψία/επίσκεψη στα βράχια της Πειραϊκής για τη ρύπανση από το Αγία Ζώνη είχε σήμερα εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Ο γιος μου είδε από κοντά πώς τα γαλάζια παραδεισένια νερά που κολυμπούσε το καλοκαίρι μετατράπηκαν σε μια σκοτεινή και τρομακτική θάλασσα από το ανθρώπινο χέρι. Στόχος μου ήταν να μάθει και να θυμάται πόσο αγνώμων μπορεί να γίνει ο άνθρωπος όταν δεν έχει τη δύναμη να κοιτάξει ψηλά και να αναζητήσει το νόημα της ύπαρξής του.

Η θεωρία της ανθρωπικής αρχής χρειάζεται έναν ανώτερο πνευματικό νου, που όμως μέχρι να αποκτηθεί από την ανθρωπότητα θα έχει επέλθει ο αφανισμός της...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό!