Τυφλοί, ενώ έχουμε δει... Το James Webb και το φως της δημιουργίας

«Δώσε μου τη ζωή που αγαπώ
Δώσε μου τη χαρά του Παραδείσου επάνω από μένα

Κρεβάτι στους θάμνους για να βλέπω τ’ αστέρια
Υπάρχει ζωή για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα.
Υπάρχει η αιώνια ζωή»
-Robert Louis Stevenson-
(1850-1894)

  Με αφορμή τις υπέροχες φωτογραφίες του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb ένιωσα την ανάγκη να γράψω δυο λόγια που αντιστοιχούν σε δυο σκέψεις. Το James Webb στάλθηκε στο διάστημα την ημέρα των Χριστουγέννων του 2021 για να αντικαταστήσει τον προκάτοχό του, το πρωτοπόρο τηλεσκόπιο Hubble. Με φακούς ευρύτερης ευκρίνειας και μηχανική νεότερης τεχνολογίας, το Webb μάς έδωσε την 12η Ιουλίου τις πρώτες φωτογραφίες από το βαθύ Σύμπαν. Τέσσερις φωτογραφίες από ατόφιο χρυσάφι! Εκτός από την ομορφιά που δεσπόζει απαράμιλλη σε όλο το πλάτος και μήκος τους, οι αναλύσεις του φασματογράφου έφεραν στο φως πληροφορίες για τη σύσταση νεφελωμάτων και πλανητών του δικού μας, αλλά και άλλων μακρινών γαλαξιών. Κάποιοι γαλαξίες, μάλιστα, αποτυπώνονται όπως ήταν πριν από 13,1 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Το φως και η εικόνα του παρελθόντος έφτασε στα ταπεινά μας μάτια ξεκινώντας από τις απαρχές του χρόνου. Βλέπουμε το παρελθόν, όμως το παρόν κρύβεται περίτεχνα από τα μάτια μας, καθώς η απόσταση που διανύει το φως μεταφέρει άπειρες εικόνες που ταξιδεύουν στον διαστελλόμενο χωρόχρονο για να φτάσουν μετά από εκατομμύρια έτη φωτός στον αποδέκτη παρατηρητή. Μπορούμε να δούμε κοντά στην αρχή του χρόνου και φανταζόμαστε την εξέλιξη με τη βοήθεια της επιστήμης, αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς είναι η εικόνα του παρόντος αστρικού και γαλαξιακού χάρτη.

Είδαμε το νεφέλωμα της Τρόπιδος και το μαιευτήριο νέων αστεριών που κρύβεται στα σπάργανά του πριν από 7.500 έτη φωτός. Τότε που το υδρογόνο συντηκόταν σε ήλιο και νέοι κόσμοι ξεπηδούσαν από το φως. Οι αναλύσεις έδειξαν ότι πλανητικά συστήματα διαθέτουν νερό (σε μορφή νεφών), σίδηρο, υδρογόνο, οξυγόνο και πυρίτιο, αναδυόμενα από τη στάχτη της ύλης και των αερίων της Μεγάλης Έκρηξης. Βλέπουμε τη μορφή μιας υλικής διάστασης, αλλά δεν μπορούμε να δούμε την παρούσα κατάσταση και την εξέλιξή της. Ομοίως, βλέπουμε εκρηκτικούς θανάτους αρχαιότερων αστεριών και γνωρίζουμε για τον αφανισμό τους, αλλά όχι τη συνολική πορεία τους, επειδή η απόσταση ισούται με τον χρόνο που τα φωτογραφικά καρέ του φωτός φτάνουν στα μάτια μας. Έστω κι έτσι λοιπόν, μαθαίνουμε και φανταζόμαστε σε θεωρητικό επίπεδο τη συνολική εικόνα του Σύμπαντος, συνθέτοντας ένα πάζλ υπολογισμών, εικασίας, φαντασίας και προφητικών αναφορών για να προγραμματίσουμε το επόμενο βήμα εξερεύνησης του διαστήματος.

Η σημαντικότητα αυτών των φωτογραφιών αφορά πρωτίστως την επιστήμη, μα για τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι μια ευκαιρία να εγερθεί η φιλοσοφική τους διάθεση, εφόσον ενδιαφέρονται για την εξέλιξη της ζωής στο Σύμπαν.

Γιατί να ξέρω κάτι που δεν μπορώ να αγγίξω; Θα ρωτούσε κάποιος που δε διαθέτει ίχνος ρομαντισμού… Και θα απαντούσα με προθυμία πως είναι μια εξαίσια ευκαιρία να φανταστεί τη θέση του στο απέραντο σκοτεινό φόντο του Σύμπαντος. Να δει την ασημαντότητά του στο ασύλληπτο ευρύ πορτρέτο της δημιουργίας, νιώθοντας δέος για όσα είναι ικανός να αντιληφθεί, χάρις στον εξελιγμένο ανθρώπινο εγκέφαλο. Είναι μια γιορτή της ζωής και της ανθρώπινης εξέλιξης. Είδες επειδή εξελίχθηκες. Και αυτή είναι η σημαντικότερη κατάκτηση στην ανθρώπινη ιστορία. Είναι μια νίκη ενάντια στο άγνωστο και μια προσπάθεια να ξεφύγεις από τη μοίρα της άγνοιας και της απόλυτης τύφλωσης. Πάντοτε θα υπάρχει η αντίθεση του μικρού και του μεγάλου, του μαύρου και του άσπρου, του σημαντικού και του ασήμαντου. Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι μέρος μιας τόσο όμορφης και απέραντης δημιουργικής δύναμης, έστω στο μέγεθος και στο πεδίο ύπαρξης που αντιπροσωπεύει η δική σου γέννηση, οφείλεις να σταθείς και να θαυμάσεις. Να ταπεινωθείς μπροστά στα μεγέθη.

Σαν μάρτυρες μιας κοσμογονικής αποκάλυψης, όσο τυφλοί κι ασήμαντοι κι αν είμαστε, πρέπει να νιώσουμε τυχεροί που είδαμε όσα μας επέτρεψε να δούμε το όριο αυτής της κοσμικής δύναμης μέσα στην τυφλότητα που μας διακρίνει.

Γιατί είναι τόσο σημαντικές οι φωτογραφίες; Για να μάθεις πού ανήκεις! Τι είσαι ικανός να κάνεις και τι μπορείς να ανακαλύψεις στο μέλλον, στη νοητή εξελικτική γραμμή του είδους μας. Νέοι κόσμοι αποκαλύπτονται σιγά σιγά και φανερώνουν αμυδρά το φως τους πίσω από την κουρτίνα του χρόνου.

Δεν είμαστε μονάχα γήινοι, αλλά κοσμοναύτες της γνώσης και της ύλης που με τα μάτια της τεχνολογίας κατανοούμε τα μυστικά μανιφέστα της ύπαρξης. Τι όμορφη εποχή για να ζεις και να μαθαίνεις! Μέσα από το πέπλο της ηθικής παρακμής που σκεπάζει την ανθρωπότητα, ξεπηδά η αλήθεια της δημιουργίας και μια σπίθα ελπίδας διαφαίνεται στο έρεβος της ψυχής μας, για να γίνουμε καλύτεροι! Αποδεχόμενοι τα μεγέθη και επιστρέφοντας στην ταπεινότητα, ίσως και να σωθεί ο κόσμος! Είμαστε μικροί μα τόσο τυχεροί! Αν δείξουμε καλοσύνη, ως φόρο τιμής στην ομορφιά, τότε θα γίνουμε αντάξιοι του Σύμπαντος.

Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με τις φωτογραφίες! Όσο κακοί είμαστε στις σχέσεις μεταξύ μας, τόσο καλοί γινόμαστε όταν μοιραζόμαστε την προέλευση της κοινής μας μοίρας. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο ουρανός ανοίγεται για όλους μας με την ίδια μεγαλοπρέπεια. Είμαστε παιδιά ενός λαμπρού άστρου που το Σύμπαν αγαπά με την ίδια γενναιοδωρία. Είθε η γνώση και η χαρά της ανακάλυψης να μας μετατρέψει σε μια συλλογική οντότητα με όμορη συνείδηση.

Οι φωτογραφίες του James Webb με μια μικρή περιγραφή :

1. Εικόνα του βαθύτερου σύμπαντος που φαίνονται εκατοντάδες γαλαξίες. Με λευκό χρώμα οι νεότεροι, με έντονο κόκκινο οι αρχαιότεροι ως και 13,1 δισεκατομμύρια έτη φωτός ο παλαιότερος που εντοπίστηκε από τη NASA.

2. Το κουαρτέτο του Στεφάν. Ομάδα γαλαξιών 290 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τα μάτια μας. Μάλιστα στον πρώτο γαλαξία στο επάνω μέρος της φωτογραφίας, στο κέντρο του υπάρχει μια τεράστια μαύρη τρύπα ίση με 24 εκατομμύρια φορές τη μάζα του ήλιου μας και 40 εκατομμύρια φορές τη φωτεινότητά του!

3. Το νεφέλωμα της Τρόπιδος 7.600 έτη φωτός στον δικό μας Γαλαξία είναι το μαιευτήριο νέων αστέρων που εκκολάπτονται μέσα από αέρια και πρωτόγονη σκόνη.

4. Το δακτυλιοειδές Νεφέλωμα είναι ένα πελώριο νέφος αερίων που εξωθούνται εξαιτίας της περιστροφικής κίνησης ενός άστρου που πεθαίνει (χάνει την ενέργειά του). Το κύκνειο άσμα της ενέργειας του άστρου δημιουργεί μια όμορφη εικόνα που μοιάζει με κοσμικό μάτι.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό!

Το σπίτι στον λόφο

"Μια μέρα είδα την πόρτα του κήπου ανοιχτή
και βγήκα στον δρόμο. Είχα χαρά μεγάλη που 

βρέθηκα στ' ανοιχτά. Μου φάνηκε ξαφνικά ο κόσμος 

όλος δικός μου. Δεν είχα μπροστά μου κάγκελα και 

περικοκλάδες που σταματούν το μάτι".
-Μάγκας-
Πηνελόπη Δέλτα
(1874-1941)

  Έχω ένα μικρό σπιτάκι πάνω σε έναν χωμάτινο λόφο. Έχει έναν όμορφο κήπο που τη μέρα τραγουδούν τα πουλιά και τη νύχτα μαζεύονται τα αστέρια, σχηματίζοντας τη θολωτή πύλη του ουρανού. Επάνω στα δέντρα κάθονται αγαπημένοι ποιητές κι απαγγέλουν τα πιο όμορφα ποιήματα. Στα παρτέρια ξαπλώνουν χαμογελαστοί νάνοι που αφηγούνται τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Τα λουλούδια μου έχουν τα χρώματα του ουράνιου τόξου και μυρίζουν ευτυχία. Το βράδυ αλυχτούν οι πεινασμένοι λύκοι που ψάχνουν την Κοκκινοσκουφίτσα, μα εκείνη δεν κρύβεται πια στης γιαγιάς της το σπίτι. Φέρνει το καλάθι της στη δική μου ασήμαντη καλύβα. Με κερνάει γλυκό κρασί και μου δίνει τον άρτο που ζυμώνει η μαμά της. Δεν της αρέσει το παραμύθι που έγραψαν για εκείνη. Δε θέλει να είναι η τροφή του λύκου. Θέλει να παίζει με τους λύκους στη φύση. Να παραβγαίνει στο τρέξιμο τους λαγούς του δάσους και να τρώει από όλους τους απαγορευμένους καρπούς. Δε φοβάται το κτήνος. Τριγυρνά αμέριμνη κι αθώα, όπως πριν τη βρει το κακό. Την αποχαιρετώ, καθώς κατηφορίζει τον λόφο μου. Είμαι μεγάλη πια για να διαβάζω τέτοια παραμύθια. 

  Τα μεσημέρια κουρνιάζω κάτω από τις φτερούγες των δέντρων κι αφουγκράζομαι τους ήχους της σιωπής. Βάζω γαλάζιο στα μαλλιά και πράσινο στη μέση κι αναρωτιέμαι αν έχει απομείνει κάτι για μένα... Μπορεί ο χρόνος να επιβραδύνει για να χαρώ την ελευθερία του ανοιχτού δρόμου; Μπορεί αυτό το ξύλινο σπιτάκι να γίνει το καταφύγιο ενός εξόριστου μετανάστη που έχασε τα πάντα, χωρίς να ζητήσει κανένα αντάλλαγμα; Τι μπορεί να κερδίσει αυτός που έχει δώσει τα πάντα στους άλλους; Αναζητά ένα μικρό μερίδιο από τη μητέρα φύση... Γαλήνη... 

  Κι έτσι, ονειρεύομαι την ομορφιά του κήπου και των αλμυρών κυμάτων της θάλασσας. Της λευκής χαραυγής και του πορφυρού δειλινού με το χρυσό ηλιοβασίλεμα. Θέλω να ζήσω στην άχρονη διάσταση, συντροφιά με τις ιστορίες του δάσους. Οι ήρωες των παραμυθιών να επισκέπτονται το σπίτι στο λόφο και να γιορτάζουμε τη ζωή στη φύση. Υπαίθρια πάρτυ με άφθονη καλή καρδιά και φρέσκια αθωότητα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ η ενηλικίωση και η φθορά που συμβαίνει με τη συμβίωση των ανθρώπων. Σαν να γεννήθηκα χθες στο σπίτι του λόφου και να μην έφυγα ποτέ από εκεί. Να ξαναρχίσουν όλα από την αρχή με το δικό μου πρόσταγμα. 

  Μα βλέπω πάλι την Κοκκινοσκουφίτσα να ανηφορίζει τον λόφο. Την χαιρετώ, άλλα εκείνη κρύβει το πρόσωπό της στην κόκκινη κάπα της. Τραγουδά το τραγούδι των λύκων. Κι όσο ζυγώνει στο σπίτι δεν την αναγνωρίζω πια... Έχει τη μορφή του λύκου. Άγρια και μοχθηρή. Το αίμα στάζει απ' τα χείλη της και γρυλίζει με λύσσα. Καθώς με πλησιάζει, χάνεται ο κήπος από τα μάτια μου και μένω μόνη στο σκότος. Της φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ...

"Κοκκινοσκουφίτσα! Δες! Ο λύκος πέθανε. Βρες το φως μέσα στο δάσος, Έφτασες στο σπιτάκι κι είσαι ελεύθερη". Όμως, δε βλέπει το φως και χάνεται ανάμεσα στα δέντρα, ανεμίζοντας την κόκκινη κάπα της. Νομίζει ότι έγινε κακός λύκος, ενώ είναι ακόμη το μικρό κορίτσι ενός σκληρού παραμυθιού που άλλαξε μορφή για να επιβιώσει από τον αφανισμό της.

  Τα νυχτολούλουδα ακολουθούν το φως του φεγγαριού κι εγώ κοιμάμαι στο μικρό ξύλινο σπιτάκι μου. Ο λόφος αγγίζει τα αστέρια και στην πλάση βασιλεύει η γαλήνη... Η πόρτα του κήπου είναι ανοιχτή κι ο κόσμος όλος δικός μου...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό!

Η όψη του σκότους και η κουνελότρυπα

«Είμαι ο Κανένας.

Εσύ ποιος είσαι;

Είσαι κι εσύ ο Κανένας;

Είμαστε δύο τότε! Μη μιλάς!

Αλίμονό μας! Θα το μάθουν όλοι!»

Έμιλυ Ντίκινσον

(1830-1886)

  Θυμάμαι να ζω σε έναν άλλο κόσμο. Είχα το πάθος της Σκάρλετ Ο΄Χάρα. Την πείνα της δημιουργίας, το όραμα ενός καλύτερου μέλλοντος, την καρδιά ενός μικρού παιδιού, τη χαρά της καινούριας μέρας, την αγάπη για τη δική μου «Τάρα». Τη γη των προγόνων μου. Όμως, καθώς μεγαλώνω και γνωρίζω περισσότερο τη φύση των ανθρώπων, αρνούμαι να συνεισφέρω στη ροή των πραγμάτων. Δε θέλω πια να είμαι πρωταγωνίστρια της ζωής που κυνηγά το δίκιο στη σκακιέρα της επιβίωσης. Στο μυαλό μου έρχεται ο βασιλιάς της μυθικής Ιθάκης που πιάστηκε αιχμάλωτος στη σπηλιά του Κύκλωπα Πολύφημου. 

-Ποιος είσαι; ρωτά το Τέρας τον Έλληνα ναύαρχο.

-Είμαι ο Κανένας, απαντά εκείνος με πονηριά και σύνεση. Γιατί μέσα στη σκοτεινή σπηλιά δεν ήταν ο Οδυσσέας, αλλά ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα που προσπαθούσε να προστατευτεί από το κακό. Χωρίς σημαντικό και φημισμένο όνομα, στην αρένα της επιβίωσης, στην αναμέτρηση με το μονόφθαλμο Τέρας. Μονάχα όταν διέφυγε από τον κίνδυνο και βγήκε από τη σπηλιά στο φως του κόσμου, φώναξε με περηφάνια τ΄ όνομά του κι ας το πλήρωσε ακριβά μέχρι να φτάσει στην Ιθάκη. 

  Κι αν η Οδύσσεια συμβολίζει την παράνοια της επιβίωσης, όλη την κακία του κόσμου μαζεμένη σε ένα υπέρογκο έπος, τις θηριωδίες των βίαιων ενστίκτων, τις αμαρτίες της φύσης μας, τότε πώς να κρυφτείς ή να αποφύγεις το αυτοκαταστροφικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας;

  Κι αν ο Οδυσσέας δεν επέστρεφε ποτέ στην Ιθάκη; Αν έβρισκε μια σπηλιά να κρυφτεί μέχρι να καταλαγιάσει η λύσσα του Ποσειδώνα; Αν δεν επιθυμούσε να τα βάλει με τα τέρατα του πάνω και του κάτω κόσμου; Θα άλλαζε το νόημα της ποίησης του Ομήρου, αν θα παρέμενε για πάντα ο Κανένας;

  Πόσο θα ήθελα να ρωτήσω την Αλίκη που γύρισε απ’ τη Χώρα των Θαυμάτων! Γιατί γύρισες Αλίκη; Γιατί βγήκες από τη μαγική σου κουνελότρυπα; Γύρισες στη γη των παιδεραστών και του σκότους. Ακόμη και ο συγγραφέας της Χώρας των Θαυμάτων (Λιούις Κάρολ) ήταν παιδεραστής… Ακόμη και στο παραμύθι που έγραψε, το σκοτάδι κρύβεται περίτεχνα από τα αθώα μάτια της Αλίκης. Σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη κουρνιάζει ένα Τέρας που κρύβει την όψη του στο σκότος. Θέλω να ζήσω μέσα στην κουνελότρυπα! Να πίνω τσάι με τον Τρελοκαπελά και τον Άσπρο Κούνελο στα καταπράσινα λιβάδια, μέχρι να αλληλοσκοτωθούν όλα τα τέρατα του πάνω κόσμου! 

 Μάνες, πνίξτε τα παιδιά σας! Άντρες, σφάξτε τις γυναίκες σας! Αδέλφια, σκοτώστε τον αδελφό σας! Φίλοι, μαχαιρώστε τους φίλους σας! Ηγέτες, καταστρέψτε τα έθνη! Ο πλανήτης των ανθρώπων μοιάζει με την Κόλαση! Θα βγω ξανά στο Φως όταν η φωτιά σας θα έχει κάψει και τον τελευταίο επιζώντα. Όταν ο κύκλος του αίματος θα έχει στεγνώσει από το χώμα της γης που πατώ.

 Πότε θα καταλάβετε ότι είμαστε πάνω σε μια κινούμενη σφαίρα που υπακούει στη βαρυτική δύναμη ενός αχανούς μηχανισμού. Ενός συστήματος που πλέει στο Σύμπαν και δε δίνει δεκάρα για τον εγωισμό του Κανενός! Και πώς θα σωθεί ο Κανένας; Ας μη σωθεί! Γιατί να είναι σημαντικός ένας εξελιγμένος εγκέφαλος που τον ορίζει ένα ζωώδες σώμα; Όταν το αίμα γίνεται ο σκοπός του ανθρώπου, το όραμα της εξέλιξης είναι ασήμαντο… 

  Η όψη του σκότους παραμονεύει πάνω από την κουνελότρυπα. Ένα ζεστό βρετανικό τσάι και μια βόλτα σε ένα καταπράσινο λιβάδι μαζί με τον καλό μου Κούνελο, θα με κρατήσουν μακριά από την τρέλα. Θα παραμείνω ο Κανένας μέχρι τον θάνατό μου! Κι ας μην υπάρξει αύριο! Θα χαθούμε όλοι μας, όπως μας αρμόζει… Στη σκιά του σκότους που δημιουργήσαμε… Τι ντροπή!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ζενίθ

«Έγειρα στον ώμο του σκιάχτρου μου
κι έκλαψα ευτυχισμένος.
Ευτυχισμένος, γιατί μονάχος διάλεξα
ετούτη τη μοίρα.»
Γ.Ρίτσος-Το σκιάχτρο
(1909-1990)

 Ήταν κάποτε ένα σκιάχτρο που φύλαγε τα καλομποχώραφα ενός αγρότη. Καθόταν ήσυχο στον αγρό και φοβέριζε τα πεινασμένα πουλιά της πεδιάδας. Παραγεμισμένο με φρέσκο άχυρο, φάνταζε στρουμπουλό και χαρούμενο στους διαβάτες του επαρχιακού δρόμου που περνούσε μπροστά από την αγροικία του κύρη του. Όμως, την ψυχή του την κατέτρωγε ένας ανείπωτος καημός. Δεν άντεχε αυτή τη μόνιμη στασιμότητα. Πολλές φορές κοιτούσε ολόγυρά του για να βρει στον ορίζοντα την κοντινότερη βουνοκορφή. Λαχταρούσε να ξεριζωθεί από το χώμα και ν’ ανέβει στην κορυφή του αντικρινού βουνού, για να θαυμάσει τη θέα από ψηλά. Να γεμίσει η ματιά του από τον κόσμο. Συχνά, μονολογούσε δυνατά κι ονειρευόταν την ανάβαση: «Θέλω να ορίσω μόνο μου τη μοίρα μου. Ν’ ανέβω στο ψηλότερο σημείο της Γης, να είμαι κοντά στον ουρανό!»

  Μια νύχτα παγερή της βαρυχειμωνιάς, ο άνεμος κρυφάκουσε την επιθυμία του σκιάχτρου.  Αίφνης, δυνάμωσε την έντασή του κι άρχισε να κουνά το σκιάχτρο με σκοπό να το ξεριζώσει σαν μικρό κλαράκι στην ανεμοζάλη. Με τη βοήθεια του ανέμου, το φιλόδοξο σκιάχτρο βγήκε από τη γη και στερεώθηκε στην κάθετη βάση του. «Άνεμε, σε ευχαριστώ!», είπε το σκιάχτρο με δάκρυα στα μάτια κι αμέσως ρώτησε με αδημονία: «Μπορείς να με ωθήσεις ν’ ανέβω στο ψηλότερο βουνό;» Ο άνεμος βούιξε στη σιωπή της νύχτας και ξεκίνησε να το σπρώχνει στο μονοπάτι που οδηγούσε στην πλαγιά του βουνού. Το σκιάχτρο, γεμάτο ευγνωμοσύνη έλαμπε στο φεγγαρόφωτο, καθώς ένιωθε την ελευθερία να φουντώνει την αχυρένια του καρδιά. «Σε λίγο θα δω την πλάση από τα σύννεφα», φώναζε με λαχτάρα και ασυγκράτητη ανυπομονησία. Η πλαγιά ήταν κακοτράχαλη και απότομη. Ορθωνόταν πάνω από το κεφάλι του θεόρατη και απροσπέλαστη. Σαν μια τεράστια σκάλα που διαπερνούσε όλα τα ουράνια στρώματα. Η ανάβαση ήταν δύσκολη και το ξύλινο πόδι του χτυπούσε στους βράχους μέχρι που κόπηκε στη μέση. Όποτε κινδύνευε να πέσει στο χώμα ο άνεμος το έσπρωχνε και το ανέβαζε ψηλότερα. Λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος στο στερέωμα το σκιάχτρο βρισκόταν ήδη στην κορυφή του βουνού που ονειρευόταν. Αχόρταγο και ξέπνοο από τη συνεχή προσπάθεια, ισορρόπησε το μισοφαγωμένο πόδι του ανάμεσα σε δύο βράχους κι ετοιμάστηκε να θαυμάσει την αυγή της νέας μέρας δίπλα στα σύννεφα. Κι ήρθε η μαγική στιγμή που το φως του ήλιου έλουσε το αχυρένιο του σώμα και ο κόσμος απλώθηκε σαν πολύχρωμο χαλί στον περίγυρο των ματιών του. Θαμπώθηκε από την ομορφιά της φύσης που αντίκρισε. Είδε πανύψηλα δάση, χειμαρρώδη ποτάμια, εκτάσεις να σφύζουν από την αφθονία καλλιεργήσιμων προϊόντων, ενώ στο βάθος ξεπρόβαλε το βελούδινο γαλάζιο της θάλασσας. «Θεέ μου! Βλέπω τη γη και τον ουρανό σαν να κάθομαι στο πλάι σου», αναφώνησε με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό. Δε χόρταινε να βλέπει την πανοραμική θέα γύρω του και όλη τη μέρα φώναζε: «Είμαι το πιο ευτυχισμένο σκιάχτρο του κόσμου!» κι η ηχώ ταξίδευε με τον άνεμο σ’ ολόκληρη την πλάση.

  Έτσι περνούσαν οι μέρες και οι μήνες. Ο αχυρένιος φίλος μας αγνάντευε τον κόσμο και θαύμαζε ανατολές, ηλιοβασιλέματα και πανσελήνους από περίοπτη θέση. 

  Μα, μετά από έναν χρόνο, η μοναξιά και η αδράνεια έλιωναν πάλι τον ξύλινο κορμό του και η περίφημη θέα των πάντων χόλωνε το μυαλό του. «Αχ! Έμεινα πάλι στάσιμο! Δε μου αρκεί να ζω στην κορυφή του κόσμου», μεμψιμοιρούσε κάθε λίγο και λιγάκι… «Άνεμε, τα μάτια μου έφτασαν στον ουρανό, μα ικανοποίηση δε βρήκα. Δε θέλω να θωρώ τον κόσμο από ψηλά. Φύσηξε τ’ άχυρό μου και σήκωσέ με να βρεθώ ξανά στο καλαμποχώραφό μου». Ο άνεμος άκουσε τα λόγια αυτά και στροβιλίστηκε γύρω από το σκιάχτρο. Ψιθύρισε με απογοήτευση: «Είσαι στο ψηλότερο άκρο του κόσμου και θες να γυρίσεις πάλι κοντά στα κοράκια;» Μα, το σκιάχτρο δε φοβήθηκε να του απαντήσει: «Πάρε με από δω! Καλύτερα να τρομάζω τα κοράκια, παρά να κάθομαι άπραγο εδώ ψηλά!» Ο άνεμος φύσηξε με οργή και το σκιάχτρο πέταξε πάνω από τα βουνά για τελευταία φορά. Μετά από λίγο, προσγειώθηκε ορμητικά στο παλιό του λημέρι. Έχασε πολλή ποσότητα από το πυκνό αχυρένιο σώμα του και τα ρούχα του σκίστηκαν από την αγριότητα του ανέμου. Πεταμένο πάνω στο χώμα σαν παρακατιανό σακί, σήκωσε το βλέμμα του ψηλά στον ουρανό και είδε τα κοράκια να πετούν από πάνω του, λες και ήταν μια λαχταριστή ωμή λεία. Φοβήθηκε πολύ! Προσπάθησε να σταθεί όρθιο για να τρομάξει το σμήνος των άγριων πουλιών, μα δεν μπόρεσε να σηκωθεί από το χώμα. Τα κοράκια όρμησαν και ξέσκισαν τα απομεινάρια του και το άχυρο σκορπίστηκε σε όλη την πεδιάδα, σαν να ήταν η στάχτη ενός ανθρώπινου σώματος. Η μορφή του αχυράνθρωπου χάθηκε, αφήνοντας παντού τα αχυρένια ίχνη της στη σιγαλιά της φύσης. Ο άνεμος ησύχασε. Χώθηκε ήρεμος κάτω από τα δέντρα, θροΐζοντας τα φύλλα των πλατάνων στις όχθες των ποταμών. Λίγο πριν φύγει η μέρα και το φως αφήσει την πλάση, στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου ένα μικρό άχυρο μπλέχτηκε ανάμεσα στα υγρά βρύα. Θα έμενε εκεί ακίνητο για πάντα να μαρτυρά το σημείο όπου έφτασε το σκιάχτρο, πριν παραδοθεί στην άδοξη αυτοκαταστροφή του. Η μοναδική απόδειξη ότι ένας ασήμαντος αχυράνθρωπος βρισκόταν κάποτε στο ζενίθ της ιστορίας του.

  Αυτή είναι μια παραβολή για την ανθρώπινη εξέλιξη. Κάποτε πίστευα ότι η εξέλιξή μας ήταν μια νοητή ευθεία γραμμή, που ξεκινά από την εποχή των σπηλαίων και καταλήγει στην κατάκτηση των άστρων. Πόσο αισιόδοξη φαντάζει μια τέτοια αντίληψη, τη στιγμή που ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση φρικτής παρακμής και έντονης ηθικής φθοράς… Όπως όλα δείχνουν η πορεία της ανθρώπινης ιστορίας διαγράφει μια καμπύλη γραμμή στο γράφημα των αιώνων της ύπαρξής μας. Η κορυφή της καμπύλης είναι η πεπερασμένη δόξα μας. Το ζενίθ! Το υψηλότερο σημείο της προόδου του είδους μας έχει πλέον παρέλθει. Κατακτήσαμε την κορυφή, αλλά δεν διατηρήσαμε μέσα μας την ομορφιά της κατάκτησης. Αντιθέτως, κάθε μέρα κατεβαίνουμε όλο και πιο χαμηλά, ξεχνώντας την ανύψωση, γυρίζοντας στον βούρκο της ανηθικότητας και των ζωωδών ενστίκτων. Δολοφονίες, βιασμοί, έντονη παραβατικότητα, σφοδρές εγκληματικές συμπεριφορές που μας προσγειώνουν ανώμαλα στη βάση του γραφήματος, λες και δεν υπήρξαμε ποτέ στην κορυφή. Το άχυρό μας σκορπίζεται στους πέντε ανέμους της κολάσεως και καίγεται στη φωτιά της ίδιας μας της οργής. Αναρωτιέμαι… τι να ευχηθώ για τις φετινές γιορτές; Μετά από μια χρονιά ανυπόφορου κοινωνικού ξεπεσμού, τι όνειρα να κάνω για να βγάλω την ελπίδα από την άβυσσο; Αισθάνομαι αηδία και αποστροφή για την κατάντια του είδους μας. Τι απέγιναν οι αιώνες της δημιουργίας και της ανάπτυξης των ηθών, των τεχνών και των δικαιωμάτων μας; Γίναμε σκιάχτρα που αποποιηθήκαν τη φύση τους. Αχυράνθρωποι που κάποτε έζησαν στο ζενίθ των δυνατοτήτων τους. Οι μεγάλες ιδέες έγιναν τερατώδεις πράξεις που διαπράττονται με τόση ευκολία. Το άχυρό μας κείτεται στο σκοτεινό ναδίρ, σκορπισμένο από τα κοράκια του θανάτου. Ο άνεμος δε βοηθά ν’ ανέβουμε ψηλά γιατί φερθήκαμε στη μοίρα μας με αδικαιολόγητη αγνωμοσύνη. Είμαστε άψυχες υπάρξεις, δίχως αυτοσυνείδηση και τύψεις, σαν ανελέητοι στρατιώτες του σκότους. 

  Ψάχνω εναγωνίως μέσα μου να βρω ψυχή για να γράψω για τον κόσμο. Σαν από όνειρο, ακούω τον Θερβάντες να μιλά με την παράφρονα μορφή του αρματωμένου Δον Κιχώτη κι αγαλλιάζω: «Η πένα είναι η γλώσσα της ψυχής, κι ανάλογα με τις ιδέες της ψυχή, είναι και τα γραφόμενα». Μετά, βρίσκω παρηγοριά για τη θλίψη μου στα λόγια του Οσίου Σεραφείμ : «Εκείνος που αγαπά τον κόσμο δεν μπορεί παρά να αιχμαλωτίζεται από τη λύπη. Εκείνος που περιφρονεί τον κόσμο είναι πάντοτε χαρούμενος». Χαρούμενος από επιλογή και από άγνοια, όπως το σκιάχτρο της ιστορίας μας. 

  Με την προσδοκία ενός νέου Ζενίθ, ονειρεύομαι και εύχομαι καλοσύνη, αγάπη, ελπίδα, αναγέννηση των ηθών, ζεστασιά συναισθημάτων και επιστροφή στην ανοδική πορεία του είδους μας. Αγκαλιά με το σκιάχτρο μας δίπλα στα σύννεφα!

Καλές γιορτές! Χρόνια πολλά!

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από έναν χρόνο, με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου, γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Χειμερία Νάρκη

 "Α!Ηλιοτρόπιο!
Κουρασμένο απ΄το χρόνο...

Του ήλιου τα βήματα μετράς,

τη χρυσή ωραία χώρα αναζητάς...

Εκεί, όπου του ταξιδιώτη ο δρόμος παύει."

-William Blake-

Άγγλος ποιητής

(1757-1827)

  Ο ήλιος είπε στη Λευκοθόη : "Εγώ είμαι αυτός που σας βλέπει όλους και φωτίζει το σύμπαν. Είμαι το φως του κόσμου και σε αγαπώ". Πλανεμένος από τα μάγια της Αφροδίτης, ο ήλιος ερωτεύτηκε τη Λευκοθόη. Η Ωκεανίδα Κλυτία, όμως, που αγαπούσε τον ήλιο παράφορα, έπεσε σε θανάσιμο μαρασμό και ρίζωσε στη γη. Μεταμορφώθηκε σε ένα φυτό με κίτρινο χρώμα που στρέφεται προς τη μεριά του ήλιου καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Τον αποχαιρετά στη δύση και τον αντικρίζει ξανά στο ξεκίνημα της νέας αυγής. Αυτός ο ερωτικός φωτοτροπισμός του ηλιοτροπίου εγείρει το βιολογικό ρολόι του και η ανάπτυξή του γίνεται με ασύμμετρο τρόπο, καθώς ακολουθεί την πορεία του ήλιου και αναγκάζεται να κλίνει περιοδικά προς την κατεύθυνση του φωτεινού μας άστρου. 

  Λατρεύω τα ηλιοτρόπια! Πολλές φορές, ονειρεύομαι χωράφια που είναι ασφυκτικά γεμάτα από αυτό το θαυμαστό φυτό. Να χάνομαι ανάμεσά τους και να τα αγκαλιάζω, ενώ εκείνα προσκυνούν τον θεό τους! Άραγε, εξαρτώνται από το φως του ή στέκονται απέναντί του για να δείξουν ότι δε φοβούνται τη φωτιά του; Ο μύθος αναφέρει ότι η Κλυτία φύτρωσε με τη μορφή του ηλίανθου για να στοιχειώνει με το βλέμμα της την κάθε κίνησή του. Να μην τον αφήνει να χαρεί τον έρωτά του με την αθώα και όμορφη Λευκοθόη. Η Κλυτία σκορπίζει τους σπόρους της στους πέντε ανέμους, αναζητώντας γόνιμο έδαφος για τους απογόνους της που θα γίνουν κι αυτοί πιστοί ακόλουθοι του φωτός. Λάτρεις της θέρμης του καλοκαιριού και των χρωμάτων του, στρέφουν τον ανθό τους μακριά από τη σκιά και το σκότος. Πόσο μαγικά φυτά είναι τα ηλιοτρόπια! Ταγμένα στον αφέντη τους, υμνούν το μεγαλείο του με τη στροφή προς τη λάμψη του.

  Μακάρι να ήταν έτσι και οι άνθρωποι. Να γυρίζουν από επιλογή κι από αγάπη το βλέμμα τους στο φως. Η φύση είναι πάντοτε σοφότερη από τον προβληματικό ανθρώπινο νου και τα αλλοπρόσαλλα συναισθήματα της ανθρώπινης εξέλιξης. Άχρωμος και ζοφερός κρύβεται στη σκιά του ηλιοτροπίου ο ανθρώπινος παράγοντας. Τυφλός κι ασπρόμαυρος, υποφέρει από τις συνέπειες των επιλογών του. Εγωισμός, οργή, μόχθος και θάνατος. Χωρίς δόξα κι ομορφιά. Σκοτεινές σκέψεις και πράξεις. Άρρωστα ένστικτα κι απωθημένα.

  Κι ενώ οι άνθρωποι διασκεδάζουν με φρικαλεότητες, στους αγρούς φυτρώνει μια κατώτερη μορφή ζωής, χωρίς λογισμό και φαιά ουσία, για να ακολουθεί τη φαινομενική στάση ενός άστρου στον ουρανό. Στο σύμπαν υπάρχουν μεγαλύτερα άστρα από τον ήλιο. Οι υπεργίγαντες ήλιοι. Ζουν λιγότερο από τα μικρά αστέρια, γιατί καίνε γρήγορα το υδρογόνο τους και η λάμψη τους εξασθενεί. Όταν η βαρύτητα δεν αντέχει τη μάζα τους, καταρρέουν στο κενό και γίνονται μαύρες οπές. Τη λάμψη τους την καταπίνει το σκοτάδι. Άραγε, να νιώθουν τα ηλιοτρόπια τον θάνατο των αστεριών; Να φοβούνται για τον δικό τους πολύτιμο ήλιο; Ο ήλιος μας δε θα πεθάνει τόσο βίαια. Θα εκπνεύσει γαλήνια, χάνοντας σταδιακά το φως του. Στο τέλος θα γίνει λευκός και θολός σαν νυφικό τούλι, για να συναντήσει τη Λευκοθόη σε έναν γαμήλιο θάνατο.

  Φυσικά, οι φυτικοί ηλιακοί παρατηρητές δε γνωρίζουν από αστροφυσικά φαινόμενα. Αγαπούν ταπεινά και παράφορα το φωτεινό στοιχείο του ουρανού κι ελπίζουν σε έναν αιώνιο έρωτα στο απόγειο κάθε θερινού ηλιοστασίου. Στην κορύφωση της ομορφιάς της φύσης, τη γλυκιά και χαρούμενη καλοκαιρία. Ο Βαν Γκογκ ζωγράφιζε εμμονικά ηλίανθους, γιατί συμβόλιζαν την ευγνωμοσύνη στο φως. 

  Με τα πρώτα χιόνια τα ηλιοτρόπια καταστρέφονται... Η αγάπη τους πέφτει σε χειμερία νάρκη και η ύπαρξή τους χάνεται στον βυθό μιας μαύρης οπής, όπως ο ερωτευμένος χάνει την καλοκαιρινή αγάπη στα πρώτα κρύα του χειμώνα. Όμως, αυτός ο εποχικός έρωτας θα ξαναγεννηθεί, για να ταξιδεύει ο διαβάτης του καλοκαιριού στη χρυσή ωραία χώρα της φύσης!

 Σε χειμερία νάρκη, λοιπόν, μέχρι το επόμενο γλυκό καλοκαιράκι... Τη χαρά της ζωής...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Ονειροπλόοι εν στολή αγάπης

 "Χωρίς τη φύση,
η ποίηση μέσα μου
είναι νεκρή".

  Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν την ευθεία οδό για την ουσιαστική ευτυχία της ζωής τους. Είδαν την αυγή μιας νέας κατεύθυνσης, εκτίμησαν τις εικόνες του χρόνου που έγιναν στάχτη γύρω τους, ενώ ένιωσαν αστείρευτη ευγνωμοσύνη ανασαίνοντας την εκπνοή της φύσης. Αγκαλιάζουν ένα δέντρο με κλειστά μάτια, δακρύζουν στον κυματισμό του πρωινού μαΐστρου, ενώ εναρμονίζονται απόλυτα με την τελειότητα των αισθήσεων. 

  Αρνούνται να συμμετάσχουν σε βεντέτες, αισθάνονται κατάκοποι όταν αντιμετωπίζουν τις κακότροπες συνήθειες των συνανθρώπων τους, μα ίπτανται πάνω από υγρά ουράνια τόξα όταν συναντούν μια ψυχή που ανήκει στο είδος τους. Έχουν συμφιλιωθεί με τον εαυτό τους, καταλαβαίνουν την ευρεία έννοια του ορισμού του κόσμου, με τη συμπαντική σημασία του, ενώ θλίβονται βαθύτατα όταν αισθάνονται ανίκανοι να αποτρέψουν την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά εκείνων που αγνοούν την ολική αξία της ύπαρξης. 

  Κάθε μέρα ξυπνούν για να ονειρεύονται τη ζωή στον δικό τους πλανήτη. Φορούν τη στολή τους και ξεκινούν για την αποστολή. Έχουν μονάχα μία υποχρέωση. Να παραμείνουν διαφορετικοί. Να μην αλλάξουν πλεύση από τα ύδατα των ονείρων τους. Δεν έχει σημασία αν θα αλλάξουν τον κόσμο. Είναι νικητές δίχως να χρειάζεται να κάνουν πόλεμο. Ανεξάντλητοι εραστές της ομορφιάς της φύσης, ονειροπλόοι πάνω στα φτερά μιας νεογέννητης πεταλούδας, φτερουγίζουν ανέμελοι στα λιβάδια του χρόνου. Αν και δεν υπάρχει χρόνος για εκείνους... Μόνο χώρος! Η αγάπη τους για την ομορφιά τούς χαρίζει την αιωνιότητα... Αν κάποιος θέλει να τους ακολουθήσει, ανοίγουν την αγκαλιά τους και με περίσσια θέρμη τον υποδέχονται στην κοινότητά τους. Στις γαλάζιες ακτές και στους ανθισμένους λειμώνες.

  Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε το μεγαλείο της φύσης. Κάθε άλλη ενασχόληση καταλήγει σε μια κενόδοξη φιλοδοξία. Μοιάζει με σκόνη που εμποδίζει τη βαθιά ανάσα μας. Το καρδιοχτύπι μας, μας οδηγεί στους αγρούς, στο καταφύγιό μας. Γινόμαστε νομάδες που κατέχουν τη γνώση των αιώνων που πέρασαν. Η ευαισθησία μας νικά τη ρίζα του κακού και γυρίζουμε ΣΠΙΤΙ μας! Στον κήπο της Εδέμ, χωρίς τη μνήμη του προπατορικού αμαρτήματος. Κάτω από τον ίσκιο των αειθαλών δέντρων, στο θρόισμα των φύλλων, που μοσχοβολούν αθωότητα, συγχώρεση κι ελπίδα! 

 Πριν από καιρό συνάντησα έναν αληθινό ονειροπλόο. Ζει κοντά στην ακτή. Τη μέρα κολυμπά στη θάλασσα κι απομακρύνεται τόσο πολύ από τη στεριά, που γίνεται κουκκίδα στον οπτικό ορίζοντα του διαβάτη. Δεν ήξερα το όνομά του κι έτσι τον ονόμασα, απ' τη συνήθειά του αυτή, "Βαθουλάνθρωπο"... Τον άνθρωπο που κολυμπά στα βάθη... Το απόγευμα ανεβαίνει στις πλαγιές των βουνών και περπατά μαζί με τα σκυλιά του. Το χαμόγελό του διακρίνεται ανάμεσα από τους σκληρούς βράχους της ανάβασης. Είναι ευτυχισμένος, είναι αυθεντικός, επειδή γνωρίζει ότι βρίσκεται στο πραγματικό του ΣΠΙΤΙ. Ένα πρωινό του Ιούνη, ήρθε κοντά μου και συστήθηκε: "Γιώργο με λένε", είπε ο Βαθουλάνθρωπος και βούτηξε για τα βαθιά στη λάμψη του θερινού ηλιοστασίου. Τον ζήλεψα, τον θαύμασα και τον αγάπησα για την επιλογή του να ζει μόνιμα στη φύση. Είναι ο πιο σοφός άνθρωπος που έχω γνωρίσει! Η καρδιά του ανήκει στη φύση και τα μάτια του φεγγοβολούν από ευγνωμοσύνη. Είναι ένας ονειροπλόος εν στολή αγάπης. Λάτρης της αληθινής σοφίας, θαυμαστής του ταξιδιού της ζωής και καβαλάρης των φτερών της πεταλούδας. Αθάνατο πνεύμα του κήπου της Εδέμ!

  Σε ευχαριστώ καλέ μου φίλε που μου έδειξες την ευτυχία σου και βρήκα ξανά την καρδιά μου. Την έβαψα κόκκινη και στη χαρίζω, να την έχεις σωσίβιο στα βαθιά...

Αφιερωμένο στον Βαθουλάνθρωπο. (Βαθύς στη θάλασσα και στη σοφία). 

Στον κατάγλυκο φίλο της αγαπημένης μου παραλίας, τον κ.Γιώργο.

Ονειροπλεύστε με αγάπη πάνω στα φτερά μιας πεταλούδας...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από έναν χρόνο, με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου, γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Πνεύματα του πελάγους

«Για εμάς, 

τα πνεύματα του πελάγους, 

είναι χαρά να μπαίνουμε στο 

περιβόλι της ψυχής 

και να τραγουδούμε το 

θείο ρόδο που ανθίζει. 

Ξένος, περαστικός στη γη και 

στη θάλασσα είναι ο άνθρωπος. 

Απλώνονται κάτω από τα πόδια του 

απέραντες η γη και η θάλασσα, 

και ανάμεσα σε χίλιους άγνωστους 

κινδύνους, ορθό και νοήμον 

υψώνεται προς τα ουράνια το 

πρόσωπό του, πιο όμορφο 

από εκείνα».

-Χορικό-

Διονύσιος Σολωμός

(1798-1857)

  Υπάρχει μια μικρή γωνιά σε μια παραλία, που περιμένει να μου δείξει τα μαγικά της θεάματα. Το ξέρω, γιατί τα βλέπω στα όνειρά μου. Τις σιωπηλές ώρες της μέρας βλέπω εικόνες κι αισθάνομαι τη θαλασσινή αύρα να με καλεί κοντά της. Βασιλικά ηλιοβασιλέματα με χρυσοκόκκινα στέμματα και αστρικές νύχτες απείρου κάλλους, σαγηνεύουν την ύπαρξή μου με συμπαντική αρμονία. Και «έσονται εις σάρκαν μίαν» όλες οι αισθήσεις της ύλης και του πνεύματος για την υπέρτατη ηδονή του έρωτος της φύσης! Πόσο μου έχεις λείψει… ομορφιά της Γης!

  Θα έρθω σύντομα κοντά σου… Με μια ανάσα θα ζήσουμε ενωμένοι, μέχρι να γίνει η ένωση αιώνια σε διαφορετική μορφή και ανώτερη διάσταση. Ο χρόνος δε θα μας χωρίσει και το βάσανο της υπαρξιακής αγωνίας θα μείνει στη στεριά. Η βάρκα μου θα ακολουθεί τα χρώματα του δύοντος ήλιου και δε θα ξεχωρίζω αν ο ορίζοντας είναι φαντασία ή πραγματικότητα…

Καλοκαιρινή ευτυχία!

  Σας εύχομαι τον ενθουσιασμό και την αγάπη για το φυσικό τοπίο που με περιμένει… Σας ευχαριστώ για το αναγνωστικό ενδιαφέρον που δείχνετε για τα γραπτά μου. Να έχετε όμορφες διακοπές, μέσα από την καρδιά μου! Καλό καλοκαίρι, κι ας μην έρθει ποτέ το φθινόπωρο…

***Θερμές ευχαριστίες στους φωτογράφους Τάσο Κορώνη και Ευαγγελία Παναγιώτου. Είμαι οπτικός καλαμαράς. Εικόνες σαν και τις δικές τους, ταξιδεύουν τις λέξεις μου στα ονειρικά τους τοπία.

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από έναν χρόνο, με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου, γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Οι ρόλοι των αντιθέσεων

"Γιατί ξυπνάς στη ζωή

και χαιρετάς το φως μ' ένα ξεφωνητό

μοχθηρίας και πόνου;

Γιατί δε χαμογελάς όταν το δώρο 

της ζωής είναι η ίδια η χαρά;

Γεννιόμαστε σαν τα ζώα, εμείς,

από θεϊκό γένος και ανθρώπινη γενιά.

Κι έτσι αρχίζει η περιπλάνηση πάνω

σε ακανθώδεις θάμνους.

Ποδοπατάς τη σοδιά των άλλων, άλλοι

θα ποδοπατήσουν τη δική σου, για να

εξισωθεί η μοίρα.

Έτσι πάει το ταξίδι, μέχρι το θάνατό σου..."

-Ονειρόδραμα-

Αύγουστος Στρίνγκμπεργκ

Θεατρικός συγγραφέας (1849-1912)

-Ευαίσθητη αντίληψη, είπε ο ψυχολόγος.

-Τι εννοείτε; τον ρώτησα.

-Πρέπει να αποδεχτείς τον κόσμο με τους ρόλους των αντιθέσεών του, απάντησε, χαμογελώντας με ικανοποίηση, καθώς πίστευε ότι βρήκε την πηγή της δυστυχίας μου. Δεν περίμενε, όμως, τη δική μου αποστομωτική συνέχεια.

-Αν αποδεχτώ τον κόσμο έτσι όπως είναι... θα είμαι ευτυχισμένη, αλλά συνάμα αναίσθητη και αφομοιωμένη με την ασχήμια και πώς θα γίνει καλύτερος; Αν όλοι είναι ικανοποιημένοι με τους ρόλους των αντιθέσεων, τότε δε θα ψάχνει κανείς για τον Παράδεισο...

Δεν του άρεσαν τα λόγια μου... Ο ψυχολόγος με κοιτούσε με ύφος που πρόδινε οίκτο.

Ήξερε, ότι όσα χάπια και να συνταγογραφούσε, δε θα θεράπευαν την ευαίσθητη αντίληψη της ασθενούς του. Πίστευε, πως μόνο η αποδοχή των αντιθέσεων θα με έσωνε από το βάσανο των άστοχων σκέψεων και των περιττών συναισθημάτων. Οι συμπεριφορές, οι πράξεις και οι επιλογές των ανθρώπων δε χρειάζονται ανάλυση, εφόσον γίνει αποδεκτό από τον ασθενή το μοντέλο των ρόλων. 

-Δε χρειάζεται να συμφωνείς με ό,τι συμβαίνει γύρω σου, αρκεί να το αποδέχεσαι. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του ρόλο στην ανθρώπινη κοινωνία. Αν δεν το κατανοήσεις αυτό, θα έχεις πρόβλημα σε όλη σου τη ζωή, είπε ο επιστήμονας της ψυχικής υγείας.

-Ευχαριστώ, του είπα και τον αποχαιρέτησα με απογοήτευση. Τον άφησα στην ευτυχία του... Χαμογελούσε, λες και είχε κερδίσει μια άνιση μάχη, ενώ εγώ αισθανόμουν σαν να είχα πολεμήσει στο Βατερλό. 

  Μετά από μερικά χρόνια, διάβασα μια όμορφη παραβολή. Είδα τον κόσμο σαν μια τεράστια θεατρική σκηνή που διαδραματίζονται χιλιάδες ρόλοι. Επιτέλους, είχα καταλάβει τα λόγια του ψυχογιατρού... Έβλεπα γύρω μου Μήδειες, Οιδίποδες, Ριχάρδους Γ', Μάκμπεθ, Ιφιγένειες και πολυμήχανους θαλασσοπόρους που έψαχναν για την Ιθάκη. Η παραβολή του γέροντα και του σκορπιού άνοιξε την καρδιά μου σαν το στρείδι που ζητά το φως της αυγής. 

  Κάποτε, ένας γέροντας είδε έναν σκορπιό να πνίγεται σε μια μικρή λίμνη που είχε σχηματιστεί από τα απόνερα της ανοιξιάτικης βροχής. Έσκυψε και τον έβγαλε από το νερό με μεγάλη προσοχή, σώνοντάς τον από τον πνιγμό. Ο σκορπιός τον τσίμπησε με κακία και συνέχισε τον δρόμο του. Για κακή του τύχη ο σκορπιός έπεσε ξανά σε μια άλλη λίμνη και κινδύνεψε πάλι να πνιγεί. Ο γέροντας έτρεξε κοντά στον σκορπιό και τον έσωσε πάλι από τον θάνατο, μα, ο σκορπιός τον τσίμπησε ξανά, δίχως ίχνος ευγνωμοσύνης. Ένας περαστικός που είδε τη διάσωση του σκορπιού και την αγνωμοσύνη του, ρώτησε τον γέροντα με απορία: -Μα γιατί τον βοηθάς, αφού σε τσιμπά κάθε φορά που τον σώνεις; Ο γέροντας ήταν γαλήνιος και με σοφία που θα ζήλευαν πολλοί, απάντησε: -Αυτός είναι ο ρόλος μου... Να τον σώνω κάθε φορά που κινδυνεύει. Ο ρόλος ο δικός του είναι να με τσιμπά κάθε φορά που τον ευεργετώ.

Ο γέροντας ήξερε... ότι δεν πρέπει να λαχταρά κανείς έναν τέλειο κόσμο, γιατί έχει ήδη συντεθεί, παιχτεί και ειπωθεί σαν μια αρχαία τραγωδία ή ένα σαιξπηρικό έργο. Δεν έψαχνε εξήγηση για την παράνοια και την αδικία των άλλων, γιατί έπρεπε να ενσαρκώσει τον δικό του σημαντικό ρόλο. Ο γέροντας πάντα θα σώνει τον σκορπιό και ο σκορπιός πάντα θα τσιμπά τον ευεργέτη του, μέχρι τον θάνατό τους.

  Τώρα ο ψυχολόγος είναι περήφανος για τη χρήσιμη συμβουλή του, ενώ ο ασθενής παίζει στη σκηνή του ονειροδράματος, ακολουθώντας το παράδειγμα του γέροντα, μέχρι να πέσει η αυλαία και γι' αυτό το ασήμαντο έργο...

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Για να ζήσουν οι άλλοι… Η θυσία, το τίμημα της αγιοσύνης

«So others may live»

Λογότυπο της αμερικανικής

Ακτοφυλακής

  Συχνά, αναρωτιέμαι, ποιο είναι εκείνο το ενδεικτικό χαρακτηριστικό γνώρισμα που κατοχυρώνει το δικαίωμα της αλλαγής του είδους μας προς μια νέα εξελικτική κατεύθυνση. Τι μας ξεχωρίζει από τον παλιό κακό μας εαυτό και γίνεται η σημαία για τη μετάβασή μας στην ανώτερη πνευματική υπόσταση. Είμαστε, άραγε, ένα είδος εξελιγμένων θηλαστικών ή οι πράξεις μας μπορούν να μας ανυψώσουν στην αγιοσύνη και στην κορυφή του απόλυτου καλού; Μπορούμε να ελπίζουμε ότι το αγαθό της ανιδιοτελούς αγάπης θα μας μεταμορφώσει σε ένα είδος που θα αποδέχεται με σεβασμό κάθε μορφή ύπαρξης; Ποιο είναι το υπέρτατο χάρισμα μιας τέτοιας οντότητας και ποια είναι η πράξη που θα μας τραβήξει από τα κατάβαθα της αβύσσου;

  Η επιλογή να δώσεις τη ζωή σου, χαρίζοντας το μέγιστο προνόμιο που σου έχει δοθεί από τη φύση, τον χρόνο να αναπνέεις πάνω στη Γη για να σωθεί ένας άνθρωπος, το ονομάζουμε θυσία. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία και έχει το υψηλότερο τίμημα. Έναν εκούσιο θάνατο για να συνεχίσει να ζει μια άλλη ψυχή. 
  Φανταστείτε τη δύναμη ενός τέτοιου ανθρώπου… Ο κόσμος τον αποκαλεί ήρωα, όμως κατ’ ουσίαν, είναι ένας από εκείνους που ανήκουν σε ένα νέο είδος ανθρώπων που έχουν κατανοήσει τον λόγο της ύπαρξής τους. Η ιερή πράξη της αυτοθυσίας εγείρει φιλοσοφικά ζητήματα που καταλήγουν σε υπαρξιακά ερωτήματα. Είναι πρέπον να δώσει κάποιος τη ζωή του για να ζήσουν οι άλλοι; Είναι παρέμβαση στο πεπρωμένο ή μια ευλογημένη επιλογή; Γιατί να χαθεί μια ζωή για μια άλλη; Θα ξεχαστεί μια τέτοια πράξη στον χρόνο ή θα αποτελέσει παράδειγμα διδαχής για τον μελλοντικό κόσμο; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μάς φέρνουν μπροστά  στο μεγαλείο αυτής της πράξης. Δίνω τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα, ώστε ο κόσμος να αλλάξει με την προσφορά μου. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά μιας κάστας ανθρώπων που θα αλλάξει το DNA του είδους μας, αφήνοντας ως κληρονομιά πίσω της μια ανάμνηση εναρμονισμένη με την πραότητα και την απόλυτη αγάπη.
  Το μήνυμα που γράφτηκε επάνω στον σταυρό δεν πήγε χαμένο. Ήταν η πρώιμη ηλιαχτίδα και η πρώτη επαφή με την ελπίδα που προλέγει ότι οι άνθρωποι μπορούν να μεταβάλουν τη φύση τους σε μια άλλη μορφή ενέργειας, που θα εξαλείψει τη βία. 
«Για να ζήσουν οι άλλοι…» 

Μια φράση που υμνεί τη διάσωση, μια πράξη που θα αλλάξει τον κόσμο…

  

Καλή Ανάσταση και καλή Λαμπρή!
Σας ευχαριστώ που στηρίζετε τα κείμενά μου με τις κοινοποιήσεις σας!
Να είστε όλοι καλά! 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Η πομπή

Το κείμενο συμμετείχε στον 

λογοτεχνικό διαγωνισμό των

Εκδόσεων Καλλιτεχνείον, με θέμα 

"Ο άνθρωπος δίχως προσωπείο".

Θα ταξιδεύει στο ίντερνετ και 

από αυτή την ταπεινή σελίδα.

  Είναι αργά. Κάθομαι απέναντι από ένα μαγικό παράθυρο. Κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό και αναγνωρίζω τους φωτεινούς σχηματισμούς του χρόνου και της ύλης. Η αντανάκλασή τους καθρεφτίζεται στα μάτια μου και νιώθω ότι όλα τα μυστήρια της πλάσης παραδίνονται απόψε στα χέρια μου για να τα αγκαλιάσω. Θεατής των καιρών και των γεγονότων παρακολουθώ την κοσμική παράσταση με εισιτήριο τη χρονική στιγμή της ύπαρξής μου. Αυτή η ώρα είναι δική μου, μα η γλυκύτητά της με παρακινεί να σε σκεφτώ. Να γράψω μερικές λέξεις, πριν κλέψει η ασυναίσθητη μορφή του ύπνου την πληρότητα αυτού του συναισθήματος. 

  Κρατώ μια υγρή, ολόλευκη σελίδα. Ψάχνω, εναγωνίως, να βρω έναν τίτλο για το καινούριο μου ξεκίνημα. Έκανα ένα σκοτεινό ταξίδι στη σκέψη και στη γνώση, με όνειρο μια ηλιαχτίδα στην απεραντοσύνη του κόσμου. Ύφανα με τον ιστό των αισθήσεων τη βιωματική μου διαδρομή, έτσι ώστε να συμβαδίζει με τον αφηγηματικό μου εαυτό, για να μπορώ να βρω την αλήθεια. 

  Αν ήθελα να αποτυπώσω, με λογοτεχνική χάρη, τις αναμνήσεις μου σε τούτο το χαρτί, θα ήταν σαν να υπέγραφα ένα άθλιο μονόπρακτο έργο, μόνο και μόνο, για να μη χαθεί η μνήμη μου με την τροχιά του χρόνου. Θα προσποιηθώ πως έχω ελάχιστες ανάσες ζωής, πριν χαθεί απ’ τα μάτια μου το φως και θα γράψω ένα σύντομο κάλεσμα για σένα και για μένα.  

  Αναρωτιέσαι, ποιος είμαι; Αναζητώ την ταυτότητά μου από το πρώτο χτύπημα της καρδιάς μου. Είμαι, άραγε, το σύνολο των βιοχημικών αντιδράσεων ενός εγκεφαλικού μηχανισμού ή κείτεται στο βάθος μου το άυλο ολόγραμμα της αιωνιότητας; Ό,τι δεν αποτελείται από τα άτομα της ύλης, δεν υπάρχει. Το αόρατο είναι μια ψευδαίσθηση, λένε οι λογικοί… Τότε, τα λόγια μου είναι ο ψίθυρος του ανέμου που φτάνει από τα πελάγη μιας άγνωστης διάστασης. Πορεύεται μαζί μου η πνοή του θαύματος της ψυχής ή είμαι ένα κατευθυνόμενο αντικείμενο που ορίζει η τυχαιότητα της εξελικτικής παντοδυναμίας; Τα συναισθήματά μου δεν μπορεί να είναι μόνο γενετικά ψυχρές, κωδικοποιημένες παρορμήσεις που ελέγχουν, δίχως βούληση, το αιτιοκρατικό πεπρωμένο μου. Είμαι ο δημιουργός του μέλλοντος; Μήπως… η αλήθεια, που τόσο απεγνωσμένα αναζητώ να μάθω, καταντά ένα ευφάνταστο ψέμα που τρέφεται λαίμαργα από την πλάνη αυτής της αναζήτησης;

  Θέλω να πιστέψω σε μένα, για να υπάρχω για σένα, σε μια απτή και ένδοξη πραγματικότητα. Θα σου δώσω τα πάντα! Ακόμη και τη σκόνη από τα πρώτα άστρα του συμπαντικού θόλου. Θα σε αγαπήσω περισσότερο κι από την ομορφιά του ανοιξιάτικου πρωινού της υπαίθρου. Θα είσαι πιο θαυμαστός κι από τη θέαση χιλιάδων δειλινών, ενόσω δύουν στις αιχμές των λαμπρών κορυφογραμμών. Από σένα ζητώ την επιθυμία να με ακολουθήσεις. Θέλω μονάχα να θέλεις…

  Έχω απαρνηθεί την πεπερασμένη αίγλη της κοινωνικής καταξίωσης. Πέταξα από πάνω μου το τραγικό κέλυφος κάθε ανούσιας δέσμευσης κι εφήμερης επιδίωξης, για να σου δείξω την αξία της ανθρώπινης ευθύνης. Την υπερδύναμή σου! Μια αθανασία που θα λατρέψεις, γιατί είναι πέρα από τις ηδονές της ζωής και πέρα από τη γλυκιά σιγαλιά του θανάτου. 

  Μπορείς να ακούσεις το αρχαίο ρολόι της δημιουργίας να χτυπά; Προχωρά δίχως να υπολογίζει τον μηδαμινό χρόνο που αναλογεί σε μια ανθρώπινη ζωή. Κάθε γενιά διαδέχεται την άλλη, σαν να παρελαύνει σε μια μακρόσυρτη πομπή που προχωρά μονάχα προς το μέλλον.

  Η νοήμων ζωή είναι το μέσο για να καταλάβει το Σύμπαν τον εαυτό του. Την υπόστασή του. Ένα εξελικτικό χρέος εκατομμυρίων ετών, που περνά με την κληρονομική σκυτάλη από τον γονέα στο παιδί του. Δισεκατομμύρια ρολόγια του παρόντος και του παρελθόντος παλεύουν για τον ερχομό εκείνης της μοναδικής γενιάς του μέλλοντος που θα φτάσει εκεί που δεν μπόρεσαν να φτάσουν οι αρχέγονες γενιές. Θα έχει στα κύτταρά της τα σημάδια όλων των πρόδρομων γενεών και τη συνολική γνώση των προκατόχων της, αλλά μια καρδιά απελευθερωμένη από μικρόψυχα δόγματα. 

  Είμαστε εδώ για να ακολουθήσουμε την πομπή μιας πρόδρομης οδού. Τη διάνυσαν χιλιάδες γενεές πριν από εμάς, ώστε να υπάρχουμε και να εξελίσσεται με αυτόν τον τρόπο, η νοήμων ζωή. Κρατάμε στα χέρια μας τη γνώση των φυσικών ανακαλύψεων και έχουμε αναλάβει την ευθύνη να την παραδώσουμε στην επόμενη γενιά, με την ελπίδα ότι κάποτε το είδος μας, θα γίνει μια μορφή απόλυτης, συναισθηματικής διάνοιας. Εκείνης της μακρινής και επερχόμενης γενιάς που δε θα ντρέπεται για τα καμώματά της. 

  Ακολουθούμε τον χάρτη των ονείρων της δημιουργίας και διαβαίνουμε την πορεία της ανθρώπινης πομπής που θα φέρει κάποτε το τέλειο ον στον κόσμο. Χρειαζόμαστε μερικές, εκατοντάδες πρόδρομες γενιές να παρελαύνουν ακούραστα μέχρι να φτάσουμε στον τελικό προορισμό της ανθρωποκαίνου εποχής. Εμπιστευτήκαμε τα όνειρά μας και φτάσαμε ως εδώ. Ποιος ξέρει τι θαύματα θα φέρει η εξέλιξη; Ποιος θα καταδικάσει μια ιερή πομπή στον χρόνο; Κάθε νεογέννητος άνθρωπος που κοιμάται στο λίκνο της Γης, είναι η ελπίδα και ο σημαιοφόρος της επόμενης πομπής. 

  Είμαστε μαζί... Είμαστε κοντά... Αναπόσπαστα κομμάτια από το ίδιο ψηφιδωτό, που δέθηκαν για να γνωρίσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Να αναγνωρίσουν την ύπαρξή τους ως το όχημα του μέλλοντος, έχοντας συντροφιά, τους πανέμορφους σχηματισμούς της φύσης.

  Πάρε τη θέση σου δίπλα μου και περπάτησε στο κέντρο της πομπής. Κράτα το χέρι μου για να οραματιστούμε μαζί την επιβίωση μιας καλύτερης εκδοχής... Τα ρολόγια μας χτυπούν και μας θυμίζουν την παρούσα υποχρέωση. Αγωνίσου πλάι μου για τους ανθρώπους του μέλλοντος! 

Η μόνη οδός... Η μόνη ελπίδα, καθώς ο χρόνος θα περνά για κάθε λιτανεία. 

Γνωρίζω, ποιος είμαι... Εσύ; 

Έλα μαζί μου… Καλημέρα! 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! Νόμος 2121/1993 και κανόνες του Διεθνούς δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Το κενόδοξο προσωπείο

«Κάθε μάσκα, κατά βάθος,
επιθυμεί να πέσει. Εκτός από
τη μάσκα της υποκρισίας».
Richard Garnett 
Άγγλος συγγραφέας
(1835-1906)

  Μέχρι πρότινος θεωρούσα πως το χειρότερο ελάττωμα των ανθρώπων ήταν η πλεονεξία. Νόμιζα πως η απληστία ήταν βαθιά ριζωμένη στο dna μας εκ φύσεως εξαιτίας της εξελικτικής ανάγκης του είδους μας να αναζητά την αφθονία για λόγους επιβίωσης. Ανέκαθεν θέλαμε περισσότερα γιατί φοβόμαστε την έλλειψη αγαθών που φέρουν μαζί τους οι «κακοί καιροί». Ιστορικά αποδεικνύεται πως εκείνοι που αποθήκευαν τροφή θεωρούνταν προνοητικοί και συνετοί εξουσιάζοντας τα πλήθη τις εποχές των ισχνών αγελάδων. Ίσως αυτή να είναι η βιολογική και κοινωνική διάσταση της γραμμικής εξακολούθησης ενός συμπεριφορικού μοτίβου που δικαιολογεί τρόπον τινά τη συνήθεια του σύγχρονου άνθρωπου να συντηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά της πλεονεξίας. Ας δεχτούμε, με επιεική διάθεση, ότι το ανθρώπινο είδος συνεχίζει τις κληρονομικές συνήθειες των «πεινασμένων» προγόνων του κι ότι εκδηλώνει τοιουτοτροπώς την ανασφάλειά του με την υπερβολική συσσώρευση υλικών αγαθών, αν και δεν θα πρέπει να μένει απαρατήρητη και ασυγχώρητη η αδιαφορία προς τους συνανθρώπους μας που επιβιώνουν στην ένδεια. 

  Παρ’ ολα αυτά το πρόβλημα της σημερινής εποχής δεν είναι η πλεονεξία. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει το «πεινασμένο μάτι» που είχαν οι παλαιότερες γενιές. Οι ανάγκες του περιορίζονται στην ενασχόληση με την εικόνα του. Με την υιοθέτηση υλιστικών κριτηρίων προσπαθεί να συνθέσει ένα τέλειο εκμαγείο, για να αναμετρηθεί επί ίσοις όροις με τα υπόλοιπα ψεύτικα προσωπεία των συναναστροφών του. Ο προσανατολισμός του νοήματος της ζωής συνοδεύεται πλέον από την αγωνία του επικού ανταγωνισμού της εικονικής πραγματικότητας σε συνάφεια με την υλιστική κατεύθυνση. Η πιο συμφέρουσα επένδυση στο χρηματιστηριακό θυλάκιο της ματαιοδοξίας είναι η απόκτηση ενός υποκριτικού προσωπείου. «Ψεύτικοι» άνθρωποι δημιουργούν αξιοπρόσεχτα προφίλ για να προσελκύσουν την εφήμερη δόξα, δίχως να νοιάζονται για την αληθινή ποιότητα της ψυχής τους. Κι αυτό δεν αφορά την επιβίωσή μας… Είμαστε πια χορτάτοι από τροφή και έχουμε ικανοποιήσει κάθε υλιστικό απωθημένο. Η δόμηση του κενόδοξου προσωπείου διαπλάθεται αποκλειστικά με σκοπό την εκπλήρωση άλλων αναγκών. Για την αδάμαστη επιθυμία των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Αφηφούμε σκόπιμα το άγγιγμα της αύρας του θανάτου, νομίζοντας πως προβάλλοντας προσωπικές θύελλες θα γίνουμε γεννήτορες της μοίρας μας. Όμως, λίγη πεπερασμένη δημοτικότητα δεν αποδιώχνει τους θρύλους της αιωνιότητας. Οι Σειρήνες της πλάνης ηχούν αδιακρίτως στο ταξίδι της ευτελούς αναγνωρισιμότητας. Η αίσθηση ανωτερότητας που προσφέρει η φορεσιά της παράδοξης μάσκας μάς απομακρύνει από τη συνειδησιακή εγκράτεια των αρχέγονων  ενορμήσεων και ως εκ τούτου από την αναζήτηση του πνευματικού προσδιορισμού. Δεν ανησυχούμε πια για το ορθό και το δίκαιο διότι δεν μας ενδιαφέρουν…

  Η φιλοσοφία της εποχής εκπορεύεται από την εικόνα μιας βενετσιάνικης μασκαράτας υπερφίαλων προσωπείων που χειρίζονται την υποκρισία με δεινό υποκριτικό ταλέντο. Ο Σαίξπηρ έγραψε : «Και στο επίχρυσο φέρετρο, το ίδιο σκουλήκι γευματίζει», εννοώντας ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στον θάνατο. Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις και συμπράττει με την ύπαρξη για να υπενθυμίζει τη δύναμη του μέτρου και την αδέκαστη εξισορρόπηση των νόμων του όντος σε όσους νομίζουν ότι ξεγελούν τη θνητότητά τους με φαντασιώσεις αθανασίας.

  Συνηθίσαμε να αξιολογούμε τους ανθρώπους από τα προσωπεία που φορούν κι όχι για τις πραγματικές τους αρετές. Αναγνωρίζουμε ως άριστους μόνο εκείνους που προβάλλουν συνεχώς την περιποιημένη εικόνα τους. Μα το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ζηλεύουμε τις μάσκες τους κι επιθυμούμε να φορέσουμε τις ίδιες κενόδοξες προσόψεις. Ονειρευόμαστε την υποκρισία, τις κατασκευασμένες αξίες και πουλάμε φθηνά την ψυχή μας στον διάβολο για ένα καλό πρεστίζ, ανταλλάσσοντας την αξιοπρέπεια μισοτιμής για λίγο μάρκετινγκ. Αποτέλεσμα: Όλα για το τίποτα και τίποτα για όλα… Συμπεριφορές δίχως αναφορά στον ουσιαστικό τρόπο ζωής και χωρίς αιδώ που αν υπήρχε θα αναζητούσε τη δίκη και ίσως να συνυφαινόταν μαζί τους κι η εκλιπούσα ελπίδα. Μοναδική μας έγνοια η συμμετοχή μας στο φασαριόζικο αποκριάτικο πάρτι με απαραίτητο αξεσουάρ το καλογυαλισμένο προσωπείο της εικονικής παραφροσύνης. 

  Όχι! Δεν είναι η πλεονεξία το χειρότερο ελάττωμά μας. Η υποκρισία είναι ο δομικός λίθος για την παρακμή της εποχής μας.

  Καλή μασκαράτα! 

***     Θερμές ευχαριστίες στον φωτογράφο Κώστα Καλύβα. Με τη συγκατάθεσή του οι υπέροχες φωτογραφίες του συνοδεύουν το ύφος αυτού του ασήμαντου κειμένου. 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Πάνω στη σφαίρα των πιθανοτήτων με το κέρμα του Κρίστιαν Χόιγκενς.

«Χιλιάδες περπατούν
στον ίδιο δρόμο.
Με τα βήματά σου,
κανείς».

    Ζούμε επάνω σε μια κινούμενη σφαίρα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ισχύσει κάθε εκδοχή και κάθε πιθανότητα. Πριν ακόμα συμπληρωθεί το πρώτο κλάσμα δευτερολέπτου της ύπαρξής μας, οι φυσικοί νόμοι των πιθανοτήτων αποφασίζουν σε ποιο μέρος θα γεννηθούμε πάνω στη Γη. Μετά τη γέννησή μας, η τύχη γίνεται πεπρωμένο.
  Φαντάσου ότι το περιβάλλον που γεννήθηκες και οι άνθρωποι που αγαπάς, είναι το αποτέλεσμα που έφερε η αξονική κίνηση μιας κοσμικής ρουλέτας. Μεγαλώνοντας, βρίσκουμε βαθιά στην τσέπη μας ένα κρυμμένο κέρμα. Με κάθε σκέψη που καταλήγει σε μια επιλογή, με κάθε πρωτοβουλία που παίρνουμε στο μονοπάτι της ζωής και με κάθε ανάμνηση που αποθηκεύουμε μέχρι τον θάνατό μας, σχεδιάζουμε την κάτοψη ενός περίπλοκου λαβύρινθου.  
  Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε με έκδηλη απορία, αν πήραμε τη σωστή απόφαση για την πορεία της ζωής μας, διότι η αποτυχία θα είχε αντίκτυπο στη μελλοντική μας εξέλιξη. Η ελεύθερη βούληση και οι επιθυμίες μας ανοίγουν στον χώρο καινούριες προϋποθέσεις και νέες πιθανότητες. Οι φίλοι που συναντήσαμε στα παιδικά μας χρόνια, οι συνάδελφοι που συνεργαστήκαμε και οι άνθρωποι που ερωτευτήκαμε, κάτω από τυχαίες συνθήκες, είναι απόρροια της αρχής των πιθανοτήτων που ορίζει τις ζωές μας. Ακόμη και τα παιδιά μας θα είχαν διαφορετική όψη, αν δεν είχαμε συναντήσει τον σύντροφό μας υπό τους όρους μιας χωροχρονικής συνάρτησης.
  Κάθε στιγμή διαμορφώνεται και μια διαφορετική πραγματικότητα. Ζούμε μέσα στο δικό μας Matrix, στο ανθρώπινο κβαντικό πεδίο που εφαρμόζονται κβαντικά άλματα συνείδησης και ύπαρξης. Αλληλοεπιδρούμε μεταξύ μας σαν φορτισμένα σωματίδια πιθανοτήτων και επιλογών. Το ανύπαρκτο γίνεται υπαρκτό, το απίθανο-πιθανό, υπό την εξέλιξη μιας συνάντησης ή την πραγματοποίηση μιας ιδέας, γιατί όλα γύρω μας κινούνται και προχωρούν αδιάκοπα μέχρι την τέλεσή τους. Αυτό είναι το κοσμικό παιχνίδι που συντελείται γύρω μας και συμμετέχουμε σε πλήρη απαρτία. Έτσι δημιουργούνται άπειροι κόσμοι, σε μικρή ή μεγαλύτερη κλίμακα, που χωρούν κάθε υλική υπόσταση. Κόσμοι μέσα σε κόσμους! Σαν ρωσικές ματριόσκες πάνω σε μια σφαιρική γεωμετρική διάσταση που κάθε επιλογή αποκτά νόημα μόνο με την αγάπη. 
  Ο Ολλανδός Κρίστιαν Χόιγκενς, μαθηματικός, αστρονόμος και οπτικός του 17ου αιώνα, είχε πάντα ένα κέρμα στην τσέπη του. Η επιστήμη του βασίστηκε στην αρχή των πιθανοτήτων. Σε ένα μέλλον γραμμένο και στις δύο όψεις του νομίσματος, που εμφανίζεται ανάλογα με τις επιθυμίες μας. Υποστήριζε, δε, πως θα πρέπει να ακολουθούμε την καρδιά μας σε κάθε μας βήμα, για να φτιάχνουμε κόσμους γεμάτους αγάπη. 
  Τυχαία γράφω κι εγώ αυτά τα λόγια, τυχαία κι εσύ τα διαβάζεις. Επιλέγω, όμως, συνειδητά να σε ευχαριστήσω για την αγάπη σου. 

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό! 

Πόσο κοστίζει η αθωότητα; Όσο μια σύντομη αναλαμπή συνείδησης.

«Δε θέλω να αποκτήσω

την αθωότητα, αλλά  

την ευχαρίστηση να

τη βλέπω να χάνεται

ξανά και ξανά»

F. Scott Fitzgerald

Αμερικανός συγγραφέας

(1896-1940)

                                               

   Φιλήδονε κύριε,

  Σε κυρίεψαν τα ζωώδη ένστικτα της φύσης σου, όταν οι ορμόνες σου εξερράγησαν στη θέα μιας εύκολης λείας. Οι πονηρές σκέψεις που κατέκλυσαν τον σκοτεινό υποθάλαμο του ιδιόμορφου εγκεφάλου σου, έδωσαν  την εντολή για να επιτεθείς σαν άγριο ζώο στα ανυπεράσπιστα θηράματά σου.

  Όμως, δεν είσαι ζώο. Ανήκεις στο εξελιγμένο ανθρώπινο είδος. Είχες επιλογή. Την ευκαιρία να σκεφτείς, πριν κάνεις κακό σε μια αθώα ψυχή. Πόσο κοστίζει η καταστροφή της αθωότητας; Για σένα, μόνο λίγα λεπτά ικανοποίησης των δαιμόνων του πάθους σου. Όσο ένα λυτρωτικό ξεφάντωμα της επιθετικής ασυδοσίας ενός σαρκικού κατήφορου. Αναρωτιέμαι, πώς μπόρεσες να κρυφτείς από τον εαυτό σου; Πόσες μάσκες έχεις φορέσει στη ζωή σου; Τόσες, όσες και οι δολοφονίες που διέπραξες. Είναι τόσο τυφλό το είδωλο στον καθρέφτη σου; Γιατί δεν είδες το ηδονικό βλέμμα του βασιλιά Σαρδανάπαλου να σε κοιτά;

  Πες μου, πώς μπόρεσες να αγγίξεις κάτι τόσο όμορφο, μόνο για να το καταστρέψεις; Πόσους παραμυθένιους κόσμους γκρέμισες, για να χτίσεις τα βρομερά χαμαιτυπεία που σχεδίαζαν οι υποχθόνιες φαντασιώσεις σου;  Δίχως το ίχνος μιας γενναίας ενοχής που θα μπορούσε, ίσως, να σε αποτρέψει από την επανάληψη των έκφυλων πράξεών σου. Γιατί δεν πάλεψες με τις Ερινύες; Θα σου πω τον λόγο. Γιατί είσαι ένα σαθρό σαρκίο που ζηλεύει την αθωότητα. Φθονείς την ουράνια ευτυχία που φωτίζει ένα ανέμελο παιδικό πρόσωπο, επειδή δε θα την αποκτήσεις ποτέ! Είσαι δυστυχισμένος επειδή το παιδικό χαμόγελο σού θυμίζει το έρεβος της ψυχής σου. Δε θα νιώσεις ποτέ την αγνότητα και η αντίθεση αυτή σου τρώει τα σωθικά. Καταστρέφεις με μίσος τα αγγελικά φτερά των παιδιών για λίγη ευχαρίστηση σε κάθε αναίσχυντη αποπλάνηση. Στήνεις τις λιγδερές παγίδες σου για να φυλακίσεις την παιδική φαντασία στα χαμηλόφωτα δωμάτια των κολασμένων οργίων σου. Τόση ύβρη δεν αντέχει ούτε η Νέμεση. 

  Δεν είσαι άρρωστος. Δεν είσαι εθισμένος στο σεξ, αλλά στον ακραίο σαδισμό. Είσαι ένας ΚΑΚΟΣ άνθρωπος που προκαλεί πόνο για να νιώθει αφέντης. Είσαι ένα τέρας που πρέπει να αποκεφαλιστεί, γιατί το είδος σου δε θα υπάρχει στον νέο μας κόσμο. 

  Θα σου πω πόσο αξίζει η αθωότητα μιας παιδικής ψυχής. Όσο μια φευγαλέα αναλαμπή συνείδησης. Μονάχα μια στιγμή συνειδητοποίησης αρκεί, για να μη γευθείς τον φόβο ενός μικρού παιδιού. Να κρατήσεις τις ανώμαλες ορέξεις σου για τον εαυτό σου. Τόσο κοστίζει για έναν άνθρωπο που διαθέτει συνείδηση. Όμως, για σένα δεν ισχύει η ισοτιμία της ευαισθησίας, γιατί δεν έχεις καρδιά. 

  Ήρθε ο καιρός, λοιπόν, να καταστρέψουμε τον ανήθικο κόσμο σου, για να πεθάνεις μόνος, χωρίς αγάπη. Σε μισούμε, όπως μισείς εσύ τα παιδιά μας. Δεν είναι αυτή η εκδίκησή μας για το κακό που έκανες, αλλά το τίμημα της διαφορετικότητας των κόσμων μας. Είσαι το τίποτα και τα παιδιά μας είναι το μέλλον…

#MeToo για να καθαρίσουμε τον κόσμο από τα ερπετά.

                                                       

Θερμή παράκληση : Όσοι αναδημοσιεύετε τις αναρτήσεις μου, παρακαλώ πολύ, να βάζετε το όνομά μου ή την ονομασία του blog, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που βίωσα πριν από μερικούς μήνες με την οικειοποίηση των κειμένων μου. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είχαν καλή κατάληξη, καθώς αντιμετωπίστηκαν με ευπρέπεια και κατανόηση. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά μου να αναδημοσιεύετε τα κείμενά μου γιατί καταλαβαίνω ότι σας αρέσουν, όμως, κάθε λέξη που γράφω, βγαίνει από την ψυχή μου και ανήκει σε μένα. Δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Τα γραπτά μου και ο τρόπος έκφρασής μου αποτελούν την πνευματική μου ταυτότητα, γι’ αυτό το μόνο που ζητώ, είναι να αναφέρετε την πηγή όσων αναδημοσιεύετε, ως φόρο τιμής για την προσφορά μου στη γραφή. Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων, για την εκτίμηση και για τον σεβασμό!